Beoordeling: 
Wat hebben we lang op James Bond: No time to die moeten wachten. Jessie en ik waren al van plan om in 2020 te gaan, maar ja… lockdowns. Ondanks alle kritiek die er ook op deze film is geweest, vind ik No time to die een goede en mooie afsluiting Bond. Het is een lange film (2,5 uur) maar dat voelt niet zo. Er zitten veel mooie knipogen in naar oude Bonds en ook sluit de film mooi aan op Spectre. Maar Skyfall was bijvoorbeeld veel beter.
Beoordeling:
De nieuwste James Bond, Spectre, is een goede, een spannende, niet de beste, maar wel veel beter dan veel van de films van de laatste jaren.
Wat is er spannend? Vooral de opening is spectaculair en maakt erg nieuwsgierig. Bovendien komt ook deze film weer erg dicht bij de persoon van Bond zelf, net zoals Skyfall. Wat bovendien erg goed is aan deze film is dat er veel verwijzingen in zitten naar andere Bond-films, zoals de vechtscène in de trein die doet denken aan From Russia with love en de achtervolging in het hoofdkantoor van MI6 verwijst naar het doolhof in The man with the golden gun. Voor een Bond-fan erg leuk, maar wanneer je die kennis niet hebt, blijft de film ook leuk.
Maar dan de kritiekpuntjes. Met Spectre plaatst de film zich in een lange traditie waarin deze organisatie een rol speelt in de Bond-films. Deze lijntjes vanuit het verleden worden echter wat geforceerd aan elkaar en aan het persoonlijk leven van James Bond gekoppeld. Iets waar je als argeloze kijker minder last van hebt, dan wanneer je meer films hebt gezien hebt. Een zeer vermakelijke avond is in elk geval gegarandeerd.
Het klinkt als een rare combinatie James Bond en Bassie en Adriaan. Toch heb ik na het kijken van alle Bondfilms en het bekijken van de oude (jaren ’70 en ’80) avonturen van Bassie en Adriaan wel het één en ander over deze twee reeksen te melden. Maar eerst mijn oordeel over Bassie en Adriaan.
De plaaggeest heeft mij altijd het minste aangesproken. Hij is nauwelijks uitgezonden toen ik jong was en daardoor heb ik er minder emotie bij. Ook bij het herkijken vond ik deze het minst leuk: de serie is meer slapstick en clownsact, dan een avontuur en mist ook de nodige coherentie. Het tweede avontuur, Het geheim van de sleutel, is het begin van de traditionele Bassie en Adriaan met de typische boeven en andere elementen. Dat wordt in De diamant doorgezet met nagenoeg dezelfde bezetting. Beide series kan ik me goed herinneren, vooral de verkleedpartij in De diamant. Ik voelde destijds erg mee met onze helden en ik snap nu nog steeds goed hoe dat in dit verhaal wordt gedaan.
Daarna lijkt er wat overmoed in de makers te varen: er komt een nieuwe boef, De huilende professor, ineens moeten Bassie en Adriaan naar het buitenland, maar het verhaal is minder samenhangend en het exotische zingt deze serie wat los van de stevige basis. In Het geheim van de schatkaart gaan Bassie en Adriaan weer naar Lanzarote, maar de basis voor het verhaal ligt in Nederland, met de boeven en een verhaal met een logische basis om naar het buitenland te gaan.
Pas bij de De verdwenen kroon keren Bassie en Adriaan weer helemaal terug bij de basis uit De sleutel en De diamant. De verzonken stad combineert uiteindelijk de traditie en het reizen op een mooie manier. Leuk detail is dat men in 1989 uit moest leggen wat een fax is en dat ik dat nu aan veel leerlingen weer moet, maar dan omdat de tijd van de fax voorbij is. Deze laatste is wat mij betreft dan ook de beste Bassie en Adriaan.
De jaren ’90-series kregen een wat andere opzet vanwege de geheimzinnige opdrachtgever die in beide series een rol speelt en de grotere nadruk op educatie. Bassie en Adriaan slaan meer aan het puzzelen en hoewel ze ook hier door de boeven, die vooral vanuit wraakzucht en minder vanuit hebzucht handelen, worden achternagezeten, speelt dat op een ander vlak een rol.
Bij het zien van Bassie en Adriaan viel mij op dat deze serie veel overeenkomsten vertoont met James Bond. Ik vraag me zelfs hardop af of Bas en Aad niet zelf ook fan zijn van de films over 007. Niet alleen komen spionnen expliciet voor in de serie De huilende professor, ook diverse elementen komen in beide voor.
Allereerst strijden zowel Bond als Bassie en Adriaan tegen boeven met overduidelijke boeventronies. Rare trekjes, rare pakjes, de boeven zijn duidelijk als boeven herkenbaar. Vergelijk bijvoorbeeld Jaws (James Bond) met B100 (Bassie en Adriaan).
Ook gebruiken beide series vooruitstrevende technische snufjes om de strijd met het kwaad aan te binden. Afluisteraparatuur, computers; in Bassie en Adriaan komt het vanaf begin jaren ’80 voor, bij James Bond uiteraard nog veel eerder. Maar in veel andere kinderprogramma’s uit die tijd zoals Buurman Bolle en de Familie Knots spelen dat soort zaken nauwelijks of niet een rol.
Verder achtervolgen goed en kwaad elkaar regelmatig in beide reeksen. Dat gebeurt zowel door 007 als door de clown en acrobaat per auto, boot, vliegtuig, helikopter, duikapparatuur en (water)ski’s. Die achtervolgingen vinden op allerlei locaties plaats, ook exotische zoals een vulkanisch meer (Huilende professor, vergelijk dit met You only live twice).
Ten slotte komt de rolverdeling aardig overeen. Waar James Bond een vaak dommig meisje meekrijgt om hem te ondersteunen, heeft Adriaan Bassie om hem te assisteren.
Bassie en Adriaan lijkt schatplichtig aan de boeken van Ian Flemming en de daarvan afgeleide filmreeks. Niemand die wat met deze observaties kan, maar het was een leuke aanleiding om eens over Bassie en Adriaan te schrijven.
Beoordeling: 
Never say never again, de apocriefe Bond, de échte laatste met Sean Connery, maar het is duidelijk geen echte Bond. Doordat er auteursrecht zit op bepaalde zaken uit de originele films is er erg veel anders: de traditionele opening door de pistoolloop bijvoorbeeld of bepaalde namen en rollen.
Maar als je dan een tegen-Bond wilt maken, maak dan alsjeblieft een goede film. Deze is nog slechter dan Quantum of Solace. Rondom Sean Connerey, die goed blijft spelen, staan allemaal slechte acteurs. Ook is de kwaliteit van opnames, locaties en techniek minder hoog dan bij vergelijkbare films uit die tijd.
Wel hebben de makers van Never say Never again de Bond-humor goed te pakken, maar ze neigen bij vlagen ook wel naar een soort parodie op het Bond-genre. Het is natuurlijk geen Austin Powers, maar maakt wel dat je je soms ergert aan de film. De grootste ergernis is echter de muziek: wat is die ver-schrik-ke-lijk slecht!
Een mislukt experiment dat (gelukkig) geen navolging gevonden heeft.
Beoordeling: 
Met Casino Royale komt een nieuwe James Bond het witte scherm op: Daniel Craig. Daarmee wordt ook een nieuwe stap in de ontwikkeling van de Bond-films ingeluid. Dat is echter een stap waar ik niet zo blij mee ben.
Casino Royale is namelijk geen slechte film, maar wel een slechte James Bond. Dat komt vooral doordat de vaste elementen en de vaste structuur van een 007 zijn losgelaten. Geen bezoek aan het kantoor van M, geen laboratorium van Q. Ook zoekt de film de grens van het geloofwaardige op met bijvoorbeeld de defibrillatie die Bond zichzelf toedient.
Maar het is niet alles kommer en kwel: het is op zichzelf een goede actiefilm. Mads Mikklesen speelt een fantastische (en totaal andere) rol dan in Jagten. De opening is spectaculair en erg van deze tijd met ‘free running’. De pokerstrijd tussen Bond en Le Chiffre is spannend, maar als je niet van poker houdt, zakt de film daar wat in.
Kortom: een goede actiefilm, maar een slechte Bond en een opmaat naar het dieptepunt in 50 jaar Bond: Quantum of solace.
Beoordeling:
Waar de eerste drie James Bond-films met Pierce Brosnan de reeks weer stevig neerzetten, wordt met Die another day de grote dip ingeluid. Maar laat ik positief beginnen. Deze eerste 007 van de nieuwe eeuw is mooi gemaakt, heeft een edge en op zich een goed verhaal.
Maar er is wel het een en ander aan te merken op deze film. De computergraphics zijn niet zo goed, zeker niet als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld Star Wars, episode 1 van enkele jaren ervoor. De manier van filmen is mij wat te ‘Japans’ wat te manga-achtig. Ook kent e film enkele scènes die nogal over the top zijn: een lasergevecht, de gigantische zonnestraal, het ijspaleis waar James Bond verblijft en het oerwoud in de broeikas.
Deze laatste paar zaken zijn in enkele eerdere Bond-films al voorgekomen, zoals een zonnelaser in The man with the golden gun en een extravagante locatie zoals de vulkaan in You only live twice. Maar de optelsom van al deze zaken, maakt Die another day te barok voor een James Bond-film.
Beoordeling:
Hoewel ik altijd het gevoel had dat de Bonds richting de millenniumwisseling minder goed werden blijkt dat vooral pas na 2000 het geval te zijn. The world is not enough bevat nog steeds wel veel ruige actie en iedere crimineel bewaart blijkbaar zijn zwaarexplosieve stoffen buiten, zodat James Bond ze gemakkelijk kan opblazen, maar het is wel een goede, leuke 007.
Naast het goede verhaal en de prachtige locaties, bevat deze film alles wat een goede Bond nodig heeft: een interessante crimineel, slimme gadgets, een achtervolging (en ja, weer een skiscène), twee interessante vrouwelijke bijrollen, mooie locaties en humor. Die laatste wordt vooral ingebracht door John Cleese, die de rol van Q over gaat nemen nadat Desmond Llewelyn deze vanaf From Russia with love heeft gespeeld.
Een leuke James Bond-film, maar ik merk wel dat ik toch eerder de oudere Bonds uit de kast zou herpakken dan deze.
Beoordeling: 
Ik herinner mij nog goed dat ik GoldenEye in 1995 voor het eerst zag. Ik was nog geen 12 jaar en ging in mijn eentje naar de toenmalige bioscoop in Borne. De film maakte destijds een verpletterende indruk op mij. Vooral mijn schrik op het moment dat het lichaam van de Canadese luchtmachtkapitein uit de kast valt, kan ik me nog levendig herinneren.
Toch merk ik bij het herkijken van de film dat ik toch veel ben vergeten van het verhaal. Het verhaal dat goed in elkaar zit, enige historische lading heeft (het zijn weer de Russen), maar wel in een modern jasje is gestoken. Ook technisch heeft de film weer een sprong gemaakt sinds de vorige Bond evenals de special effects. Wat dat betreft de sfeer en combinatie van nieuw en traditioneel doet de film me ook wel aan Skyfall denken, terwijl het toch een heel andere film is.
Ik vind het wel grappig te zien dat deze film, die ik tot de eerste van ‘mijn tijd’ reken, toch ook al weer sterk verouderd is in o.a. beeldkwaliteit. De film is dan ook 18 jaar oud. Maar het blijft wel een van de toppers in de Bond-traditie.
Beoordeling:
Ook de tweede (en laatste) film waarin Timothy Dalton James Bond speelt, is een leuke film. Hij is alleen niet zo origineel. Licence to kill kopieert veel van wat al is gedaan en dat is jammer.
Zo doet het sfeertje van de film zeer sterk denken aan dr. No, de mannelijke hulp van Bond is van hetzelfde type als Quarrel in o.a. Live and let die en grote drugsbendes zijn we ook al eerder tegengekomen in alweer Live and let die.
Kortom: een leuke film, alleen niet zo origineel en niet het sfeertje dat mij het meest aanstaat.
Beoordeling:
Met een nieuwe Bond-acteur doet zich altijd een nieuwe stap voor in de ontwikkeling van de James Bond-films. Toch lijkt het ook altijd alsof men bij een nieuwe 007 weer op de essentie van de traditie teruggrijpt. Dat gebeurt ook bij The living daylights
Het verhaal is erg traditioneel: de Russen vormen het probleem waar James Bond zich aan moet wagen. De film doet wat plot sterk denken aan From Russia with love, maar in veel andere opzichten is deze film wel degelijk anders.
De rol van de Bond-girl is actiever, zeker in vergelijking met de bimbo in de vorige film. Ook is de film actueler, met een politiek probleem in Afghanistan als achtergrond voor Bonds acties. Timothy Dalton zet overigens een andere Bond neer dan Roger Moore: meer gericht op actie en minder op de droge humor.
Toch is de film ook een typische Bond, and I like it!
Beoordeling:
Er valt een heleboel aan te merken op A view to a kill. Misschien verdient deze film wel geen vier sterren. Maar deze film maakt toen ik 9 a 10 was zo’n grote indruk, dat ik begin met wat ik goed vind aan de film.
Het verhaal is passend bij de tijd: een nieuwe schurk, nieuwe techniek, nieuwe omgeving. Ook zet Grace Jones een erg krachtige vrouwelijke slechterik neer, sterker in elk geval dan Christopher Walken. De achtervolging door Parijs is spannend en leuk, de achtervolging met de brandweerwagen is spectaculair.
Maar wat is er dan mis, dat is helaas eigenlijk meer dan het goede. Roger Moore (en Moneypenny) is te oud voor zijn rol. Net als Sean Connery in Diamonds are forever is ook Roger Moore net iets te lang doorgegaan met zijn rol als 007.
Daarnaast is er naast de goede achtervolgingsscènes ook weer (als opener) een ski-scène, net als in For your eyes only, The spy who loved me, On her majesty’s secret service en diverse andere.
Dan de Bond-girl. Tanya Roberts, die ik me bewuster van That 70’s show herinner dan van A view to a kill, zet een sullige, nuffige, domme bimbo neer. Blijkbaar is dat het enige dat ze kan spelen. Er is daardoor totaal geen spanning tussen haar en Bond, waar die er in veel andere Bond-films wel is. De spanning tussen Bond en May Day is vele malen groter.
Een klassieker in mijn ogen, maar dat is meer op sentiment gestoeld, dan op de kwaliteit van de film. Dat had ik al eerder, maar daaraan moet je ook kunnen toegeven.
Beoordeling:
Deze briljante Bond kan ik me nog erg goed herinneren. Octopussy maakt, zelfs voor een film die ruim een jaar ouder is dan ik, nog steeds indruk. Veel scènes uit de film kan ik me goed herinneren. De intrige, het verraad van de Russen, het verhaal: het zit allemaal strak in elkaar.
Daarnaast hebben de makers de achtervolging opnieuw uitgevonden, die daardoor spannend zijn en de film meer naar deze tijd stapt. Bovendien maakt ook de techniek een duidelijke stap richting onze tijd met een pc op het bureau van Moneypenny bijvoorbeeld.
Deze film heeft alles wat een goede Bond nodig heeft, inclusief Roger Moore. Niks op aan te merken, weinig aan toe te voegen.
Beoordeling:
Met For your eyes only grijpen de mankers van James Bond weer terug op de meer traditionele Bond, na een uitstapje in de ruimte. Dat heeft positieve kanten, maar ik heb ook wel een enkele kritische noot te kraken.
De film begint met een gave openingsscène, waarin symbolisch afscheid wordt genomen van het verleden (een breuk met de traditie, zo lijkt het), maar er wordt daarmee ook direct ingezet op een ander type film. James Bond gaat wat ruigere actie aan, zo lijkt de boodschap.
For your eyes only rijgt zichzelf vervolgens aaneen van de ene spannende scène naar de volgende, maar het is helaas minder een verhaal dan een reeks scènes. Deze film kent wel weer de typische James Bond humor, zoals de koe die Bond nakijkt wanneer hij met zijn ski’s de bobsleebaan uitvliegt.
Maar er zit dus alweer(!) een skiscène in, zoals ook al in On her majesty’s secret service en een duikscène zoals in Thunderball. Toch voegen de makers er wel weer wat aan toe, zoals hier een bobsleebaan om overheen te skiën en dat maakt dat deze film net iets extra’s heeft ten opzichte van enkele vorige. Maar iets meer originaliteit zou binnen de kaders van een echte Bond mooi zijn.
Beoordeling:
Vroeger vond ik Moonraker één van de beste James Bondfilms. Maar nu ik de film opnieuw gezien heb, is mijn waardering voor de film toch wat minder groot. Toch merk ik wel vanuit sentimentele gronden, dat het me moeite kost om de film maar drie sterren te geven.
Met Moonraker hebben de filmmakers een poging gedaan de verhalen weer naar de eigen tijd te brengen. Maar de Bondmakers hebben te veel hun beste gedaan om Star Wars te immiteren. Het is meer een science fictionfilm geworden, dan een spionnenfilm of actiefilm. Het grote ruimtegevecht is lachwekkend, evenals het amateuristisch gespeelde gewichtsloos zijn.
Moore blijft echter een briljante Bond en ook Jaws is een icoon die in deze film een mooie rol heeft. Zijn verliefdheid op het meisje met de blonde vlechtjes is karikaturaal, maar humoristisch. Ook kent het verhaal mooie wendingen en enkele spannende momenten.
Met Moonraker blijft James Bond een filmreeks die veel zegt over de tijd waarin de film is gemaakt. Dat was met You only live twice al het geval en dat is in dit geval (helaas minder geslaagd) opnieuw gebeurd.
Beoordeling:
The spy who loved me is een leuke en goede James Bondfilm. De strijd tussen Triple X en Bond is een leuk gegeven, Jaws is natuurlijk een iconische slechterik, Stromburg is de typische Bond-tegenstander. Roger Moore begin langzaam wat ouder te worden (50) en het flirten met krijgt een wat tacky karakter, zeker wanneer je bedenkt dat 20 jaar jongere Barbara Bach meestal het lijdend voorwerp is.
Wat verder opvalt bij deze film is de locatie waar uiteindelijk alles bij elkaar komt, Stromburgs hoofdkwartier. Deze lijkt erg op de vulkaan uit You only live twice. Misschien dat de overeenkomst in regie maakt dat deze parallellen zichtbaar worden.
Een leuke Bond-film die in een reeks erg goede zit met The man with the golden gun en Live and let die.
Beoordeling:
Zolang als ik James Bondfilms kijk en dat is zo ongeveer sinds mijn 10e levensjaar, is The man with the golden gun mijn absolute favoriet. Inmiddels staan er nog enkele andere naast, waaronder Skyfall en You only live twice, maar deze blijft één van de toppers.
Wat maakt deze film goed? Een bijzondere en interessante crimineel, Roger Moore, het vernuft van James Bond om buiten Scaramanga’s box te denken, Nick Nack, de locaties, kortom eigenlijk alles!
Beoordeling:
In deze eerste James Bond met Roger Moore ga ik alleerst even bij deze man stilstaan. Ik ben altijd een zeer groot fan geweest van Moore als Bond, zo ook in deze eerste film met hem in de hoofdrol: Live and let die. De gereserveerheid, de droge humor, de typische ‘Britishness’, het is allemaal dat waar ik ook op mijn 11e al op viel.
Bovendien is Live and let die een mooie nieuwe doorstart in de reeks Bond-films. Waar de laatste film met Sean Connerey een dipje betrof is dit weer een erg leuke film. Dat begint al met het zeer sterke openingsnummer van Paul McCartney. Daarnaast lopen er in weer slechterikken rond in deze film met een ijzersterk karakter. De locaties en soms absurde zaken die daar voorvallen, zoals de begrafenismars die tot tweemaal toe voorbij komt, zijn mooi en gevarieerd.
Wat valt er dan tegen aan de film, want het bovenstaande lijkt naar een vijfsterrenfilm te leiden? De ontzettend lange achtervolgingen. Blijkbaar was dat in de jaren ’60 en ’70 mode want ook in Thunderball en On her majesty’s secret service had ik hier al moeite mee. Als ik langdurige achtervolgingen wil zien, ga ik wel naar de Tour de France of een marathon kijken. Maar die vier sterren is Live and let die meer dan waard.
Beoordeling:
Het leuke aan deze James Bond is dat ik de locaties in Diamonds are forever bijna allemaal ken: Amsterdam uiteraard en ook Las Vegas en omgeving vanwege onze huwelijksreis. Bovendien hebben Jessie en ik in 2012 zelf in hotel Tropicana gelogeerd tijdens ons verblijf in de pokerhoofdstad van de VS. En opvallend genoeg was Circus Circus destijds een mogelijke Bond-locatie, terwijl wij bij ons bezoek aan dit casino en hotel de term ‘white trash’ in de mond namen. Er is wat veranderd in de laatste decennia.
Maar als dat het leuke is, wat is er dan minder? Sean Connery begint een beetje oud te worden, de openingsscène gaat wel erg hard en het verhaal is niet zo goed. De film weet niet te boeien en het verhaal is erg lastig te volgen. Wanneer je een James Bond moet kijken met een aantekeningenboekje maakt dat de ervaring wel minder. Een mindere Bond, maar nog wel voldoende.
Beoordeling:
On her majesty’s secret service is een veelbekritiseerde Bondfilm. George Lazenby zou geen goede vertolking van James Bond neerzetten. Met die kritiek ben ik het niet eens. Het acteerwerk van Lazenby is niet storend of of onder de maat.
Wat wel onder de maat is, is de rest van de film. Waar Thunderball inzakte door de lange onderwaterscènes, heeft On her majesty’s secret service dat door de vele en lange achtervolgingen op ski’s. Dat Lazenby en enkele andere acteurs kunnen skiën geloof ik na verloop van tijd wel.
Bovendien mis ik nog wat: de techniek.
De film is te langgerekt, kent te weinig afwisseling en is daardoor echt minder dan bijvoorbeeld zijn voorganger You only live twice. Maar voldoende is hij wel.
Beoordeling:
You only live twice is een van de beste James Bonds die ik ooit gezien heb. Deze herinner ik me bovendien goed van rond mijn 12e toen ik veel Bonds op tv keek.
Niet alleen is het verhaal sterk en kent het alle typische kenmerken voor een Bondfilm, zoals een in koffers vervoerbare helikopter (Little Nellie), een groot gevecht tussen ‘de goeden en de slechten’, prachtige locaties en een kennismaking met een andere cultuur. Ook komt daar in deze film bovendien het futuristsche van de spacerace tussen Rusland en de VS, met de ontvoeringen in de ruimte door SPECTRE bij.
Kortom: alles wat ik zoek in Bond zit in You only live twice, die daarmee op hetzelfde niveau komt als o.a. Skyfall.