Oever van Ludwig Volbeda kende ik al als tekenaar van onder andere Hele verhalen voor een halve soldaat. Dit is zijn eerste eigen roman en wat mooi. Het verhaal is heel beeldend schreven, het is bijna verhalende poëzie, zo mooi zijn de zinnen.
Het verhaal op zichzelf lijkt heel klein: “Jip heeft een opdracht van school voor de meivakantie: teken een zelfportret. Dat zou simpel moeten zijn voor iemand die zo goed kan tekenen. Toch blijven Jips gedachten maar afdwalen.” Maar Volbeda laat zien waar een klein verhaal toch heel groot in kan zijn en dat is de worsteling met de liefde waar elk mens mee te maken krijgt.
Soms zoek ik hier naar woorden om uit te drukken wat ik van een boek vind, maar bij Oever ben ik lui; ik citeer graag het juryrapport van de Woutertje Pieterseprijs. “Volbeda schrijft zoals hij ook tekent: zorgvuldig en gedetailleerd, met oog voor het allerkleinste en schijnbaar onbeduidende – maar met veel ruimte voor interpretatie van de lezer. Het resultaat is een overrompelende en liefdevolle ode aan ‘worden wie je bent’, die alle zintuigen raakt.”
Beoordeling: 
