Wim Pelgrim » Tag » boekbespreking

Tag archieven: boekbespreking

Kader Abdolah, De boodschapper

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De Boodschapper: een sterk ingezoomde foto van een rode tulp.

Beoordeling: 4 sterren

Nadat ik jaren geleden de Koran las, was ik erg benieuwd naar deze uitgave van Karel Abdolah. De Koran vond ik namelijk behoorlijk lastig te volgen. De boodschapper is veel toegankelijker. In die opzet is Abdolah dan ook goed geslaagd. Je krijgt een mooi beeld van het leven van Mohammed, al is het de vraag waar feit ophoudt en fictie begint. Abdolah geeft dat ook aan in het begin van zijn boek: je moet dit boek als een literair boek lezen.

Naast de zeer interessante inhoud, is De boodschapper ook een mooi boek om te lezen. Abdolah schrijft toegankelijk, maar met een sierlijkheid die we van hem gewend zijn. Ik ben dan ook erg benieuwd naar zijn koranbewerking die in dezelfde box als De boodschapper verscheen.

Bart Ongering, Meester Bart

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Meester Bart, gele achtergrond met een schematische tekening van een man met een baard, gebaseerd op de foto van Bart Ongering.

Beoordeling: 3 sterren

Ik heb het boekje van Meester Bart gekregen en ik ben wel blij dat dat het geval is, want ik zou het zonde hebben gevonden hier zelf geld aan uit te geven. De uitspraken van zijn leerlingen zijn vermakelijk en herkenbaar. Maar een geprint Tumblr-blog is wel een wat goedkope manier om geld te verdienen. Drie sterren voor dit aardige boekje, maar dat is vooral aan de leerlingen te danken.

Cynthia Voigt, Het verhaal van Dicey

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het verhaal van Dicey: een tekening van een meisje dat een houten boot aan het schilderen is.

Beoordeling: 5 sterren

Na Onder de blote hemel en Samen onder dak is Het verhaal van Dicey het derde en laatste kerndeel van de Tillerman-serie van Cynthia Voigt. Ook hier merk ik dat de herinnering aan het boek soms anders is dan bij herlezing blijkt. Zo meende ik mij te herinneren dat de moeder van de kinderen op bezoek komt, maar dat gebeurt niet. En ook dacht ik dat de boot waar Dicey aan werkt af komt, maar dat gebeurt blijkbaar in een ander deel van de serie.

Ook bij dit deel blijkt de kracht van Cynthia Voigts schrijverschap: een prachtig verhaal vol gedachtes en twijfels die ik in de brugklas heel herkenbaar vond en ook nu heel geloofwaardig overkomen. Het verhaal ontvouwt zich rustig en in een tempo passend bij de inhoud. Bovendien zie je het karakter Dicey zich ontwikkelen gedurende het verhaal, zonder dat dat geforceerd overkomt. Een zeer verdiende vijf sterren voor de derde keer op rij.

Tommy Wieringa, Een mooie jonge vrouw (boekenweekgeschenk 2014)

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van Een mooie jonge vrouw: groene achtergrond met een rode klaproos erop.

Beoordeling: 5 sterren

Tommy Wieringa is een excellent schrijver. Met Joe Speedboot en Caesarion heeft Wieringa laten zien zowel op het gebied van stijl als verhaaltechnisch alles in huis te hebben om prachtige romans te schrijven. Vaak zie je dat een goede schrijver op de korte baan van het boekenweekgeschenk onderuit gaan. Wieringa doet dat allerminst. Hij zet een briljant verhaal neer in prachtige woorden gegoten.

De wijze waarop alles in het leven van Edward in Een mooie jonge vrouw uiteindelijk alles in zijn leven verliest, bouwt zich binnen 96 pagina’s voorzichtig op met een climax aan het einde van het boek. Het doet denken aan Bonita Avenue, maar in een lichtere vorm, zonder dat de ernst van de situatie oppervlakkiger wordt.

Hopelijk wordt het hoge niveau van de boekenweekgeschenken van de laatste jaren vastgehouden, na Kees van Kooten en Tom Lanoye belooft de naam Dimitri Verhulst veel goeds.

Boudewijn Büch, Het geheim van Eberwein

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het geheim van Eberwein: beige kaft met een afbeelding van een schilderij van een koeienkop. Daarboven titel en auteur.

Beoordeling: 4 sterren

Het geheim van Eberwein is een mooie aanvulling op De kleine blonde dood. Het is mooi te zien dat Büch na het succes van dat laatste boek, een boek schreef waarin hij het beeld dat van zijn vader ontstaat heeft willen verzachten. De relatie tussen Boudewijn en zijn vader bestaat niet langer alleen uit geweld en gescheld, maar ook uit een zekere mate van liefde.

Het boek is wel een stuk minder spannend dan zijn voorganger. Er lijkt een minder grote druk achter het verhaal te zitten: De kleine blonde dood móést verteld worden, Het geheim van Eberwein lijkt die noodzaak minder te hebben. Het verhaal kabbelt wat meer.

Het leest wel als een trein, terwijl er behoorlijk wat lijntjes door het boek lopen. Het verhaal schuift soepel heen en weer tussen de verschillende associaties van Boudewijn, soepeler dan in De kleine blonde dood, maar daarmee wordt het boek ook meer een tussendoortje dan een boek dat je bij de keel grijpt. Maar wel een erg goed tussendoortje.

Ian Flemmig, The man with the golden gun

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van The man with the golden gun, witte kaft met enkele zwarte stippen die kogelgaten moeten voorstellen.

Beoordeling: 2 sterren

Ik houd ontzettend van de films van James Bond en The man with the golden gun is één van mijn topfavorieten. Toen ik van Martijn een reeks boeken van Ian Flemming cadeau kreeg, was ik dan ook erg blij en benieuwd naar het originele werk.

The man with the golden gun is mij echter erg tegengevallen. De boeken zijn mij te gedateerd, de stijl te wollig en waar James Bond in de films een charmante actiefiguur is, is hij dat in de boeken niet: een charmante kletsmajoor, maar weinig actie. De weg die Bond moet afleggen om überhaupt weer binnen te komen bij MI:6 is te lang en langdradig. Een rapport van meerdere pagina’s integraal uitschrijven: het is niet mijn idee van spannende literatuur.

Ik blijf van Bond houden, maar of ik nog een keer aan een roman van Flemming begin, weet ik niet.

M. Vasalis, Vergezichten en gezichten

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Vergezichten en gezichten. Petrolkleurige kaft met witte letters, geen afbeeldingen.

Beoordeling: 2 sterren

De gedichten uit Vergezichten en gezichten van Vasalis weten mij niet echt te raken. Het ene gedicht heeft een betere kwaliteit dan het andere, maar het is allemaal niet echt iets voor mij. De traditionele gedichten met de natuur en zelfbespiegeling als centrale motieven staan wat ver af van mijn favoriete dichters als Toon Tellegen.

Jacques Vriens, Achtste-groepers huilen niet

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Achtste-groepers huilen niet: een groepje kinderen houdt elkaar bij de schouders of rug vast en zit naast elkaar. Ze zijn op de rug gefotografeerd tegen ene licht bewolkte zomerlucht.

Beoordeling: 5 sterren

Achtste-groepers huilen niet is niet alleen een heel bekend en succesvol boek, het is ook nog eens een heel erg goed boek (dat tevens is verfilmd). Op meerdere niveaus raakt het boek me. Allereerst emotioneel: het is een zielig verhaal over een stervende leerling uit groep acht; een verhaal dat iedereen zal aangrijpen. Bovendien kan ik me goed inleven in het verhaal, omdat ik zelf als mentor een jaar geleden een leerling met leukemie in de klas had. Gelukkig gaat het met hem naar omstandigheden goed op dit moment.

Maar afgezien van de emoties, is het ook een goed geschreven boek. Het grappige van schrijvers als Ted van Lieshout en Jacques Vriens is dat zij niet door de knieën gaan voor het publiek waarvoor zij schrijven. Het verhaal zit zowel qua structuur als taalgebruik goed in elkaar. Het is een kinderboek zonder kinds te worden.

Een aanrader voor iedereen en het boek is niet voor niets een succes sinds 1999.

Fernando Pessoa, Gedichten

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Gedichten van Fernando Pessoa: donkergroene kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen met in de rechthoek die daardoor ontstaat titel en auteur.

Beoordeling: 2 sterren

In de Perpetua-reeks komt de beste literatuur van de wereld. Maar niet alle beste literatuur staat mij aan. Hoewel ik met de achtergrondinformatie die ik online vond, begrijp wat Fernando Pessoa probeert uit te drukken met zijn poëzie, zijn zijn gedichten mij te onsamenhangend. Ik vroeg mij regelmatig af “is dit een tekst”? Pessoa is bijzonder misschien, maar niet iets voor mij.

Daan Zonderland, Redeloze Rijmen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Redeloze Rijmen: de denker van Rodin op de achtergrond in rood en groen uitgevoerd, met daaroverheen de titel in gespiegelde kleuren: groen en rood.

Beoordeling: 3 sterren

Light-verse heeft mijn interesse, omdat het een relatie heeft met ‘mijn’ negentiende eeuw. Eliza Laurillard zou je een dichter van het genre light-verse kunnen noemen, net zoals sommige andere dominee-dichters. Toch is het werk van Zonderland niet het beste dat ik in het genre heb gezien.

Zijn gedichten zijn grappig, binnen het genre wel goed, in hun tijd behoorlijk goed, maar niet superinteressant. Dichters als Quirien van Haelen en grootheid Drs. P. hebben het genre veel verder gebracht dan Zonderland doet.