Beoordeling: 

Soms heb je een boek in de kast staan, gewoon omdat het bij de Lijsters zat en ga je het alleen lezen omdat je vindt dat je ook eens wat van Thomas Ross gelezen moet hebben. Als scenarioschrijver is Ross volgens mij zeer getalenteerd. Ik vind de tv-serie Wij Alexander in elk geval ontzettend mooi en ook de stukken die ik van Bernhard, schavuit van Oranje heb gezien spraken mij aan. Ross is echter geen literator en De zesde mei bewijst dat.

Er zijn niet veel boeken die ik niet heb uitgelezen. Zo heb ik (schande, schande) Max Havelaar nog nooit uitgekregen en heb ik ook Woede, De stille kracht, en Maak me blij na een derde weggelegd. Want dat is toch wel de eis die ik aan mezelf stel: een boek moet voor minstens een derde uit zijn, wil ik het wegleggen.

Ik was dan ook blij op pagina 100 te zijn aanbeland bij De zesde mei en het boek eindelijk mocht wegleggen, want er was werkelijk geen klap aan. Ross schrijft een fictieve thriller rondom een historische gebeurtenis en om als schrijver over te komen, in plaats van iemand die rondom een film of tv-serie ook een boek wil verkopen, gebruikt hij opvallend veel bijvoeglijke naamwoorden (zoals veel pseudo-literatoren) om interessant en literair over te komen. Daarnaast beschrijft hij uit-en-te-na details om zijn schrijversoog aan ons te tonen. Om de historische gebeurtenis bovendien symbolische vooruitwijzingen te geven, heeft Ross gegevens die in de historische tijd later liggen (zoals de begrafenis van Fortuyn) naar voren gehaald en als voorspelling of wens in de mond van Fortuyn gelegd. Een beetje makkelijk en goedkoop.

Bovendien legt Ross wel ontzettend veel lijntjes uit. Vertellers te over, maar waar hebben ze het eigenlijk over. Je kunt wel in ieders hoofd gaan zitten, zelfs van die van publieke figuren als Wim Kok, maar wat voegt het toe aan je wat dunne verhaal? Bovendien is het verhaal helemaal niet spannend, want iedereen weet wat er zal gaan gebeuren: Fortuyn wordt vermoord door Volkert van der Graaf en dat één van zijn belangrijkste personages in de wereld van de milieuactivisten rondloopt, doet vermoeden dat ze een link met hem zal hebben.

Niet kopen, lenen, huren en vooral niet lezen, deze bundel samengebonden papier (die ik geen boek wens te noemen).

Gerelateerde berichten:

1. Abel J. Herzberg, “De memoires van koning Herodes”
2. Thomas Rosenboom, Spitzen (boekenweekgeschenk 2004)
3. Thomas Verbogt, “De verdwijning”

Beoordeling: 

Het boekenweekgeschenk Weerborstels heb ik tot nu toe altijd overgeslagen. Waarom? Omdat ik een (totaal ononderbouwde) antipathie tegen A.F.Th. van der Heijden heb? En dat terwijl Van der Heijden een oud-Canisiaan is. Ik weet niet wat het is, maar ik ben altijd een beetje om dit boek heen gegaan, maar ik heb mezelf er toch maar overheen gezet. Of dat gelukt is? Of ik Weerborstels een leuk boek vind? Of ik A.F.Th. van der Heijden leuk ben gaan vinden? Nou nee.

Het verhaal in Weerborstels boeit niet. Je zou bij een boek toch het gevoel moeten hebben dat je wilt weten hoe het afloopt. Dat maakt me bij Robby helemaal niet uit. Bovendien vind ik het voor een schrijver wel erg lui, of verkoopgeil of allebei als je een extra deeltje uit je op dat moment verschijnende trilogie schrijf, wanneer je wordt gevraagd voor het boekenweekgeschenk.

Ik ga snel door met een ander boek, want dit niemendalletje maakt niemand blij.

Gerelateerde berichten:

1. Hella S. Haasse, Transit (boekenweekgeschenk 1994)
2. Bart Plouvier, De biechtspiegel
3. Anna Enquist, De ijsdragers (boekenweekgeschenk 2002)

Beoordeling:

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Wat de situatie nog ingewikkelder maakt isdat een van de ouders de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.*

De compositie van Het diner is bijzonder. Het was en is ongekend populair. Leest als een trein. Boeit. Doet een beroep op je geweten. En toch is het niet het boek dat ik verwacht of misschien nog sterker: gehoopt had. Ik heb jarenlang (vanaf begin 2009)  naar Het diner gekeken in mijn boekenkast en ik wilde het al lange tijd lezen. Toch kwam het er maar niet van en door de enthousiaste recensies, reacties van leerlingen en verhalen van Jessie en Ine is het beeld van dit boek voor mij steeds grootser geworden en daardoor viel het boek me misschien iets tegen. Toch valt niet te ontkennen dat Herman Koch een goed schrijver is die een goed geschreven, interessant boek heeft gemaakt.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Herman Koch, Zomerhuis met zwembad
2. Anne Provoost, Vallen
3. Herman de Man, De kleine wereld

 Beoordeling: 

Dick Matena heeft de roman van Gerard Reve in stripvorm omgezet. De jongeman Frits van Egters voelt zich in het naoorlogse Amsterdam rond Kerstmis beklemd door zijn kleinburgerlijke omgeving en door zwartgallige gedachten.

Dick Matena heeft met zijn stripvorm een nieuwe dimensie toegevoegd aan De avonden en dat is een mooie dimensie. De tekenstijl van Matena past perfect bij de sfeer van de roman. Toch ben ik bang dat ik na De avonden de stijl van Matena wel gezien heb: de tekeningen die ik op internet kon vinden van Dwaallicht, Kaas en Kort Amerikaans doen erg denken aan wat ik in deze striproman heb gezien. De stijl kan dan ook een kunstje worden, maar ik laat me graag aangenaam verrassen.

Gerelateerde berichten:

1. Gerard Reve, De avonden
2. Willem Elsschot, “Lijmen – Het Been”
3. Connie Palmen, De erfenis (boekenweekgeschenk 1999)

Beoordeling:

De jongeman Frits van Egters voelt zich in het naoorlogse Amsterdam rond Kerstmis beklemd door zijn kleinburgerlijke omgeving en door zwartgallige gedachten.

De avonden is een klassieker, dus daar kun je geen slechte recensie over schrijven. Hoewel je best een negatieve recensie zou kunnen schrijven, gebeurt het weinig, zo zag ik in mijn eigen scriptie over de receptie van de Camera Obscura. Toch is dat niet de reden waarom ik De avonden vijf sterren geef.
De eerste keer dat ik dit boek las, in de eerste jaren van mijn studie, werd ik direct gegrepen door het verhaal over Frits van Egters. De beklemmende uitzichtloosheid die Frits om zich heen ziet, de autistisch aandoende omgang met zijn ouders en bekenden, het niets dat er is in zijn leven intrigeerde direct. Bovendien beschrijft Reve dit in een tegelijkertijd eenvoudig als mooi proza.
Wanneer je de tweede keer het boek gaat lezen, is het lezen lastiger. Je weet dat er niets zal gaan gebeuren en  die ‘spanning’ van de eerste keer, maakt het willen doorlezen de tweede keer wat lastiger. Toch blijft het boek een grote aantrekkingskracht hebben en dat is een mooie constatering; mede dat maakt een boek tot Literatuur met een grote L.

Gerelateerde berichten:

1. Gerard Reve – Dick Matena, De avonden
2. Sally Nicholls, Als je dit leest bent ik dood
3. Hella S. Haasse, Transit (boekenweekgeschenk 1994)

Beoordeling:

Het boekenweekgeschenk vertelt in dagboekfragmenten het verhaal van Karel R. die in 1944 de laatste oorlogsmaanden doormaakt als ondergedoken student die een relatie begint met de verloofde Madelon.

Hoewel je niet kunt zeggen dat In de mist van het schimmenrijk een slecht boek is, vind ik het binnen het oeuvre van Hermans wel een tegenvaller. Je weet dat je bij hem altijd moet twijfelen aan de echtheid van wat hij verteld, maar waar je bij o.a. De donkere kamer van Damocles ook een spannende geschiedenis verteld krijgt en bij Onder professoren een bijzondere inkijk in de academische omgangsvormen, krijg je hier verder niet zoveel. Het is erg niksig en dat is niks voor Willem Frederik Hermans. Een tegenvaller dus. Jammer.

Gerelateerde berichten:

1. Willem Frederik Hermans, “Onder professoren”
2. Willem Elsschot, “Villa des roses”
3. Kader Abdolah, De kraai (boekenweekgeschenk 2011)

Beoordeling:

Een verhaal over een verborgen verleden.Over vriendschap en manipulatie.Over kettingzagen en wapens.Over geweld en onwetendheid.Over houthakken en dansen.En vooral over hoe moeilijk het is de juiste beslissing te nemen.*

Vallen  is een fantastisch voorbeeld van overgangsliteratuur. Het boek past door zijn personages heel goed bij jongeren van een jaar of 14, de thematiek en het taalgebruik doen een wat ouder publiek van een jaar of 17/18 vermoeden, maar het verhaal is tegelijkertijd ook wel weer erg voorspelbaar, zeker voor lezers die vooruitwijzingen een beetje weten te interpreteren. Toch weet Anne Provoost het voor mij aan het einde van het boek (dat wel) toch nog spannend te maken.
De beoordeling van dit boek hangt in elk geval sterk af van de instelling waarmee je dit boek ter hand neemt. Ga je uit van een roman, dan kom je bedrogen uit en zul je je kapot ergeren aan het boek; ga je uit van een jeugdboek, dan snap je direct waarom dit boek vele prijzen in de wacht sleepte, o.a. de Woutertje Pieterseprijs en een Zilveren Griffel. Bovendien herinner ik me nu ook weer dat ik van Anne Provoost voor het vak Jeugdliteratuur van Harry Bekkering De roos en het zwijn  heb gelezen. Dat had eenzelfde tussenvorm die intrigerend is en mooi materiaal is voor leerlingen in de derde of begin vierde klas.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Gerard Reve, De avonden
2. Hans Warren, “Dit is werkelijk voor jou geschreven”
3. Imke Smeets, “Citonia”

Beoordeling:

Gistrode is een ogenschijnlijk idyllisch dorp. De Gistrodenaren hebben echter ook hun problemen. Seksuele frustraties kenmerken bijna alle oorspronkelijke inwoners, die bovendien hun omgeving bedreigd zien worden door inwijkelingen en immigranten. Een moord in deze hechte gemeenschap vormt het resultaat van de frustraties.

Ergens in 2003 kocht ik De biechtspiegel bij De Slegte in Nijmegen als ramsjboek.  De voorkant en de flaptekst spraken me aan. In 2004 las ik het boek op vakantie in Scheveningen en het boek is me sindsdien bijgebleven, ondanks dat ik het niet zo’n briljant boek vond. De cynische en duistere schets die van het dorp Gistenrode wordt gegeven en het verhaal dat niet verteld wordt, maar er toch is, maken het een bijzonder boek. De wat barokke, maar wel mooie poëtische taal laten het boek lezen als een episch prozagedicht.
Toch leest een boek met barokke zinnen en zonder echt verhaal na verloop van tijd wel erg moeilijk. Het boek zal je bijblijven, als je doorbijt en Plouvier kan zeker schrijven, maar het boek lag niet helemaal voor niets bij De Slegte in het schap.

Gerelateerde berichten:

1. Tommy Wieringa, Joe Speedboot
2. Peter van Dam, Jimmy wint een voetbal
3. Gerrit Komrij, “De ontzetting van de kraaivanger”

Beoordeling:

Fransje Hermans, de verteller van het verhaal, is na een ongeluk invalide geraakt en heeft voorgoed zijn spraakvermogen verloren. Hij is de zelfbenoemde chroniqueur van het dorp Lomark. Zijn fascinatie voor de nieuweling Joe Speedboot is grenzeloos: Joe Speedboot, de jongen die zijn eigen naam gekozen heeft en op zijn vijftiende al bommenlegger, vliegtuigbouwer en bewegingsfilosoof is. Nauwgezet observeert Fransje hoe nog een nieuwkomer de natuurlijke orde van het dorp komt verstoren: Joe?s stiefvader Papa Afrika, een zachtaardige Nubiër met gazellenogen die een kleine scheepswerf begint op de oever van de Rijn. Dan verschijnt de geheimzinnige Picolien Jane, een beeldschone Zuid-Afrikaanse, aan wie Fransje zijn kronieken opdraagt en voor wie levenslange vriendschappen op het spel worden gezet. In haar komen alle verhalen samen, met noodlottige gevolgen.*

Joe Speedboot is een ontzettend goede roman, al is het niet de beste roman ooit geschreven in de Nederlandse literatuur zoals Kluun beweert (maar ja, dat zegt dus Kluun…). Wel verheug ik me na het lezen erg op het tweede boek van Wieringa: Centurion. Toen ik net begon met lezen, kreeg ik het idee dat het verhaal zich in een Belgisch dorp afspeelde, maar langzaamaan verschoof het verhaal zich toch naar Nederland, zoals de bedoeling was. Het boek is mooi gecompnoeerd: het heeft een goed verhaal, een mooie onderliggende symboliek, de structuur zit helder en goed in elkaar en het taalgebruik is fris, zonder overdreven modern te doen. Ook weet Wieringa op een genuanceerde manier verwijzingen naar de Bijbel (het messias-motief, maar ook andere) en mooie observaties van menselijk gedrag in het boek te verweven. Een prachtboek dat ik met plezier heb gelezen.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Bart Plouvier, De biechtspiegel
2. Gerard Reve, De avonden
3. Connie Palmen, De erfenis (boekenweekgeschenk 1999)

Beoordeling:

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag tegen haar zin naar skiles. Op een mistige ochtend zondert zij zich af van haar skiklasje en besluit ze de afdaling alleen te maken, maar ze komt ten val en raakt voor de rest van haar leven verlamd aan een been. Mattia is de helft van een tweeling. Hij is hyperintelligent, zijn zusje Michela is zwakbegaafd.

Als de tweeling wordt uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje schaamt Mattia zich bij voorbaat voor het gedrag van Michela en hij besluit om haar op een bank in het park achter te laten met de opdracht dat ze daar op hem moet wachten. Als hij terugkomt is zijn zusje verdwenen en zij wordt nooit meer gevonden. Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een merkwaardige vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.*

De perfectie van De eenzaamheid van de priemgetallen zit ‘m niet in een onderdeel van dit boek in het bijzonder, maar in de perfecte balans tussen verhaal, taal en opbouw.  Bovendien zijn Mattia en Alice mensen waar je je direct in kunt inleven.
Daarbovenop komt ook nog het feit dat Giordano heel goed is in het niet opschrijven van bepaalde zaken, waardoor er juist veel meer op papier komt staan. Dat doet hij vooral bij situaties van plaatsvervangende schaamte. Hier stopt hij op het hoogtepunt, waardoor je niet weet wat de afloop is, maar juist daardoor een veel beter beeld krijgt van de situatie: alles blijft veel beter hangen.
De eenzaamheid van de priemgetallen is alom geroemd en  ik kan mij eenvoudig in dat rijtje juichende recensies aansluiten. Een prachtig boek dat iedereen gelezen zou moeten hebben.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Mooie zinnenboek – Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen
2. La solitudine dei numeri primi (regie: Saverio Constanzo)
3. Tim Krabbé, Een tafel vol vlinders (boekenweekgeschenk 2009)