Ik heb in 2005 mijn bachelorscriptie geschreven over Eliza Laurillard. Ik verzamelde toen en in de jaren erna diverse originele uitgaven van deze auteur en Bloesems en paarlen.
Het is, ook ruim twintig jaar na mijn onderzoek, allemaal zeer typische domineespoëzie. Destijds wilde ik vooral weten waarom mensen dit soort teksten lazen. Daarom stortte ik mij er toen in.
De thema’s die ik toen in mijn scriptie ontwaarde: natuur, god en moraal, zie je in deze bundel ook terug. Allemaal thema’s die de negentiende-eeuwse burger moed gaven, aanspraken en hielpen. En ja, het is ook het soort truttige literatuur (dat in 2026 overigens ook gewoon verschijnt…) waar ik niet zo veel mee kan, maar het laat ook mooi zien dat de gemiddelde lezer in 1881 wat anders las dan de avant garde van de Tachtigers.
Beoordeling: 
