Beoordeling: 

Soms heb je een boek in de kast staan, gewoon omdat het bij de Lijsters zat en ga je het alleen lezen omdat je vindt dat je ook eens wat van Thomas Ross gelezen moet hebben. Als scenarioschrijver is Ross volgens mij zeer getalenteerd. Ik vind de tv-serie Wij Alexander in elk geval ontzettend mooi en ook de stukken die ik van Bernhard, schavuit van Oranje heb gezien spraken mij aan. Ross is echter geen literator en De zesde mei bewijst dat.

Er zijn niet veel boeken die ik niet heb uitgelezen. Zo heb ik (schande, schande) Max Havelaar nog nooit uitgekregen en heb ik ook Woede, De stille kracht, en Maak me blij na een derde weggelegd. Want dat is toch wel de eis die ik aan mezelf stel: een boek moet voor minstens een derde uit zijn, wil ik het wegleggen.

Ik was dan ook blij op pagina 100 te zijn aanbeland bij De zesde mei en het boek eindelijk mocht wegleggen, want er was werkelijk geen klap aan. Ross schrijft een fictieve thriller rondom een historische gebeurtenis en om als schrijver over te komen, in plaats van iemand die rondom een film of tv-serie ook een boek wil verkopen, gebruikt hij opvallend veel bijvoeglijke naamwoorden (zoals veel pseudo-literatoren) om interessant en literair over te komen. Daarnaast beschrijft hij uit-en-te-na details om zijn schrijversoog aan ons te tonen. Om de historische gebeurtenis bovendien symbolische vooruitwijzingen te geven, heeft Ross gegevens die in de historische tijd later liggen (zoals de begrafenis van Fortuyn) naar voren gehaald en als voorspelling of wens in de mond van Fortuyn gelegd. Een beetje makkelijk en goedkoop.

Bovendien legt Ross wel ontzettend veel lijntjes uit. Vertellers te over, maar waar hebben ze het eigenlijk over. Je kunt wel in ieders hoofd gaan zitten, zelfs van die van publieke figuren als Wim Kok, maar wat voegt het toe aan je wat dunne verhaal? Bovendien is het verhaal helemaal niet spannend, want iedereen weet wat er zal gaan gebeuren: Fortuyn wordt vermoord door Volkert van der Graaf en dat één van zijn belangrijkste personages in de wereld van de milieuactivisten rondloopt, doet vermoeden dat ze een link met hem zal hebben.

Niet kopen, lenen, huren en vooral niet lezen, deze bundel samengebonden papier (die ik geen boek wens te noemen).

Gerelateerde berichten:

1. Abel J. Herzberg, “De memoires van koning Herodes”
2. Thomas Rosenboom, Spitzen (boekenweekgeschenk 2004)
3. Thomas Verbogt, “De verdwijning”

Beoordeling:

Ali is een zangeres met een grote stem uit een kleine stad die vlucht voor ontbering en een onzekere toekomst om haar dromen waar te maken in Los Angeles. Ze belandt in The Burlesque Lounge, een majestueus maar in verval geraakt theater waar een bezield muzikaal gezelschap onderdak heeft. Tess, eigenares van de club en tevens ook de hoofdact, geeft Ali een baantje als serveerster. De overweldigende kostuums en de gedurfde choreografie in Burlesque verrukken de jonge zangeres, die zweert ooit zelf op het podium te staan. Met de hulp van een gevatte podiummeester en een barman, belandt Ali vanachter de bar op het podium. Met haar spectaculaire stem herstelt ze The Burlesque Lounge in haar oude glorie, tot een charismatische zakenman met een aanlokkelijk voorstel komt.*

Wat een ongelooflijk slechte film is dit zeg: Burlesque is een anderhalf uur durende videoclip van Christina Aguilera. En wie mij een beetje kent, weet dat ik er niet van houdt naar muziek te kijken (daar moet je naar luisteren). En wie ervan baalt dat ik bijna het volledige verhaal hierboven heb beschreven, geen punt. Het verhaal doet er toch niet toe. Het is allemaal erg gemakkelijk, goedkoop en doet te veel denken aan Moulin Rouge. Drie keer flut en eigenlijk is één ster nog te veel voor dit wanproduct om Christina Aguilera’s carrière een zetje in een andere richting te geven.

*Bron: FilmTotaal.nl

Gerelateerde berichten:

1. Horton hears a Who! (regie: Jimmy Hayward & Steve Martiano)
2. Brother Bear (regie: Aaron Blaise en Robert Walker)
3. Walk the line (regie: James Mangold)

Beoordeling:

Een aaneengesloten, bijzonder belangwekkende periode uit het dagboek van Willem de Clercq (1795-1844): het slot van de Franse tijd en de terugkeer van de Oranjes in 1813, heet van de naald.*

Van sommige boeken vraag je je toch echt af waarom ze worden uitgegeven. De Griffioen-reeks bevat juweeltjes, maar ook boeken in de categorie ‘waarom?’ De teksten zijn voor een historicus interessant en dergelijke ego-documenten kunnen in onderzoek naar en begrip van een periode zeer nuttig zijn, maar leuk om te lezen… nou nee. Niet in beginnen.

*Bron: voorzijde Woelige weken

Gerelateerde berichten:

1. Willem Bilderdijk, De kunst der poëzy
2. De Bijbel (4)
3. Abel J. Herzberg, “De memoires van koning Herodes”

Beoordeling:
Koop “Afgunst” van Saskia Noort vooral niet!

Bestsellerschrijfster Susan van Doorn, getrouwd, twee kinderen, leeft nog bijna dagelijks met de angst die zij jaren geleden voelde voor haar dominante ex-vriend Ernst Scholten. Alles wat ze deed en waar ze voor stond was in zijn ogen minderwaardig. Zij op haar beurt aanbad hem. Toen Susan eindelijk uit zijn schaduw durfde te treden door hun relatie te verbreken, én net als hij te gaan schrijven, was hij woedend.
Nu, na zoveel jaren, slaat Ernst toe. Susan wordt door hem op gewelddadige wijze overmeesterd en ontvoerd – haar lot ligt volledig in zijn handen. Waarom precies nu? Hoe ver zal Ernst gaan? Afgunst is een bloedstollend verhaal over dominantie en onderwerping, en over de vernietigende kracht van jaloezie.*

Tjongejongejong wat een slecht boek! Niet spannend (de bovenstaande omschrijving verraadt het hele verhaal al), de afloop is ontzettend voorspelbaar. Zoals Harry Bekkering het in zijn colleges altijd noemde: DGAV, “De goede afloop vertragen”. Je weet al hoe het verhaal ongeveer zal verlopen en wat de uitkomst zal zijn, het gaat er alleen nog maar om dit zo’n 90 paginaatjes te rekken. Noort doet in het verhaal alleen maar gemeenplaatsen aan en om het een ‘literaire’ thriller te maken wordt er een flinterdun huis-tuin-en-keukenpsychologisch randje omheen gemaakt. Ik zou zeggen: een mooi rouwrandje om zonder veel verdriet dit boek mijn huis uit te doen. Wat slecht, wat ontzettend slecht!

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Jan Terlouw, “Koning van Katoren”
2. Anna Enquist, De ijsdragers (boekenweekgeschenk 2002)
3. Ferdinand Bordewijk, “Tijding van ver”

Beoordeling:
Koop “Spijt!” van Carry Slee

Jochem voelt zich niet erg gelukkig in de tweede klas. Hij is het mikpunt van getreiter. David doet er niet aan mee, maar hij durft er niks van te zeggen. De klassenleraar, die gymnastiek geeft, grijpt ook niet in., Hij heeft een hekel aan dikke Jochem. Jochem lijkt zich niets aan te trekken van de pesterijen, die elke dag erger worden. Als de klas weer eens dubbel ligt, lacht hij zelf mee.
Maar op een ochtend krijgen ze van de rector te horen dat Jochem na de klassenavond niet is thuisgekomen. David voelt zich schuldig. Waarom heeft hij zijn mond ook nooit opengedaan? Samen met een vriendin gaat hij Jochem zoeken om te zeggen dat het hem spijt.
Dan vinden ze Jochems tas in het meer. Misschien is het al te laat….*

Waar ik bij Kappen nog waardering kon opbrengen voor de manier waarop Slee voor haar doelgroep prachtige boeken schrijft, lukte me dat bij Spijt! helaas niet meer. Wat een saai boek! Ik heb het na 1/₃e weggelegd en kan mezelf er niet toe zetten de rest van het boek ook te lezen. Het is (mede door de weinig verhullende flaptekst) een zeer voorspelbaar boek, de personages zitten zo vast in hun type dat hun gedrag, gesprekken en gedachtes na één pagina uit te tekenen zijn en het tempo ligt ontzettend laag. Daar komt nog bij dat ik geen probleemboekenlezer ben, nooit geweest ook, en ik weet ook wat mijn probleem is: ik ben geen meisje van 13. Dit soort boeken is erg gebonden aan leeftijd en geslacht en als jongen van boven de 25 pas ik duidelijk niet meer in de doelgroep.

Bron: flaptekst Spijt!

Gerelateerde berichten:

1. Carry Slee, Kappen
2. Jan de Zanger, “Dit been is korter”
3. Greet Beukenkamp, Al het water van de zee

Beoordeling:
Koop “Reisbrieven” van John Bake

De Leidse hoogleraar Klassieke Talen John Bake (1787-1864) ontvlucht in de zomer van 1830 het universitaire milieu in gezelschap van zijn academische vrienden Hamaker en Geel. Gedurende twee en een halve maand zwerven zij gedrieën per koets of te voet door Duitsland, Zwitserland en Noord-Italië. Onderweg houdt Bake een reisjournaal bij, bedoeld voor zijn vrouw die om gezondheidsredenen niet mee kon. In totaal schrijft hij een zeventiental persoonlijk getinte reisbrieven, bol staand van enthousiaste natuurbeschrijvingen en gedetailleerde verslagen van zijn wederwaardigheden. De reislust wordt echter in steeds sterke mate getemperd door heimwee naar huis. Om die reden zal Bake uiteindelijk zelfs voortijdig zijn reis afbreken.*

Dit is nou typisch zo’n tekst die in het enthousiasme van het maken van een goedlopende reeks (Griffioenreeks) aan de reeks wordt toegevoegd, maar voor de meeste lezers niet interessant is. De spanning (aangekondigd in de flaptekst als de groeiende heimwee) is ver te zoeken, de beschrijvingen zijn uitgebreid, maar niet uitzonderlijk. Dit boek zit op het niveau van een gemiddeld vakantieverslag van een saaie oom en tante, maar dan zonder de foto’s…

*Bron: flaptekst Reisbrieven

Gerelateerde berichten:

1. John Irving, “De wereld volgens Garp”
2. Hard Target (regie: John Woo)
3. Mooie zinnenboek – John Irving, “The world according to Garp”

Beoordeling:
Koop “Sydney White” (regie: Joe Nussbaum)

Het is niet makkelijk als student in het eerste jaar, maar er valt wel genoeg te beleven! Rachel is de leidster van de Kappa Phi sociëteit en de nr. 1 op de ‘hottie’ ranglijst van de universiteitswebsite. Haar status wordt echter bedreigd door nieuwelinge Sydney White, een vriendelijke brunette die bovendien bij Rachels vriendje Blaine in de smaak valt.*

Soms zap je langs een film, blijf je even hangen en moet je na een uurtje kijken concluderen dat het helemaal niets is. De verwijzingen naar Sneeuwwitje in Sydney White zijn vermoeiend, de acteurs slecht, het verhaal is volledig ‘DGAV’ opgebouwd (de goede afloop vertragen) en dat maakt het kijken niet heel spannend. Flut, flut, flut!

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Two lovers (regie: James Gray)
2. The Beaver (regie: Jodie Foster)
3. De brief voor de koning (regie: Pieter Verhoeff)

Beoordeling:

Jozef ontwaakt uit een droom die hem onheil voorspelt. Hij gaat naar zijn broers en stelt zijn vertrouwen in God. De broers willen de verwaande Jozef ter dood bregen, alleen Juda en Ruben stribbelen tegen. Juda zwicht en Ruben kan alleen zijn broers niet alleen aan. Na een ruzie besluiten de broers Joseph op te sluiten in een put. Als Jozef aankomt wordt hij in de put geworpen, maar Ruben belooft Jozef hem te komen redden. Uit angst voor God, besluiten de broers Jozef te verkopen aan een passerende karavaan. Ruben komt te laat en vindt de put leeg. Hij wordt in het bedrog van de broers betrokken: ze besmeuren Jozefs mantel met bloed en verdelen de winst. Ruben beklaagt zijn handelen en gaat met het lood in de schoenen naar huis.

Waar Gijsbreght van Aemstel nog interessant is als historisch object vanwege de lange traditie van opvoeringen, is deze voorloper van Joseph and the technicolor dreamcoat even saai, maar minder interessant. Joost van den Vondel als schrijver is gedateerd, zijn manier van toneelschrijven is verouderd en zal een grondige bewerking nodig hebben om op het toneel te kunnen boeien. Als leestekst raad ik deze tekst ten sterkste af.

Gerelateerde berichten:

1. Joost van den Vondel, Gijsbreght van Aemstel
2. Joost Zwagerman, “Roeshooft hemelt”
3. Joost Zwagerman, Duel (boekenweekgeschenk 2010)

Beoordeling:
Koop “Geeraerdt van Velsen” van P.C. Hooft (in één band met “Baeto”)

Het toneelstuk Geeraerdt van Velsen uit 1613 is geïnspireerd op de moord op Graaf Floris V in 1296 en de noodlottige gevolgen hiervan. In dit stuk spelen naast de historische hoofdrolspelers ook allegorische figuren als Twist en Eendracht een rol.

Waar ik Granida van Hooft een erg mooi toneelstuk vond, vind ik dit drie keer niks. Veel erg lange monologen, statisch, weinig spannend, een plot dat ik niet kan volgen. Nee, helaas, deze moet je lekker in de kast laten staan.

Gerelateerde berichten:

1. P.C. Hooft, Liederen en gedichten
2. P.C. Hooft, Granida
3. Herman Pieter de Boer, “De artiestenuitgang”

Beoordeling:
Koop “Het Chinees en het Nederlands zijn eigenlijk hetzelfde” van Rint Sybesma

Op het eerste gezicht hebben het Chinees en het Nederlands nauwelijks iets met elkaar gemeen. Zo heeft het Chinees – afgezien van de sterk verschillende klanken – geen meervoud, geen tegenwoordige en verleden tijd en geen lidwoorden (de, het).Bij nadere beschouwing blijken de talen echter allerlei overeenkomsten te hebben. Het Chinees is een toontaal. Het Limburgs is dat ook. De Chinezen zeggen blij-blij. Wij zeggen druk-druk-druk. In het Chinees zet je achter iedere zin een klein woordje om de zin wat bij te kleuren. In het Nederlands doen we dat ook hoor!Dit boek biedt inzicht in de verrassende overeenkomsten tussen twee talen die ogenschijnlijk hemelsbreed van elkaar verschillen.*

Toen ik Het Chinees en het Nederlands zijn eigenlijk hetzelfde van Sinterklaas kreeg, was ik best enthousiast: een grappig boekje, waarvan ik een opvallende invalshoek op het Nederlands verwachtte en waarin ik met plezier begon te lezen. De enige vragen die mij na (gedeeltelijke) lezing nog resten, zijn: waarom heeft Sybesma zich de moeite getroost dit boekje te schrijven? Wat moet ik ermee? Wat moet de mensheid met dit boekje? Wat is het nut? Wat is de lol? Waarom? Waaróm? WAAROM?

Dit boekje kenmerkt zich door nutteloosheid, de samenvatting van dit boekje kan in 15 bulletpoints geschieden (één per hoofdstuk), de toon is af en toe zo kleuterlijk dat je je kapot ergert als door het onderwijssysteem geworstelde lezer en van de opvallende invalshoek op het Nederlands is weinig over. Ik wens Sybesma veel succes met de verkoop van zijn boekje, want ik hoop dat niemand na lezing van deze recensie het nog in zijn hoofd haalt dit ding te kopen.

*Bron: flaptekst

Gerelateerde berichten:

1. Guy Verhofstadt, Jeremy Rifkin e.a., “Eigenlijk bent u een Europeaan”
2. S. Gillis en A. Schaerlaekens (redactie), “Kindertaalverwerving; een handboek voor het Nederlands”
3. PPC D66, Vertrouw op de eigen kracht van mensen