Vanwege een tere huid is het tweede boek dat ik van Koolhaas lees, maar het eerste dat ik ook helemaal uit kreeg. Dat ging niet vanzelf, ik heb zo af en toe het Lexicon van literaire werken geraadpleegd om overzicht te houden over wat ik nu las.
Het boek doet me erg denken aan de Anton Wachterromans van Vestdijk, maar Koolhaas voegt een heel parallel verhaal toe met twee verliefde fantasiedieren, wat een extra laag geeft in het verhaal. Ook het taalgebruik van Koolhaas spreekt me meer aan en is mooi en rijk. Maar het verhaal is wat te slepend; er gebeurt te weinig en het lot van de hoofdpersonen boeit de lezer te weinig om een echte verbinding aan te gaan.
Toch is het goed het boek uit te lezen, want het laatste hoofdstuk maakt dat het boek mooi wordt afgerond. De reflectie van ouders maakt de boodschap van het verhaal expliciet.
Beoordeling: 
