Beoordeling: 
Het geschenk van de poëzieweek van dit jaar, Plakboel, is wat mij betreft zonde van het papier. Het is een onsamenhangend, weinig poëtisch gedicht. Als dit is waarmee je het publiek warm wilt maken voor het kopen, lezen en waarderen van poëzie, dan gaat dat hiermee zeker niet lukken. Zelfs voor een docent die dagelijks poëzie voorleest in de klas, is het niks, dus laat staan voor de boekenkoper die niet bedacht is hiermee te worden verrast.
Beoordeling:
Leesplezier en ontlezing zijn thema’s die in 2025 belangrijk zijn, maar in 1948 ook al. Daarom kwam men destijds met het boekje Logarithmen en rozen van Anne L. Mulder. Het is bedoeld voor de kandidaten die vlak voor hun eindexamen staan. Het boek somt rondom allerlei thema’s boeken op die deze leerlingen zouden kunnen of moeten lezen. Maar zo’n boekje met vele pagina’s boekentips wordt uiteindelijk één trage opsomming. Ik heb ook geen idee welke puber, van nu of van toen, zit te wachten op deze wat belerende manier van aanspreken. Bovendien richt dit boekje zich duidelijk op een elitair HBS- en gymnasiumpubliek en zelfs voor die groep is de toon en taal nogal over de hoofden heen. Zo moet het dus niet.
Beoordeling: 
Hoewel Gezinsverpakking een aantal aardige anekdotes ontvangt en hoewel de verschillende Chabotten best kunnen schrijven en hoewel het een leuk concept is om een gezin een boek te laten schrijven, is het geen verhaal. Het is geen samenhangend boek. Het is geen interessant boekenweekgeschenk. Het raakt nergens een diepere laag. Het is gewoonweg niet zo goed.
Beoordeling: 
Dit kinderboekenweekgeschenk van Sanne Rooseboom is een leuk boek met een origineel uitgangspunt. In Ravi en de laatste magie worden tovenaars geïntroduceerd van wie de magie uitgeblust raakt; dat kende ik nog niet, al lees ik weinig fantasyboeken. Het verhaal past ook mooi in de 90 bladzijdes die het boek lang is: een passend en continu tempo houdt de lezer er goed bij. Bovendien trekt het boek je gelijk de eerste bladzijde er sterk in. De verdere vorm van het verhaal en ook de goede afloop zijn niet heel bijzonder, maar wel een leuk cadeau!
Beoordeling:
Het is toch jammer dat in een boek alleen de laatste scène mooi beschreven is. Dat is bij Eerlijke vinder van Lize Spit het geval. Het boek blijft je ook niet bij en dat is jammer, omdat het boekenweekgeschenk een goede reeks heeft gehad de laatste jaren (zie 2020, 2021, 2022).
Bij Spit zijn de eerste 90 bladzijdes een tergend trage aanloop naar die slotscène. En ondertussen strooit Spit met details die nadere uitwerking behoeven maar waarvoor ze in zo’n boekenweekgeschenk te weinig ruimte had. Daardoor staat het boek vol losse eindjes. Nu duimen voor een beter boek in 2024.
Beoordeling:
Warmtefront is een veel toegankelijker boek dan haar andere werk, zoals Mijn lieve gunsteling of De avond is ongemak. En toch is dit boek heel herkenbaar voor wie dat werkt kent, omdat de personages allemaal in hetzelfde universum lijken te wonen. Daarin lijkt het werk erg op de door Rijneveld bewonderde Jan Wolkers: natuur, zonderlinge mensen en verbanden binnen en tussen boeken in het oeuvre.
De schetsen in Warmtefront vormen een nostalgisch beeld van een dorp van weleer. Een leuk boek om cadeau te krijgen van je zoon (van zijn eigen geld!) voor Sinterklaas.
Beoordeling: 
Ilja Leonard Pfeijffer is een grote persoon in de Nederlandse literatuur, zowel letterlijk als figuurlijk. En die mogen het boekenweekgeschenk schrijven. Eindelijk was het aan Pfeijffer; een schrijver die op de lange baan meer geoefend is dan binnen de grenzen van de 90 bladzijdes. Maar ook in Monterosso mon amour excelleert hij: een verhaal dat op zichzelf niet opvallend origineel is, maar vermengd met veel zelfspot, verhaaltechnische termen die commentaar geven op wat er in het verhaal gebeurt en een kluchtige samenkomst van alle verhaallijnen. Dan ben je een een hele grote!
Beoordeling:
Het boekenweekgeschenk uit 1932 is een bundel vragenlijsten ingevuld door toen bekende schrijvers. Het biedt daarmee een interessante historische staalkaart van de literaire wereld anno toen. Maar het is voor een huidige lezer verder niet spannend. Het is als een willekeurig vriendenboekje van een basisschoolkind. Leuk voor het kind en zijn ouders, maar voor de rest van de wereld niet zo boeiend.
Beoordeling;
Soms is een oud boekenweekgeschenk door de tijd ingehaald. Maar De Ontmoetingis mooi en nog steeds spannend. Het verhaal richt zich op de laag onder het verzet en voor een boek zo vlak na de oorlog is het opvallend genuanceerd. Er zit een strijd in tussen het goede en slechte en is niet alleen maar hosanna en glorieuze vaderlandsliefde. Een mooi boekenweekgeschenk uit 1947 alweer: 75 jaar oud!
Beoordeling:
Veel oudere literatuur, vooral boekenweekgeschenken, zijn heel behoudend. Brave boekjes die je veilig aan iedereen kon weggeven tijdens de boekenweek. En De twee negerpopjes past prima in die traditie. Het woord negerpopjes zal tegenwoordig tot veel reacties leiden, maar was in 1949 een gewoon woord. Een vrouw komt deze popjes tegen in een doos en dat leidt tot een hele reeks melancholische gebabbel. Allemaal herinneringen met de popjes, situaties waarin de popjes aanwezig waren. Maar er is geen centraal doel, geen probleem waar de hoofdpersoon mee worstelt. Heel veilig, maar ook heel erg saai.
Beoordeling:
Dat het boek Wat wij zagen van Hanna Bervoets nog voor verschijnen aan verschillende buitenlanden is verkocht, verbaast mij niet. Wat een indrukwekkend verhaal levert Bervoets weer af. Typisch Bervoets wanneer je het met haar andere boeken vergelijkt.
Het thema van Wat wij zagen is niet alleen actueel, maar spreekt mij met mijn technische interesse natuurlijk direct aan. Het verhaal beschrijft het leven van een content moderator bij Facebook: de mensen die alle filmpjes en foto’s beoordelen die niet voldoen aan de richtlijnen en die gemeld zijn. De hele dag beelden zien van mishandeling, moord, verkrachting of terrorisme doet iets met een mens. Maar het leven van de mens buiten die baan doet er ook toe. En als die verstrengeld raken, krijg je Wat wij zagen.
Een prachtig boekenweekgeschenk dat iedereen zou moeten lezen!
Beoordeling:
Hoewel de uitgever op de website hoog opgeeft van de kwaliteiten van De zaak Beukenoot heb ik die in dit boekje nog niet helemaal ontdekt. Ja de auteur doet een aanval op de klassenjustitie in Nederland. Ja, het is een snel leesbaar boek. Maar het is ook niet heel erg spannend en je vraagt je af waarom dit verhaal tot deze lengte moest worden opgerekt.
De mooiste uitspraak doet de president van de rechtbank: ‘Als fouten in de rechtspleging eenmaal onherstelbaar zijn, moeten ze niet openbaar worden gemaakt.’ Een thema dat helaas vandaag de dag (zie de Toeslagenaffaire en andere misstanden bij de overheid) helaas nog erg actueel is.
Beoordeling:
1951, we zitten middenin de wederopbouw maar literair moet de revolutie nog starten. De Vijftigers moesten hun revolutionaire werk nog doen en in de romancultuur hebben we protesteerders als Campert, Wolkers en Cremer nog niet gehad. En De porselein tafel is zo’n typisch burgerlijk braaf boekje als je mag verwachten van een boekenweekgeschenk uit die tijd. Maar net als Insecten in plastic is ook De porselein tafel erg leesbaar, zelfs na bijna 70 jaar.
Het verhaal is gesitueerd in de negentiende eeuw en daar maak je me natuurlijk al snel blij mee. En hoewel de moraal er wel erg dik bovenop ligt, spreekt het verhaal me wel aan en leef je best mee met de hoofdpersoon. Er gebeurt niet veel, maar wel genoeg.
Beoordeling:
Insecten in plastic is, zeker voor een boek uit 1952, zeer leesbaar. Het is een mooi compact verhaal waarin je wordt meegenomen, ook al is het een nogal vervreemdende ervaring. Ook is het, met de kennis van nu, opvallend dat de praktijken uit de Stasi-gevangenis al in dit boek voorspeld lijken te worden. Het feit dat Van Loggem een psycholoog is, kan dat uiteraard verklaren.
Beoordeling:
Bij elk boek van Annejet van der Zijl is het de vraag: is het een literair werk. Dat is ook bij het boekenweekgeschenk van 2020 het geval. Leon & Juliette vertelt het verhaal van een onmogelijke liefde in het zuiden van de VS in de 19e eeuw.
Bij dit verhaal en deze periode past het alwetende perspectief heel erg goed. De toon van een prettige geschiedenisdocente die je dit verhaal vertelt is fijn. Een leuk boek en een erg leuk boekenweekgeschenk.
Beoordeling:
Eindelijk weer eens een echt leuk boekenweekgeschenk. Het leukste van Goed geboekt vond ik het lezen van de verhalen zonder eerst te kijken welke auteur het betreft. En dan zie je dat de auteurs die we nu nog steeds kennen ook dan komen bovendrijven: Annie M.G. Schmidt, Hella Haasse (haar derde (bijdrage aan een) boekenweekgeschenk), Godfried Bomans en de mij nog onbekende Jac. van der Ster. Een erg goed geschenk, dus verdiend vijf sterren!
Beoordeling:
Toen ik onlangs P.J. Ritter besprak, was ik niet zo gecharmeerd van zijn manier van schrijven, terwijl het Boekenweekgeschenk wel een mooi tijdsbeeld gaf. Het jaar ervoor werd door Clare Lennart wel een zeer charmant schrijversbeeld neergezet met Op schrijversvoeten door Nederland. Haar bezoek aan verschillende schrijvers bevat veel prachtige observaties en mooie metaforen. Ze zet bovendien een geweldig sfeertje neer: het zijn echte mensen in echte ruimtes die echte verhalen vertellen. Ritter is klinischer.
Beoordeling:
Hoewel Ontmoetingen met schrijvers een mooi beeld geeft van het tijdperk 1900-1950, is dit Boekenweekgeschenk van 1956 toch echt te lang geleden verschenen. Het is gedateerd en slechts enkele fragmenten zijn nog echt interessant.
Daarom kom ik ook niet verder dan twee sterren, want ik kan wel veel positieve zaken nog verder noemen: de mooie anekdotes, de levensecht beschreven auteurs die daardoor erg menselijk worden, de vele vergeten namen waar je kennis mee kunt maken. Maar die vergeten namen, de gedateerdheid inhoudelijk dus, en de langdradige stijl (gedateerde stijl) maken het boekje niet aanbevelenswaardig. Maar wel leuk om een keer in handen gehad te hebben.
Beoordeling:
Je vraagt je af als je al andere recensies hebt gelezen over Gezien de feiten of je dan ook de moeite moet nemen om dit boek bij de enkels af te zagen. Maar ja, ik heb het gelezen, ik deel via mijn site alle boeken die ik lees, dus ook deze.
En teleurstellend dat het was! Ik heb eerder werk van Op de Beeck gelezen en daarover was ik enthousiast. Maar als je hetzelfde kunstje met dezelfde toon nogmaals en nogmaals uitvoert, wordt het sleets. En dan is het geen literatuur meer, maar lectuur of zelfs pulp.
Het verhaal is niet geloofwaardig, voorspelbaar en leest wel snel, maar blijft niet hangen. Volgend jaar hopelijk meer kwaliteit met Jan Siebelink.
Beoordeling: 
De nacht der girondijnen is een lastig te lezen novelle door de vele associaties. Naarmate het verhaal vordert, wordt het verhaal helderder en zijn de associaties beter te volgen. Maar dit maakt het verhaal lastig te volgen.
Met kennis achteraf, wanneer je het uiteindelijk best aangrijpende verhaal vanuit Westerbork hebt gelezen, kun je veel invullen. En dat maakt het boek uiteindelijk wel mooi. Maar het is niet mijn boek.