Het boek Het lied van ooievaar en dromedaris wordt niet door iedereen gewaardeerd, hoor ik van mijn collega’s die het boek lazen. Ik was echter direct verslingerd aan dit boek. Het is een reeks novelles die samen een heel eigen universum vormen. Een boek dat je eigenlijk nog een paar keer zou moeten lezen, omdat er zoveel rijke verbanden tussen de delen zitten, dat je ze niet in een keer kunt bevatten.
Het boek roept ook allerlei associaties op: naar de oude Engels schrijfsters Brontë waar het boek op is gebaseerd, het eerst hoofdstuk doet qua sfeer ergens denken aan De biechtspiegel en het thema van de spirituele ervaringen las ik al eerder in De klopgeest.
Het bijzondere is niet alleen hoe elk verhaal op zichzelf intrigerende personages naar voren brengt en een mooi tijdsbeeld geeft van (in mijn ogen) de mooiste eeuw die er is: de 19e en begin 20e, maar ook hoe de structuur verwijst naar andere delen in het boek. Het is een soort spel met intertekstualiteit binnen de roman en je weet uiteindelijk nooit 100% zeker wat echt is en wat niet. Een spel met de werkelijkheid, zoals Mulisch ook al speelde.
Het laatste hoofdstuk behandelt het thema tijd en dat is mooi, maar ook erg complex. Ook blijven er veel open eindjes over, wat voor sommige lezers als storend of frustrerend kan zijn. Ik ben erg enthousiast over Het lied van ooievaar en dromedaris en hoewel het boek echt niet heel toegankelijk is, is het wel prachtig!
Beoordeling: 
