Beoordeling: 
De eerste Johnny English was wel leuk, maar zoals zo vaak is het vervolg vooral gericht op kaartverkoop en minder op de kwaliteit. Na Mr. Bean en deel 1 zijn de grapjes wat voorspelbaar en ook de James-Bondreferenties hebben we na de eerdere film wel door. Beetje jammer allemaal, deze Johnny English reborn en misschien niet zo onlogisch dat het daarna stil is geworden rondom Rowan Atkinson.
Beoordeling:
The great gatsby (verfilming door Bas Luhrmann uit 2013) is een film die zijn ene ster in de beoordeling eigenlijk niet eens waard is. Nog voor ik goed en wel een half uur had uitgezeten, heb ik de film uitgezet. Ongeveer alles is storend aan deze film en daarin ben ik niet de enige. In diverse andere recensies ben ik al omschrijvingen tegengekomen als ADD-film, spektakel op zoek naar een ziel, kakafonie en je komt er niet in. Bovendien is het camerawerk vermoeiend om naar te kijken. Het verhaal of het acteerwerk? Ik zou je er niets over durven zeggen, omdat ik er niet eens op heb kunnen letten.
Beoordeling:
Van de makers van Bad Teacher. Ja, dat zal. Maar makers van goede dingen, kunnen ook erg slechte dingen maken. Wat een ontzettend slechte film is Sex tape. We hebben de film zelfs afgezet, omdat we bijna in slaap vielen. Alle grappen zitten al in de trailer, dus als je die gezien hebt, hou je alleen nog een reeks midlifecrisisdialogen over vol gemeenplaatsen. Zie hieronder de trailer, lach en ga verder met iets leuks.
Beoordeling:
De meeste boekenweekgeschenken zijn leuk, maar soms zitten er mindere gevallen tussen, zoals Kom eens om een keizer van Max Dendermonde. In het begin leek het boek me mooi: de taal is inspirerend, maar uiteindelijk blijkt het verhaal niet te boeien. Prachtig opgeschreven geneuzel van een oude, mislukte muzikant, blijft geneuzel helaas. Uiteindelijk heb ik het boek weggelegd na 1/3e deel.
Beoordeling:
A hard day’s night is een speelfilm gemaakt rondom The Beatles. Het uitgangspunt is dus niet het maken van de film, maar The Beatles. En dat is te merken. Je moet echt fan zijn om dit leuk te vinden. Er zit geen verhaal in, de film is saai en we hebben de film zelfs uitgezet. Tijd voor wat beters.
Beoordeling:
Genomineerd voor 10 Oscars, maar zo saai dat wij de film hebben uitgezet. Hij kon ons geen moment boeien en ik ga er dan ook geen woorden meer aan vuil maken. American Hustle: niet ons ding.
Beoordeling:
Waar Ocean’s Eleven nogal tegenviel, was Ocean’s Twelve ronduit saai. We hebben hem uitgezet, dus behalve het woord ‘gaap’ kan ik er niets over kwijt.
Beoordeling:
Ik vond De komst van Joachim Stiller een geweldig boek, maar dit boekenweekgeschenk, daar kom ik niet doorheen. In het begin ben je nieuwsgierig naar dat wat de hoofdpersoon drijft, maar die interesse verlies je al vrij snel. Lampo weet je niet geboeid te houden.
De taal in De goden moeten hun getal hebben is prachtig, maar soms is Lampo’s wolligheid wel wat vermoeiend. Die bijzondere taal is echter te weinig om te maken dat ik dit boek wil uitlezen. Daarom maar 1 ster.
Beoordeling:
Never say never again, de apocriefe Bond, de échte laatste met Sean Connery, maar het is duidelijk geen echte Bond. Doordat er auteursrecht zit op bepaalde zaken uit de originele films is er erg veel anders: de traditionele opening door de pistoolloop bijvoorbeeld of bepaalde namen en rollen.
Maar als je dan een tegen-Bond wilt maken, maak dan alsjeblieft een goede film. Deze is nog slechter dan Quantum of Solace. Rondom Sean Connerey, die goed blijft spelen, staan allemaal slechte acteurs. Ook is de kwaliteit van opnames, locaties en techniek minder hoog dan bij vergelijkbare films uit die tijd.
Wel hebben de makers van Never say Never again de Bond-humor goed te pakken, maar ze neigen bij vlagen ook wel naar een soort parodie op het Bond-genre. Het is natuurlijk geen Austin Powers, maar maakt wel dat je je soms ergert aan de film. De grootste ergernis is echter de muziek: wat is die ver-schrik-ke-lijk slecht!
Een mislukt experiment dat (gelukkig) geen navolging gevonden heeft.
Beoordeling:
Ik heb eerder geprobeerd een bouquetreeksboek uit te lezen. Dat is me toen niet gelukt. Met het korte verhaal Griekse verleiding lukte me dat wel: het was gratis, 40 bladzijdes en daarmee net kort genoeg.
En ik kan verder ook kort zijn: wat een pulp. Soaperig, langgerekt, veel herhalingen, talige clichés, vreemde vertalingen. Het is zo ongeveer als Nora Bing het omschrijft in Friends:
Mrs. Bing: Oh please, honey, listen, if I can do it, anybody can. You just start with half a dozen European cities, throw in thirty euphemisms for male genitalia, and bam! You have got yourself a book.