Inge Ipenburg ken ik nog toen ik eind jaren ’90 wel eens Goede Tijden Slechte Tijden keek. Maar nu heb ik haar ook als thrillerschrijfster leren kennen. Nu ben ik geen groot fan van dit genre. Ook Het gerecht maakt niet direct een goede indruk.
Zo staat er in het eerste hoofdstuk al een dikke werkwoordspellingsfout en is de hoofdstukindeling sowieso raar en onlogisch. Maar dat zijn dingen waar je nog in kunt groeien tijdens het lezen en een spelfout in een boek komt overal voor.
Maar ook het verhaal zelf kent nogal wat problemen. Het verhaal wordt nogal stap voor stap uitgelegd, waarbij ik de nadruk op het woord uitleg leg. Er blijft bijna geen open plek over of ruimte voor enig nadenkwerk voor de lezer. Alles wordt voorgekauwd.
Ten slotte is er nog de nadruk op de details, een probleem met meer schrijvers in dit genre. Meer details maken een boek niet automatisch beter. Zo is een eindeloze beschrijving van het maken van mayonaise (hallo, dan lees ik wel de Allerhande!) niet iets waar ik op zit te wachten. Terwijl er ook boeken over eten én moord zijn, die ik wel kon waarderen. Het gerecht was echter een stom boek.
Beoordeling: 
