|
|
Website van Wim Pelgrim
|
Beoordeling: 
De verzamelde gedichten van Gerard Reve bevatten alles wat typisch is voor wie Reve was: religie voert de boventoon, de toon is een tikje melancholisch en sommige gedichten kennen een rauw randje. Geweld of seks komen echter weinig voor.
Het jammere van de bundel is dat weinig gedichten echt indruk maken. Ze zijn mooi, maar het blijft veel pap met weinig krenten. Het proza van Reve spreekt mij echt veel meer aan.
Beoordeling: 
Voor het eerst in lange tijd verschijnt er een boekenweekgeschenk dat ook een echt goed boek is. Hoewel Bernlefs Pianoman een verademing was na het gedrocht van Geert Mak en Een tafel vol vlinders van Tim Krabbé een goed boek was, dat mij echter niet is bijgebleven, is Heldere hemel een boek dat de potentie heeft nog lang gelezen te worden, ook als ‘gewoon’ boek. Alleen De grote wereld van Arthur Japin is na verschijning als boekenweekgeschenk ook nog in ‘gewone’ druk verschenen.
De kracht van Lanoyes boek zit hem in de lagen die hij aanbrengt in het verhaal. De gebeurtenis van het neerstorten van het vliegtuig in een klein Vlaams dorp krijgt een historische achtergrond e een emotionele, psychologische lading. Bovendien weet Lanoye actualiteit en maatschappijkritiek op subtiele wijze in het historische verhaal te vervlechten zonder de historie geweld aan te doen.
Een goed, echt en rijk verhaal van een schrijver waarvan ik al langer fan ben!
Beoordeling: 
Als zelfs Jessie besluit om een film over mode uit te zetten, dan zegt dat eigenlijk voldoende. Deze film is ontzettend saai. Het verhaal verloopt veel te traag en eigenlijk gebeurt er niets. Je kijkt zo’n biografische film, omdat je meer wilt weten over de mens die centraal staat. In deze film leer je weinig boeiends. En als de mens die centraal staat je ook al niet interesseert, zoals in mijn geval, is het geven van één ster de enige logische conclusie.
Beoordeling:
Gebr. is een briljant boek! Ik weet nog dat het heel veel indruk op mij maakte toen ik het voor het eerst las: ik zal in de tweede klas hebben gezeten. Daarna las ik het boek voor mijn leeslijst bij het vak jeugdliteratuur op de RU. Het was dan ook een boek dat ik graag zelf in de kast wilde hebben staan.
Ted van Lieshout heeft een bijzondere vorm gekozen, door twee dagboeken door elkaar heen te schrijven. Daarbij heeft hij niet geprobeerd om een kind te maken, maar hij heeft een kind willen zíjn in zijn boek. Daardoor komen de emoties en gedachtes van Marius en Luuk overtuigend over en hoef je je als volwassen lezer niet te storen aan een kinderlijk toontje en voel je je als jeugdige lezer serieus genomen.
Het boek als geheel is ontroerend en de visie van Luuk op het gedrag van zijn ouders is voor een volwassen lezer erg herkenbaar. Daarmee wordt niet alleen een emotionele wereld geschapen door wat er wel staat, maar ook vooral door wat er niet staat. Een prachtboek!
Een duidelijk verhaal: wees kritisch in de wetenschap, zeker als het om cijfers gaat. En ben je dat niet, ga dan vooral naar de Beatles luisteren om jonger te worden: ‘Wie gelooft dat je leeftijd omlaag gaat na het luisteren van The Beatles?’
Vanaf dit deel in mijn reeks Bijbel-berichten lees ik in het Nieuwe Testament, uiteraard te beginnen met de boeken van de vier Evangelisten. In deze bijdrage de eerste twee: Mattheus en Marcus.
Vooraf echter een algemene opmerking. Door de katholieke wijze van bijbellezen weet je eigenlijk niet goed wie wat geschreven heeft. Veel overlapt uiteraard, maar de eenheid van één van de schrijvers gaat verloren en na het lezen van Mattheus en Marcus kan ik niet aangeven welke verhalen nog ontbreken en pas in Johannes of Lucas worden vermeld.
Mattheus
Het opvallendste aan dit deel van de Bijbel is dat de evangeliën veel herkenning oproepen. Zowel van het voorlezen in de kerk vroeger als uit mijn kinderbijbel. Bovendien zijn de evangeliën over het algemeen veel leesbaarder dan de teksten van het Oude Testament. In de eerste lessen van Jezus worden de teugels weer strakker aangetrokken. Opnieuw (zoals al vaker het geval was) blijkt het volk van God zich niet te gedragen zoals dat hoort en moeten de normen en waarden van God worden verspreid.
Een aantal opvallende zaken in Mattheus (maar zoals zal blijken ook in enkele andere evangeliën) is de opmerking dat wie niet met mij is, tegen mij is. Deze later veel aangehaalde drogreden ontleend zijn kracht dus blijkbaar aan het feit dat het de woorden van Jezus zijn.
Daarnaast viel mij de opmerking dat Jezus broers en zussen genoemd worden erg op. Hoewel dit in christelijke kring als algemeenheid (andere leden van de gemeenschap) wordt uitgelegd, lijkt de Bijbel dus zelf te suggereren dat Jezus geen enig kind was en Maria geen maagd. Bovendien ontdekte ik dat diverse zaken die in de katholieke traditie waarin ik ben opgegroeid helemaal niet in de Bijbel staan, zoals enkele staties uit de kruisweg.
Een bijzonder kenmerk van Mattheus is het grote aantal spreekwoorden dat in de Nederlandse taal overgenomen is. Meer dan bijvoorbeeld Marcus heeft Mattheus invloed op onze taal gehad.
Marcus
Marcus heeft uiteraard veel overeenkomsten met Mattheus, maar de tekst is talig veel minder rijk. De schrijver hanteert een veel beknoptere en zakelijkere stijl. Zo bevat de tekst geen spreekwoorden.
Een andere opvallendheid is dat Jezus’ karakter wat feller lijkt.
‘Ik ben niet ongelukkig’, zei ik. ‘Ik ben gewoon niet gelukkig. Dat is heel anders.’
Uit: Ted van Lieshout, “Gebr.”, p. 104
Beoordeling: 
Suezkade is het tweede boek dat ik lees van Siebelink, na Knielen op een bed violen. Hoewel Siebelink een getalenteerd schrijver is, ben ik zelf geen fan van Suezkade. Wanneer het verhaal begint, duurt het zo’n 80 pagina’s tot het verhaal echt op gang gaat komen. Die traagheid gaat het hele boek door: het tempo blijft gelijk gedurende alle 384 pagina’s.
Aan het einde van het boek blijkt Siebelink een prachtig geheel te hebben geschapen: alle draden uit het boek worden uiteindelijk tot één mooie wereld samengeweven. Mooi, maar niet mijn stijl. Zeker omdat het boek op een middelbare school speelt en ik na een dag beslommeringen op mijn eigen school geen zin meer heb in het lezen over beslommeringen op een andere school.
Een aanrader, maar niet voor mij.
Eindelijk tijd gehad om het hele seizoen terug te kijken: Benali Boekt. De nieuwste serie (één aflevering rondom een hoogtepunt uit de literatuur van de tweede helft van de 20e eeuw) is veel beter dan de eerste en was echt ontzettend boeiend.
Hoewel ik The Jungle Book en de bekendste liedjes ken, had ik de originele film nog nooit gezien. Het is een prachtig staaltje animatietechniek en laat de hoogtijdagen van Walt Disney zien. Eind jaren ’90 is het fout gegaan met Disney en de authentieke tekenfilm. Na enkele miskleunen als Atlantis en Piratenplaneet was Brother bear weer de eerste Disney Classic waar ik enthousiast over werd. Dit is een authentiek meesterwerkje.
Niet alleen heeft de film leuke karakters en prachtige muziek, maar het vakmanschap dat deze film uitstraalt in alles is bijzonder om te zien. Het enige minpuntje aan de film is de fragmentarische opzet van het verhaal. Soms oogt het geheel wat van de hak op de tak.
Een laatste tip als je deze film gaat kijken: pak de videoband van deze film en zet warme chocomel en voor je het weet voel je je weer even 6.
|
© Wim Pelgrim Thema WimPelgrim 2.3.2 gebouwd in Wordpress |