Beoordeling: 

Bij het lezen van de omschrijving van de film en het zien van de filmposter, dacht ik ik in eerste instantie dat de makers vooral een goede reden hadden gezocht om Justin Timberlake en Mila Kunis naakt door het beeld te laten huppelen. Geen slecht idee overigens. Deze film is echter meer dan dat. Timberlake en Kunis zetten twee geloofwaardige karakters neer in dit originele verhaal (binnen het genre).

Nu valt mij wel op dat ik over meer romantische komedies heb geschreven dat het binnen het genre een origineel verhaal is. Waarom? Ik weet het niet. Misschien leg ik de lat bij dit genre lager dan bij andere films of de romantische komedies die ik zie zijn toevallig beter dan het gemiddelde binnen het genre. Geen idee. Ik heb me met Friends with benefits in ieder geval goed vermaakt.

Geen gerelateerde beirichten.

Beoordeling: 

De diverse dichters van de Vijftigers zijn in de afgelopen 60 jaar (ja, zo lang is het al geleden) elk hun eigen weg gegaan. Sommigen leven helaas niet meer, zoals Simon Vinkenoog (die beschermheer was van Onbederf’lijk Vers), maar Remco Campert gaat maar door. Met Dichter verschijnt er een mooie verzameling van zijn poëtische werk. Camperts poëtische werk vind ik niet allemaal even briljant, maar er staan in deze verzameling echte pareltjes. Zo is Ode aan mijn jas een fantastisch staaltje Campert-poëzie. Ook het bij ons op school al jaren veelgebruikte Een vergeefs gedicht staat erin en dat blijft mooi (ook na het lezen van vele niet altijd volledige of kloppende analyses van dit gedicht).

Campert gebruikt de taal in zijn gedichten afgewogen en geen woord lijkt zonder overwegingen te zijn neergeschreven. Toch heeft zijn poëzie tegelijkertijd een spontaniteit die heel natuurlijk leest én klinkt. Dat geldt overigens ook voor zijn proza, waaronder Het leven is vurrukkulluk, Liefdes schijnbewegingen en Een liefde in Parijs.

Dichter is een bundel om met enige regelmaat uit je kast (of e-reader) te pakken, in te bladeren en vooral in te lezen.

Gerelateerde berichten:

1. Remco Campert, “Het leven is vurrukkulluk”
2. Remco Campert, “Een liefde in Parijs”
3. Remco Campert, “Liefdes schijnbewegingen”

Toen ik mij in 2006 uitschreef bij de katholieke kerk, was mijn interesse voor religie niet verdwenen; hij was zo mogelijk nog groter geworden. In de zomervakantie van 2006 had ik Niet te geloven van Gerrit Komrij gelezen en na jaren van nadenken, hakte ik in september 2006 de knoop door: ik zou mij gaan uitschrijven. Na de malle molen van brieven, bureaucratie en bevestigingen zien binnen te halen was het twee maanden gelukt. Het essay van Komrij was onderdeel van mijn afscheidsproces en gaf mij toen het inzicht dat mijn visie niet op zichzelf stond en mijn twijfel over geloof, kerk, religie en de wereld een positie was ten opzichte van anderen en welke dan.

Onlangs herlas ik Gesprek op den Drachenfels en die tekst deed mij denken aan dit boekje van Komrij. Hoewel je boeken die veel impact hadden in je verleden, meestal niet nog een keer moet lezen om teleurstellingen te voorkomen, deed ik dat toch. En ik was niet teleurgesteld, hoewel het bewustzijn van toen er nu uiteraard niet meer bij was.

Destijds, in 2006, stond ik dicht bij Grijphart, de twijfelachtige gelovige, die interesse heeft in het mysterie, maar afkeer van de kerkgenootschappen. Sinds het losgroeien van mijn katholieke roots begon op mijn 13e ben ik tot mijn 18e opgeschoven naar de positie van Grijphart. Sindsdien ben ik steeds sneller aan het opschuiven naar de positie van Bokvoets, al blijf ik hem te anti-geloof vinden. Geloven en religies hebben een rol in het leven en echt atheïsme (wat vaak inhoudt dat mensen zich volledig tegen geloven keren) is wat anders dan agnosticisme (geen uitspraken doen over het bovennatuurlijke).

Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar een combinatie van het humanisme en het pantheïsme: uitgaand van de kracht van de mens, maar gelovend in een immanente god, aanwezig in de wereld als alziel. Op die manier is de mens verbonden met de wereld, maar moet je toch uitgaan van de eigen kracht van mensen.

Het prieelgesprek van Komrij lijkt overigens minder op Gesprek op den Drachenfels dan ik had gedacht. Het lijkt meer op de 18e-eeuwse prieelgesprekken, zoals Tprieel van Troyen.

Gerelateerde berichten:

1. Jacob Geel, Gesprek op den Drachenfels
2. Gerrit Komrij, De klopgeest
3. Gerrit Komrij, De Nederlandse kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten

Beoordeling:

Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze praten over alledaagse dingen. Maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Wat de situatie nog ingewikkelder maakt isdat een van de ouders de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.*

De compositie van Het diner is bijzonder. Het was en is ongekend populair. Leest als een trein. Boeit. Doet een beroep op je geweten. En toch is het niet het boek dat ik verwacht of misschien nog sterker: gehoopt had. Ik heb jarenlang (vanaf begin 2009)  naar Het diner gekeken in mijn boekenkast en ik wilde het al lange tijd lezen. Toch kwam het er maar niet van en door de enthousiaste recensies, reacties van leerlingen en verhalen van Jessie en Ine is het beeld van dit boek voor mij steeds grootser geworden en daardoor viel het boek me misschien iets tegen. Toch valt niet te ontkennen dat Herman Koch een goed schrijver is die een goed geschreven, interessant boek heeft gemaakt.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Herman Koch, Zomerhuis met zwembad
2. Anne Provoost, Vallen
3. Herman de Man, De kleine wereld

Beoordeling:

Nachtrit gaat over de jonge taxichauffeur Dennis (Frank Lammers). Wanneer hij in de hoop zijn droom te verwezenlijken, zichzelf tot zijn nek toe in de schulden steekt, raakt hij niet alleen verstrikt in een crimineel netwerk maar verliest hij ook alles wat hem lief is. Er ontvlamt in hem een allesoverheersend wraakgevoel. Oorlog in de straten van Amsterdam.*

Hoewel het verhaal van Nachtrit wat voorspelbaar en niet supersterk is, was het wel een ontzettend spannende film om naar te kijken. Het geeft de angst die er heerste in de taxiwereld van Amsterdam goed weer en laat mooi zien wat er gebeurde bij het invoeren van de nieuwe taxiwet. Destijds heb ik daar wel iets van meegekregen, maar ik heb nooit begrepen hoe heftig het eraan toe is gegaan. Dana Nechushtan heeft het verhaal mooi gefilmd en haar locatiekeuze en manier van filmen dragen zeker bij aan de kracht van de film, evenals het goede acteerwerk van o.a. Frank Lammers.

Niet supersterk verhaal, maar spannend, mooi gefilmd, geeft angst en werkwijze in taxiwereld goed aan. Goede NL film

*Moviemeter.nl

Gerelateerde berichten:

1. Annie M.G. (regie: Dana Nechushtan)
2. Bruce Almighty (regie: Tom Shadyac)
3. The Beaver (regie: Jodie Foster)

Beoordeling:

Gesprek op den Drachenfels is een essay waarin Jacob Geel een fictief gesprek beschrijft dat tijdens het beklimmen van de Drachenfels (Duitsland) plaatsvind. Aan het begin van mijn studie Nederlands (september 2002) heb ik deze tekst gelezen en hij stond mij nog helder voor de geest. Zeker ook omdat ik eind 2006 het boekenweekessay Niet te geloven van Gerrit Komrij een soortgelijke opbouw heeft en mijn herinnering aan Gesprek op den Drachenfels levend hield (die moet ik binnenkort ook weer eens herlezen…).

Van Geels tekst heeft een mooie vorm en is, door het archaïsche taalgebruik en door een maatschappelijke afstand van 200 jaar, niet altijd even goed te volgen. Opvallend is dat de Romantiek die Van Geel beschrijft ook veel trekken van het Realisme heeft. Dat was ik vergeten of is me in 2002 helemaal niet opgevallen. Voor iedereen die een beeld wil krijgen van de visie op Romantiek en Verlichting blijft Gesprek op den Drachenfels een krachtige, mooie en (ondanks historische moeilijkheden) zeer leesbare tekst.

Gerelateerde berichten:

1. Isaäc da Costa, Bezwaren tegen den geest der eeuw
2. Jacob van Lennep, “De lotgevallen van Klaasje Zevenster”
3. Rhijnvis Feith, Julia

Beoordeling:

De depressieve Walter probeert zijn leven weer op te rails te krijgen. Als hij door zijn vrouw het huis wordt gezet vindt hij bij het vuilnis een handpop van een bever. Al snel is de handpop de enige manier waarop Walter met andere kan communiceren.*

Aan de ene kant is The beaver een interessante film, maar aan de andere kant blijf je je tijdens het kijken telkens afvragen: waar moet dit heen? Toch blijf je na het kjiken van de film nadenken over wat je hebt gezien en wat het betekent. De film doet wat met je, ondanks dat er momenten zijn waarop je de neiging hebt deze uit te zetten. Toch geef ik de film een dikke voldoende: niet alleen vanwege de mooie sfeer en goede acteurs, maar ook omdat alles aan het einde van de film mooi samenkomt in de graduation speech. Bovendien geeft het privéleven van Mel Gibson (waarin drankproblemen een grote rol spelen) een bijzonder randje aan de film.

*Bron: Biosagenda.nl

Gerelateerde berichten:

1. Two lovers (regie: James Gray)
2. De brief voor de koning (regie: Pieter Verhoeff)
3. Finding Neverland (regie: Marc Forster)

Beoordeling:

Hij had altijd gedacht dat ze elkaar toch niet zouden ontmoeten…Nu Ron Slot met de brief met kleurige Argentijnse postzegels in zijn handen staat, is hij blij en angstig tegelijk: Marry komt naar Nederland, maar in de steeds langere brieven die hij haar geschreven heeft staat geen woord over zijn ene been, dat korter is dan het andere. Hoe zal ze reageren als ze dat ziet. Marry is niet de enige die Ron in de periode na haar komst uit zijn evenwicht brengt. Zijn angstdromen worden ook veroorzaakt door de diefstallen in de school en in de manege waar hij kind aan huis is. Als alles erop wijst dat hij de dader is, hoe moet hij er de politie dan van overtuigen dat hij onschuldig is? De gebeurtenissen van een paar maanden zorgen ervoor dat Ron Slot in korte tijd volwassen wordt, al kost dat hem heel wat slapeloze uren…*

In de brugklas heb ik bijna alles van Jan de Zanger gelezen. Jan de Zanger is geen superbekende jeugdboekenschrijver, maar mij sprak hij erg aan. Een paar jaar geleden herlas ik Hadden we er maar wat van gezegd, een boek over pesten dat mij destijds een heel krachtig gevoel gaf en dat mij zelfs op mijn 22e weer raakte. Dankzij Ine ben ik nu in het bezit van diverse boeken van Jan de Zanger en Dit been is korter kon ik me nog goed herinneren. Het verhaal is voor een lezer die geen 13 meer is erg voorspelbaar, ook als je het boek voor de eerste keer zou lezen. De Zanger schrijft echter vermakelijk, op een volwassen toon, waardoor het verhaal net iets meer niveau krijgt dat een ‘gewoon’ probleemboek (bijvoorbeeld het werk van Carry Slee).
Wat mij echter vooral aansprak in de boeken van De Zanger (besef ik me nu) is dat hij personages schept die goed aansluiten bij mij eigen gevoelens en onzekerheden in die tijd. Daarnaast schrijft hij vanuit een duidelijk jongesperspectief. Veel andere problemeenboeken met een jongen in de hoofdrol doen toch behoorlijk meisjesachtig aan. Dat maakt Jan de Zanger tot een schrijver die logischerwijs goed bij mijn leesbehoeftes in de brugklas, maar ook nu nog wel, aansluiten.
Wat maakt dit boek dan toch tot een viersterrenboek en geen vijfsterrenboek. Dat zit hem in twee zaken. Ten eerste de voorspelbaarheid en daarnaast weet ik dat hij met Hadden we er maar wat van gezegd een duidelijk beter boek heeft geschreven heeft. Vandaar dus; maar als je het boek kunt bemachtigen moet je het zeker lezen!

*Bron: flaptekst Dit been is korter

Gerelateerde berichten:

1. Jan F. de Zanger, Een gat in mijn plusfour
2. Evert Hartman, Oorlog zonder vrienden
3. PPC D66, Vertrouw op de eigen kracht van mensen

Beoordeling:

Een verhaal over een verborgen verleden.Over vriendschap en manipulatie.Over kettingzagen en wapens.Over geweld en onwetendheid.Over houthakken en dansen.En vooral over hoe moeilijk het is de juiste beslissing te nemen.*

Vallen  is een fantastisch voorbeeld van overgangsliteratuur. Het boek past door zijn personages heel goed bij jongeren van een jaar of 14, de thematiek en het taalgebruik doen een wat ouder publiek van een jaar of 17/18 vermoeden, maar het verhaal is tegelijkertijd ook wel weer erg voorspelbaar, zeker voor lezers die vooruitwijzingen een beetje weten te interpreteren. Toch weet Anne Provoost het voor mij aan het einde van het boek (dat wel) toch nog spannend te maken.
De beoordeling van dit boek hangt in elk geval sterk af van de instelling waarmee je dit boek ter hand neemt. Ga je uit van een roman, dan kom je bedrogen uit en zul je je kapot ergeren aan het boek; ga je uit van een jeugdboek, dan snap je direct waarom dit boek vele prijzen in de wacht sleepte, o.a. de Woutertje Pieterseprijs en een Zilveren Griffel. Bovendien herinner ik me nu ook weer dat ik van Anne Provoost voor het vak Jeugdliteratuur van Harry Bekkering De roos en het zwijn  heb gelezen. Dat had eenzelfde tussenvorm die intrigerend is en mooi materiaal is voor leerlingen in de derde of begin vierde klas.

*Bron: Bol.com

Gerelateerde berichten:

1. Gerard Reve, De avonden
2. Hans Warren, “Dit is werkelijk voor jou geschreven”
3. Imke Smeets, “Citonia”

Beoordeling:

De “puinhopen van het rationalisme”, zo zou je Bezwaren tegen de geest der eeuw kunnen karakteriseren, waarin jurist en letterkundige Isaac da Costa fulmineert tegen het gedachtegoed van de verlichting. Kernprobleem is dat men het christelijk geloof heeft afgedaan als een vorm van achterhaald bijgeloof, met desastreuze gevolgen op alle terreinen van het maatschappelijk leven. Verdraagzaamheid is een excuus geworden voor slapheid. Radicale heethoofden bepleiten afschaffing van de slavernij terwijl de neger toch door God zelf aan de ver boven hem verheven blanke is dienstbaar gemaakt. Door die noodlottige persvrijheid manipuleren de dagbladen de publieke opinie. Werkzaamheden van de overheid en andere instellingen worden belemmerd door “ontelbare reglementen en omslachtige voorzieningen”. *

Negen jaar geleden alweer begon ik aan mijn studie Nederlandse Taal en Cultuur aan de Radboud Universiteit en negen jaar geleden alweer doken we direct de negentiende eeuw in met dr. Rob van der Schoor. Jacob Geel, Gesprek op den Drachenfels en deze Bezwaren tegen den geest der eeuw werden in het eerste college behandeld. Destijds landden de colleges over deze teksten op de nogal brakke grond van een bèta-vooropleiding (profiel Natuur & Techniek). Nu bezit ik het kader om deze tekst te kunnen plaatsen, waarderen en (in al mijn arrogantie, meneer Da Costa) zelfs te kunnen beoordelen.
Het betoog van Da Costa komt voort uit een diepgevoelde emotie. Die emotie wordt verwoord in een betoog dat tegenwoordig wat SGP’ig aan zal doen, maar dat niettemin erg goed geschreven is. Ondanks enkele drogredenen en zwakke argumenten, zit zijn verhaal goed in elkaar. Het is mooi opgeschreven en voor iedereen die zich in de gedachtegangen van Het Réveil en de discussies over de Verlichting moeten deze tekst zeker (her)lezen!

*Bron: KB.nl

Gerelateerde berichten:

1. Jacob Geel, Gesprek op den Drachenfels
2. De negentiende eeuw (tijdschrift)
3. Betje Wolff, “Het menuet en de dominees pruik”