Beoordeling: 

Voor het eerst in lange tijd verschijnt er een boekenweekgeschenk dat ook een echt goed boek is. Hoewel Bernlefs Pianoman een verademing was na het gedrocht van Geert Mak en Een tafel vol vlinders van Tim Krabbé een goed boek was, dat mij echter niet is bijgebleven, is Heldere hemel een boek dat de potentie heeft nog lang gelezen te worden, ook als ‘gewoon’ boek. Alleen De grote wereld van Arthur Japin is na verschijning als boekenweekgeschenk ook nog in ‘gewone’ druk verschenen.

De kracht van Lanoyes boek zit hem in de lagen die hij aanbrengt in het verhaal. De gebeurtenis van het neerstorten van het vliegtuig in een klein Vlaams dorp krijgt een historische achtergrond e een emotionele, psychologische lading. Bovendien weet Lanoye actualiteit en maatschappijkritiek op subtiele wijze in het historische verhaal te vervlechten zonder de historie geweld aan te doen.

Een goed, echt en rijk verhaal van een schrijver waarvan ik al langer fan ben!

Gerelateerde berichten:

1. Kader Abdolah, De kraai (boekenweekgeschenk 2011)
2. Harry Mulisch, Het theater de brief en de waarheid (boekenweekgeschenk 2000)
3. Hugo Claus, “De zwaardvis” (boekenweekgeschenk 1989)

Beoordeling: 

Als zelfs Jessie besluit om een film over mode uit te zetten, dan zegt dat eigenlijk voldoende. Deze film is ontzettend saai. Het verhaal verloopt veel te traag en eigenlijk gebeurt er niets. Je kijkt zo’n biografische film, omdat je meer wilt weten over de mens die centraal staat. In deze film leer je weinig boeiends. En als de mens die centraal staat je ook al niet interesseert, zoals in mijn geval, is het geven van één ster de enige logische conclusie.

Gerelateerde berichten:

1. Burlesque (regie: Steve Antin)
2. Dark matter (regie: Shi-Zheng Chen)
3. X-men 2: X2 (regie: Bryan Singer)

Beoordeling: 

Gebr. is een briljant boek! Ik weet nog dat het heel veel indruk op mij maakte toen ik het voor het eerst las: ik zal in de tweede klas hebben gezeten. Daarna las ik het boek voor mijn leeslijst bij het vak jeugdliteratuur op de RU. Het was dan ook een boek dat ik graag zelf in de kast wilde hebben staan.

Ted van Lieshout heeft een bijzondere vorm gekozen, door twee dagboeken door elkaar heen te schrijven. Daarbij heeft hij niet geprobeerd om een kind te maken, maar hij heeft een kind willen zíjn in zijn boek. Daardoor komen de emoties en gedachtes van Marius en Luuk overtuigend over en hoef je je als volwassen lezer niet te storen aan een kinderlijk toontje en voel je je als jeugdige lezer serieus genomen.

Het boek als geheel is ontroerend en de visie van Luuk op het gedrag van zijn ouders is voor een volwassen lezer erg herkenbaar. Daarmee wordt niet alleen een emotionele wereld geschapen door wat er wel staat, maar ook vooral door wat er niet staat. Een prachtboek!

Gerelateerde berichten:

1. Evert Hartman, Oorlog zonder vrienden
2. Chris van Abcoude, “Pietje Bell”
3. Jan de Zanger, “Dit been is korter”

Een duidelijk verhaal: wees kritisch in de wetenschap, zeker als het om cijfers gaat. En ben je dat niet, ga dan vooral naar de Beatles luisteren om jonger te worden: ‘Wie gelooft dat je leeftijd omlaag gaat na het luisteren van The Beatles?’

Gerelateerde berichten:

1. Gamers troeven wetenschap af – DePers.nl
2. Jacobus – 16 juli 2004
3. X-men (regie: Bryan Singer)

Vanaf dit deel in mijn reeks Bijbel-berichten lees ik in het Nieuwe Testament, uiteraard te beginnen met de boeken van de vier Evangelisten. In deze bijdrage de eerste twee: Mattheus en Marcus.

Vooraf echter een algemene opmerking. Door de katholieke wijze van bijbellezen weet je eigenlijk niet goed wie wat geschreven heeft. Veel overlapt uiteraard, maar de eenheid van één van de schrijvers gaat verloren en na het lezen van Mattheus en Marcus kan ik niet aangeven welke verhalen nog ontbreken en pas in Johannes of Lucas worden vermeld.

Mattheus
Het opvallendste aan dit deel van de Bijbel is dat de evangeliën veel herkenning oproepen. Zowel van het voorlezen in de kerk vroeger als uit mijn kinderbijbel. Bovendien zijn de evangeliën over het algemeen veel leesbaarder dan de teksten van het Oude Testament. In de eerste lessen van Jezus worden de teugels weer strakker aangetrokken. Opnieuw (zoals al vaker het geval was) blijkt het volk van God zich niet te gedragen zoals dat hoort en moeten de normen en waarden van God worden verspreid.

Een aantal opvallende zaken in Mattheus (maar zoals zal blijken ook in enkele andere evangeliën) is de opmerking dat wie niet met mij is, tegen mij is. Deze later veel aangehaalde drogreden ontleend zijn kracht dus blijkbaar aan het feit dat het de woorden van Jezus zijn.
Daarnaast viel mij de opmerking dat Jezus broers en zussen genoemd worden erg op. Hoewel dit in christelijke kring als algemeenheid (andere leden van de gemeenschap) wordt uitgelegd, lijkt de Bijbel dus zelf te suggereren dat Jezus geen enig kind was en Maria geen maagd. Bovendien ontdekte ik dat diverse zaken die in de katholieke traditie waarin ik ben opgegroeid helemaal niet in de Bijbel staan, zoals enkele staties uit de kruisweg.

Een bijzonder kenmerk van Mattheus is het grote aantal spreekwoorden dat in de Nederlandse taal overgenomen is. Meer dan bijvoorbeeld Marcus heeft Mattheus invloed op onze taal gehad.

Marcus
Marcus heeft uiteraard veel overeenkomsten met Mattheus, maar de tekst is talig veel minder rijk. De schrijver hanteert een veel beknoptere en zakelijkere stijl. Zo bevat de tekst geen spreekwoorden.
Een andere opvallendheid is dat Jezus’ karakter wat feller lijkt.

Gerelateerde berichten:

1. Bijbel (10)
2. De Bijbel (6)
3. De Bijbel (2)

‘Ik ben niet ongelukkig’, zei ik. ‘Ik ben gewoon niet gelukkig. Dat is heel anders.’

Uit: Ted van Lieshout, “Gebr.”, p. 104

Gerelateerde berichten:

1. Ted van Lieshout, Gebr.
2. Mooie zinnenboek – Arthur Japin, “De overgave”
3. Mooie zinnenboek – Ramsey Nasr, uit nutteloze noodzaak

Beoordeling: 

Suezkade is het tweede boek dat ik lees van Siebelink, na Knielen op een bed violen. Hoewel Siebelink een getalenteerd schrijver is, ben ik zelf geen fan van Suezkade. Wanneer het verhaal  begint, duurt het zo’n 80 pagina’s tot het verhaal echt op gang gaat komen. Die traagheid gaat het hele boek door: het tempo blijft gelijk gedurende alle 384 pagina’s.

Aan het einde van het boek blijkt Siebelink een prachtig geheel te hebben geschapen: alle draden uit het boek worden uiteindelijk tot één mooie wereld samengeweven. Mooi, maar niet mijn stijl. Zeker omdat het boek op een middelbare school speelt en ik na een dag beslommeringen op mijn eigen school geen zin meer heb in het lezen over beslommeringen op een andere school.

Een aanrader, maar niet voor mij.

Gerelateerde berichten:

1. Jan Siebelink, “Knielen op een bed violen”
2. Jacob van Lennep, “De lotgevallen van Klaasje Zevenster”
3. Louis Couperus, “Hooge Troeven”

Eindelijk tijd gehad om het hele seizoen terug te kijken: Benali Boekt. De nieuwste serie (één aflevering rondom een hoogtepunt uit de literatuur van de tweede helft van de 20e eeuw) is veel beter dan de eerste en was echt ontzettend boeiend.

Gerelateerde berichten:

1. Abedelkader Benali, “De langverwachte”
2. Waarom “Friends” de beste comedy ooit is
3. Annie M.G. (regie: Dana Nechushtan)

Beoordeling: 

Hoewel ik The Jungle Book en de bekendste liedjes ken, had ik de originele film nog nooit gezien. Het is een prachtig staaltje animatietechniek en laat de hoogtijdagen van Walt Disney zien. Eind jaren ’90 is het fout gegaan met  Disney en de authentieke tekenfilm. Na enkele miskleunen als Atlantis en Piratenplaneet was Brother bear weer de eerste Disney Classic waar ik enthousiast over werd. Dit is een authentiek meesterwerkje.

Niet alleen heeft de film leuke karakters en prachtige muziek, maar het vakmanschap dat deze film uitstraalt in alles is bijzonder om te zien. Het enige minpuntje aan de film is de fragmentarische  opzet van het verhaal. Soms oogt het geheel wat van de hak op de tak.

Een laatste tip als je deze film gaat kijken: pak de videoband van deze film en zet warme chocomel en voor je het weet voel je je weer even 6.

Gerelateerde berichten:

1. Brother Bear (regie: Aaron Blaise en Robert Walker)
2. The king’s speech (regie: Tom Hooper)
3. National treasure: book of secrets (regie: Jon Turteltaub)

Beoordeling:

Pluk van de Petteflet is een fantastisch leuk kinderboek van de begenadigde, geroemde en nog steeds veelgelezen Annie M.G. Schmidt. Waarom maak je er dan zo’n weinig interessante film van? Waar Minoes, die ik een paar dagen geleden besprak, een familiefilm is die voor de hele familie leuk is, is Pluk van de Petteflet volledig gericht op een publiek van 3 tot 7 jaar oud.

Het boek van Annie M.G.Schmidt is omgezet in een cartooneske wereld, met respect voor het oorspronkelijke verhaal. Maar de kinderlijke acteerprestaties, overdrevenheid van de karakters en felheid van de kleuren in de film storen een volwassen kijker, evenals de dierenpoppen (die kwalitatief inferieur zijn) en amateuristische animaties.

Voor de gemiddelde kleuter zal de film een genot zijn om te kijken, zeker wanneer het kind het boek herkent, maar ik kon er niet zoveel mee.

Gerelateerde berichten:

1. Minoes (regie: Vincent Bal)
2. Annie M.G. (regie: Dana Nechushtan)
3. De brief voor de koning (regie: Pieter Verhoeff)