WimPelgrim.nl » recensie

Rumor has it (regie: Rob Reiner)

Wim Pelgrim — Sat, 04 Feb 2012 03:00:07 +0000

Beoordeling:

Drie dagen geleden besprak ik Friends with benefits en constateerde dat ik wel erg vaak posititief schreef over uitzonderingen die de regel bevestigen binnen dit genre. Gelukkig bevestigt Rumor has it de regel door eraan te voldoen. Belangrijkste vraag bij deze film werd gesteld door Jessie: “Hoe kun je met zo’n sterrencast toch een slechte film maken?” Want beide zaken zijn waar: het is een sterrencast met Kevin Costner, Shirley McLaine, Jennifer Aniston, Mena Suvari, Katy Bates en Mark Ruffalo.

En het is een slechte film: niet alleen voorspelbaar, al zit er uiteraard één duidelijke plotwending in, ook boeit het verhaal geen moment. Waar sommige niet zo goede films er toch voor kunnen zorgen dat je toch geboeid bent en per se wilt weten hoe het afloopt, of wilt dat het góéd afloopt; maakte me dat bij deze film niets uit. Bovendien weet je dat ze elkaar aan het einde zullen krijgen. Nee, Rumor has it is het niet voor mij. En toch twee sterren? Tja, ik heb de film afgekeken. Dat is ook wat waard.

Gerelateerde berichten:

Friends with benefits (regie: Will Gluck)

Wim Pelgrim — Wed, 01 Feb 2012 03:00:18 +0000

Beoordeling:

Bij het lezen van de omschrijving van de film en het zien van de filmposter, dacht ik ik in eerste instantie dat de makers vooral een goede reden hadden gezocht om Justin Timberlake en Mila Kunis naakt door het beeld te laten huppelen. Geen slecht idee overigens. Deze film is echter meer dan dat. Timberlake en Kunis zetten twee geloofwaardige karakters neer in dit originele verhaal (binnen het genre).

Nu valt mij wel op dat ik over meer romantische komedies heb geschreven dat het binnen het genre een origineel verhaal is. Waarom? Ik weet het niet. Misschien leg ik de lat bij dit genre lager dan bij andere films of de romantische komedies die ik zie zijn toevallig beter dan het gemiddelde binnen het genre. Geen idee. Ik heb me met Friends with benefits in ieder geval goed vermaakt.

Geen gerelateerde beirichten.

Jaap ter Haar, Boris

Wim Pelgrim — Sun, 29 Jan 2012 03:00:11 +0000

Beoordeling:

Soms weet je dat je een jeugdboek hebt gelezen toen je jong was, maar heb je geen idee meer waar het boek precies over ging. Met Boris is dat het geval. Ik weet dat ik dat boek heb gelezen toen ik een jaar of 11 was, maar ik kon me het verhaal niet meer herinneren. Hoewel het boek sfeertechnisch nog fijner was geweest als de afgelopen decembermaand sneeuw en ijs had gekend, heb ik me fantastisch vermaakt met dit boek van Jaap ter Haar.

Om verschillende reden is Boris een erg goed boek. Niet alleen weet Jaap ter Haar de angst van de inwoners van Leningrad en hun situatie in het beleg in de Tweede Wereldoorlog, ook weet hij Boris neer te zetten als echt kind; hij is niet enkel vehikel voor de boodschap van het boek. De schrijfstijl van Ter Haar is bovendien erg goed: hij gaat niet op zijn knieën om aan te sluiten bij het taalgebruik van kinderen, maar schrijft in een voor kinderen én volwassenen goed te volgen proza, dat kinderen in hun taalvermogen stimuleert. Een topper uit de Nederlandse jeugdliteratuurgeschiedenis die iedereen zou moeten lezen of herlezen!

Gerelateerde berichten:

Remco Campert, Dichter

Wim Pelgrim — Thu, 26 Jan 2012 03:00:45 +0000

Beoordeling:

De diverse dichters van de Vijftigers zijn in de afgelopen 60 jaar (ja, zo lang is het al geleden) elk hun eigen weg gegaan. Sommigen leven helaas niet meer, zoals Simon Vinkenoog (die beschermheer was van Onbederf’lijk Vers), maar Remco Campert gaat maar door. Met Dichter verschijnt er een mooie verzameling van zijn poëtische werk. Camperts poëtische werk vind ik niet allemaal even briljant, maar er staan in deze verzameling echte pareltjes. Zo is Ode aan mijn jas een fantastisch staaltje Campert-poëzie. Ook het bij ons op school al jaren veelgebruikte Een vergeefs gedicht staat erin en dat blijft mooi (ook na het lezen van vele niet altijd volledige of kloppende analyses van dit gedicht).

Campert gebruikt de taal in zijn gedichten afgewogen en geen woord lijkt zonder overwegingen te zijn neergeschreven. Toch heeft zijn poëzie tegelijkertijd een spontaniteit die heel natuurlijk leest én klinkt. Dat geldt overigens ook voor zijn proza, waaronder Het leven is vurrukkulluk, Liefdes schijnbewegingen en Een liefde in Parijs.

Dichter is een bundel om met enige regelmaat uit je kast (of e-reader) te pakken, in te bladeren en vooral in te lezen.

Gerelateerde berichten:

Thomas Ross, De zesde mei

Wim Pelgrim — Fri, 20 Jan 2012 03:00:30 +0000

Beoordeling:

Soms heb je een boek in de kast staan, gewoon omdat het bij de Lijsters zat en ga je het alleen lezen omdat je vindt dat je ook eens wat van Thomas Ross gelezen moet hebben. Als scenarioschrijver is Ross volgens mij zeer getalenteerd. Ik vind de tv-serie Wij Alexander in elk geval ontzettend mooi en ook de stukken die ik van Bernhard, schavuit van Oranje heb gezien spraken mij aan. Ross is echter geen literator en De zesde mei bewijst dat.

Er zijn niet veel boeken die ik niet heb uitgelezen. Zo heb ik (schande, schande) Max Havelaar nog nooit uitgekregen en heb ik ook Woede, De stille kracht, en Maak me blij na een derde weggelegd. Want dat is toch wel de eis die ik aan mezelf stel: een boek moet voor minstens een derde uit zijn, wil ik het wegleggen.

Ik was dan ook blij op pagina 100 te zijn aanbeland bij De zesde mei en het boek eindelijk mocht wegleggen, want er was werkelijk geen klap aan. Ross schrijft een fictieve thriller rondom een historische gebeurtenis en om als schrijver over te komen, in plaats van iemand die rondom een film of tv-serie ook een boek wil verkopen, gebruikt hij opvallend veel bijvoeglijke naamwoorden (zoals veel pseudo-literatoren) om interessant en literair over te komen. Daarnaast beschrijft hij uit-en-te-na details om zijn schrijversoog aan ons te tonen. Om de historische gebeurtenis bovendien symbolische vooruitwijzingen te geven, heeft Ross gegevens die in de historische tijd later liggen (zoals de begrafenis van Fortuyn) naar voren gehaald en als voorspelling of wens in de mond van Fortuyn gelegd. Een beetje makkelijk en goedkoop.

Bovendien legt Ross wel ontzettend veel lijntjes uit. Vertellers te over, maar waar hebben ze het eigenlijk over. Je kunt wel in ieders hoofd gaan zitten, zelfs van die van publieke figuren als Wim Kok, maar wat voegt het toe aan je wat dunne verhaal? Bovendien is het verhaal helemaal niet spannend, want iedereen weet wat er zal gaan gebeuren: Fortuyn wordt vermoord door Volkert van der Graaf en dat één van zijn belangrijkste personages in de wereld van de milieuactivisten rondloopt, doet vermoeden dat ze een link met hem zal hebben.

Niet kopen, lenen, huren en vooral niet lezen, deze bundel samengebonden papier (die ik geen boek wens te noemen).

Gerelateerde berichten:

Dark matter (regie: Shi-Zheng Chen)

Wim Pelgrim — Tue, 17 Jan 2012 03:00:08 +0000

Beoordeling:

Soms zie je een film die in eerste instantie niet al te boeiend lijkt te worden. Dat is bij Dark Matter ook het geval. De openingscènes en eerste minuten kunnen ervoor zorgen dat je al snel de afstandsbediening weer pakt en de dvd afzet. Toch boeit de hoofdpersoon en zijn situatie aan de universiteit je, dat je blijft kijken en langzaam word je in de wereld aan de universiteit in Salt Lake City gezogen. De kritiek op de universitaire wereld, zoals je die ook in Onder professoren kunt lezen is in deze film veel explicieter. Het feit dat deze gebaseerd zijn op een waargebeurde geschiedenis maken het verhaal des te indringender.

Zowel de hoofdrolspeler, Ye Liu, als enkele grote Amerikaanse acteurs als Meryl Streep en Aidan Quinn spelen prachtrollen en de spanning tussen maar ook ín de personages dringt via het scherm door tot in je kijker. En toch; tijdens de film keek ik íéts te vaak op mijn horloge om te zien hoe lang de film al bezig was om er vijf sterren voor te geven. Waar dat door gekomen is? Ik zou het niet kunnen zeggen. De film is wellicht na het kijken indringender dan tijdens het kijken. De aanloop wat lang, maar de sprong die gewaagd wordt, blijft je bij en daarom schrijf ik nu waarschijnlijk zo lyrisch over Dark Matter terwijl ik bij het kijken mijn reserves had. Vier sterren is dan een mooie conclusie.

Gerelateerde berichten:

Puss in boots (regie: Chris Miller)

Wim Pelgrim — Sat, 14 Jan 2012 03:00:46 +0000

Beoordeling:

Na het bekijken van de drie Shrek-films en ons enthousiasme (vooral over deel 2), waren we zeer benieuwd naar de spin-off van deze film: Puss in Boots. We hadden de trailer al gezien en zijn half december vol verwachting naar de bioscoop gegaan.

Hoewel spin-offs over het algemeen geen succes zijn, waren de delen twee en drie van Shrek opvallend goed (deel 4 was helaas wat minder). Deze spin-off bevestigde echter de regel: spin-offs en vervolgen zijn doorgaans minder leuk dan het origineel.

Opnieuw hebben de makers diverse bekende sprookjesfiguren in de mixer gegooid en met de relaties tussen de personages een nieuw verhaal gesponnen. Dat verhaal is leuk, maar niet zo boeiend of interessant als gehoopt. Het verhaal van Puss in Boots kent diverse lagen, maar het karakter van met name Humpty Dumpty is niet interessant genoeg om te boeien. De diepere lagen zijn bovendien gekunsteld en worden te uitgebreid uitgelegd in de film. Ook is deze film een stuk minder grappig dan de Shrek-films.
De kwaliteit van de animaties is uiteraard op het niveau dat je van Dreamworks mag verwachten, maar het feit dat de film een 3D-film is voegt voor mij nog steeds niet zoveel toe. Al met al was het een gezellige avond bioscoop, maar was het meer een film om thuis op een dvd’tje te kijken dan er ruim 20 euro voor neer te tellen. Gelukkig hielp de bijdrage van de cultuurkaart…

Gerelateerde berichten:

Finding Nemo (regie: Andrew Stanton & Lee Unkrich)

Wim Pelgrim — Sun, 08 Jan 2012 03:00:34 +0000

Beoordeling:

Finding Nemo heeft om twee redenen vijf sterren. Ten eerste begon mijn relatie met Jessie Mensink met deze film en dat is natuurlijk goud. Maar daarnaast is Finding Nemo ook een erg goede film.

Zelfs na 8 jaar zijn de grafische kwaliteiten niet zo verouderd dat het je gaat storen, zoals bij Star Wars Episode 1 wel gebeurde op sommige momenten. Daarnaast is het verhaal goed geschreven en origineel, de personages zijn interessant en ontroeren en de manier van tekenen geeft de film een bijzondere uitstraling. Iedereen, jong en oud, zou moeten genieten van deze fantastische Pixar-film (en volgens mij is dat laatste een pleonasme).

Gerelateerde berichten:

A.F.Th van der Heijden, Weerborstels (boekenweekgrschenk 1992)

Wim Pelgrim — Thu, 05 Jan 2012 03:00:36 +0000

Beoordeling:

Het boekenweekgeschenk Weerborstels heb ik tot nu toe altijd overgeslagen. Waarom? Omdat ik een (totaal ononderbouwde) antipathie tegen A.F.Th. van der Heijden heb? En dat terwijl Van der Heijden een oud-Canisiaan is. Ik weet niet wat het is, maar ik ben altijd een beetje om dit boek heen gegaan, maar ik heb mezelf er toch maar overheen gezet. Of dat gelukt is? Of ik Weerborstels een leuk boek vind? Of ik A.F.Th. van der Heijden leuk ben gaan vinden? Nou nee.

Het verhaal in Weerborstels boeit niet. Je zou bij een boek toch het gevoel moeten hebben dat je wilt weten hoe het afloopt. Dat maakt me bij Robby helemaal niet uit. Bovendien vind ik het voor een schrijver wel erg lui, of verkoopgeil of allebei als je een extra deeltje uit je op dat moment verschijnende trilogie schrijf, wanneer je wordt gevraagd voor het boekenweekgeschenk.

Ik ga snel door met een ander boek, want dit niemendalletje maakt niemand blij.

Gerelateerde berichten:

Bijbel (8)

Wim Pelgrim — Mon, 02 Jan 2012 03:00:17 +0000

In het afgelopen jaar heb ik meerdere keren bericht over het lezen van de Bijbel. Deze keer een heleboel kortere Bijbelboeken bij elkaar in één post.

Daniël
De droomuitlegging geeft de verteller van Daniël veel ruimte voor fantasie en daar wordt grif gebruik van gemaakt. Het boek is leuk om te lezen en de parallellen met Mozes, maar vooral met Jozef zijn opvallend.

Hosea
Het boek Hosea is duidelijk een aanklacht tegen een gecorrumpeerde maatschappij; althans, daar ligt sterk de nadruk op in dit boek. Daarin wordt ‘overspel’ als overkoepelende metafoor gebruikt voor deze corruptie. Het is een hecht Bijbelboek waarin veel met elkaar samenhangt (hoewel ook hier minder hechte stukken voorkomen).

Joël
Het boek Joël is lastig te volgen door de erg lange zinnen en breed uitgesponnnen metaforen die de schrijver heeft gebruikt. De boodschap blijft gelijk aan de diverse eerdere profeten, zowel de kleine als grote profeten. Dat begint zo langzamerhand wel wat saai te worden.

In de navolgende boeken zet zich die herhaling in thematiek en boodschap door. De enige variatie in de boeken zit hem in het taalgebruik. Het begint langzamerhand wel duidelijk te worden dat ik de instructieve teksten (vol ge- en verboden) niet erg leuk vindt en de verhalende of poëtische passages en boeken wel. Mijn leeshouding is dus, maar dat is ook niet verwonderlijk gezien mijn eigen religieuze achtergrond: je moet geloven in degene die de religieuze instructies uitdeelt om daar waarde aan te hechten.

Amos begint met een mooie structuur, maar vervalt daarna al snel in herhaling. Er zitten enkele mooie parabels en visioenen in, maar dat zijn krenten in een grijzige pap. Jona is oké en Obadja roept bij mij leuke herinnering op uit mijn kinderbijbel. Het heeft een duidelijke boodschap en doet een beetje denken aan (fictieve) de Madoc. Micha is geschreven in krachtige taal en met duidelijke metaforen en spreekt daardoor aan. Nahum is vergelijkbaar, maar boeit iets minder dan Micha. Habakuk vond ik weinig boeiend en rijgt zich aan de vorigen als een soortgelijke kraal aan de ketting. Stefanja is wat leuker, maar ook geen opvallend boek. Hagai in erg concreet en verhalend aantrekkelijk om te lezen en daarmee boeiender dan de voorgaande boeken.

Zacharia
Het Bijbelboek Zacharia is weer langer dan de voorgaande en begint leuk met de (fantasievolle) visioenen van Zacharia. Het moraliserende stuk dat erop volgt, vind ik weer minder en zoals meer profeten die in de politiek chaotische tijd rondom de ballingschap en het gespleten rijk schrijven sluit hij af met een metaforische peptalk voor het volk van Israël. Opvallend is het ageren tegen meineed onder het volk. Is dit een metafoor voor eerlijkheid?

Gerelateerde berichten: