Marcel van Driel, 24 uur

Kaft van 24 uur: een silhouet van een rennende figuur vervagd voor een aantal tl-bakken in een blauwige omgeving.

24 uur is spannend bedoeld, maar voor de volwassen of wat ervarener lezer niet echt spannend. Het is een thrillerachtig boek waarin iemand 24 uur uit handen van een tegenstander moet blijven. Het doet me denken aan een film als Hard Target of tv-programma’s als Hunted

Net zoals de jonge jury was mijn dochter enthousiast over dit spannende boek, maar ik zag vooral een berg clichés, cliffhangers die in menig tv-programma of menige film voorbijkomen en heel arm taalgebruik. 

Waarom geef ik dit boek dan toch drie sterren: omdat het voor de doelgroep een prima kennismaking is met dit genre.

Beoordeling: 3 sterren

Martin Michael Driessen, De pelikaan

Kaft van De Pelikaan: foto van een tram voor een wissel tegen een petrolblauwe achtergrond.

De pelikaan sprak mij erg aan en dat ligt in eerste instantie aan de associaties die het boek bij mij oproept met Lijmen/Het been van Willem Elsschot. Ook hier weet je als lezer meer dan de personages en die blik zorgt voor een bepaalde mate van humor door de bizarre situatie waar de twee mannen die je volgt in terecht komen.

Ook de wat afstandelijke stijl die Driessen kiest doet denken aan de Nieuwe Zakelijkheid en draagt bij aan de kracht van dit boek. Toch weet deze roman mij niet ontzettend te boeien. Daarvoor is de stijl misschien net té afstandelijk en de inhoud net wat té lang uitgesponnen en zijn er net wat té veel zijpaadjes die nergens toe leiden. Dat hij voor de Libris was genomineerd, verbaast me en ik ben niet de enige.

Ondanks dat heb ik De pelikaan wel met plezier uitgelezen en ik snap ook goed waarom veel leerlingen enthousiast zijn over deze roman. Hij is toegankelijk met een goed te volgen verhaal en de nodige humor. De gekozen periode (Balkan, jaren ’90) is voor mij een jeugdherinnering, voor mijn leerlingen een historische setting en die kan leerzaam zijn. Maar een echte uitblinker is het boek niet.

Beoordeling: 3 sterren

Anton Koolhaas, Vanwege een tere huid

Kaft van Vanwege een tere huid: witte kaft met onderaan een zwart-witfoto van een man die op de rechter zijkant is gefotografeerd. In het grote witte vlak erboven titel en auteur.

Vanwege een tere huid is het tweede boek dat ik van Koolhaas lees, maar het eerste dat ik ook helemaal uit kreeg. Dat ging niet vanzelf, ik heb zo af en toe het Lexicon van literaire werken geraadpleegd om overzicht te houden over wat ik nu las.

Het boek doet me erg denken aan de Anton Wachterromans van Vestdijk, maar Koolhaas voegt een heel parallel verhaal toe met twee verliefde fantasiedieren, wat een extra laag geeft in het verhaal. Ook het taalgebruik van Koolhaas spreekt me meer aan en is mooi en rijk. Maar het verhaal is wat te slepend; er gebeurt te weinig en het lot van de hoofdpersonen boeit de lezer te weinig om een echte verbinding aan te gaan.

Toch is het goed het boek uit te lezen, want het laatste hoofdstuk maakt dat het boek mooi wordt afgerond. De reflectie van ouders maakt de boodschap van het verhaal expliciet.

Beoordeling: 3 sterren

Jan Willem van den Boogert, Praktijkgericht opleiden

Kaft van Praktijkgericht opleiden: blauwe kaft met een foto met blauwfilter van twee mensen in pak die in gesprek zijn. In witte letters eroverheen de titelinformatie.

Praktijkgericht opleiden biedt een goede basale uitleg van dit aandachtsgebied voor organisaties. Voor niet-onderwijsmensen, zoals MKB’ers of managers in het bedrijfsleven, is dit een heel fijn boek om aan de slag te kunnen met dit thema. Maar voor mij mij is dit boek niet geschikt: ik weet al te veel over opleiden, trainen, coachen en begeleiden om hier veel uit te kunnen halen.

Mocht je in het bedrijfsleven stagiairs of medewerkers vooruit willen helpen, dan kun je dit boek best aanschaffen, maar neem niet alles klakkeloos over. Een heel hoofdstuk over leerstijlen, dat is echt wel heel erg achterhaald! De leertheorieën moeten wel kloppen, anders levert het je bedrijf nog niets op.

Beoordeling: 3 sterren

Yesterday (regie: Danny Boyle)

Filmposter van Yesterday: een zwarte zanger in houthakkersblouse met een gitaar op zijn rug, steekt een zebrapad over. In gele letters erboven de filmtitel.

Yesterday kent een vermakelijk en interessant uitgangspunt: een muzikant wordt wakker in een alternatieve realiteit waarin de Beatles nooit hebben bestaan. Dat is een sterk idee, maar als je het trucje en de grap na een reeks scènes wel door begint te krijgen, zakt de film wat in. Ook dat ‘ze elkaar zouden krijgen’ is op een gegeven moment wel duidelijk, dus dat maakt de film wat minder sterk.

Toch blijft de film wel intrigeren, omdat er twee oudere mensen telkens in terugkomen waarvan je niet weet wat er met hen aan de hand is. Ook de uitkomst van deze lijn is bijzonder.

Bovendien is het leuk om een film te kijken waarin de muziek van de Beatles een rol speelt en een film die niet een vervolg is op een bestaande franchise.

Beoordeling: 3 sterren

Sholeh Rezazadeh, De hemel is altijd paars

Kaft van De hemel is altijd paars: paars-oranje lucht met silhouetten van diverse gevels in roodtinten.

De hemel is altijd paars is bij een deel van mijn leerlingen een steeds populairder wordend boek. Met name het meer filosofisch aangelegde, kunstzinnige of poëtische deel van de groep heeft grote waardering voor het boek. De taal in dit boek is dan ook een van de sterkste punten. De beelden die Rezazadeh neerzet zijn sterk, zoals de bomen die telkens terugkomen, maar omgehakt zijn zodra de relatie met Mees stopt.

Maar het verhaal is in mijn ogen wat dunnetjes. Iedereen is wel eens verliefd, maar voor een heel boek is het niet zo’n spannend uitgangspunt. Het boek bevat mij dan ook te veel monologue interieur, te veel nadenken om het nadenken. Het boek geeft al met al een mooi beeld van iemand die geen contact heeft en ook moeite heeft echt contact te leggen. Maar geen hoogvlieger wat mij betreft.

Beoordeling: 3 sterren

Ghostbusters: Answer the call (regie: Paul Feig)

Filmposter van Ghostbusters uit 2016: zwarte achterrond waarvoor diverse vrouwen in overals staan met diverse gekleurde laserstralen.

Nadat ik het origineel een paar jaar geleden zag, heb ik nu de remake/bewerking/reboot van Ghostbusters: Answer the call gezien. Zoals het een goede bewerking betaamd, zit de film vol met verwijzingen naar het origineel en leuke cameo’s.

Je ziet wel duidelijk dat de kwaliteit van vormgeving flink vooruit is gegaan in 30 jaar, hoewel de kwaliteit van sommige CGI in deze film wat te wensen overlaat. De vorige film heeft de tand des tijds best goed doorstaan; ik vraag me af of dat voor deze film over 30 jaar ook geldt.

Maar ook, zoals het een goede remake betaamd, is het verhaal slap en weinig origineel. Wanneer je telkens opnieuw ziet dat er series uit de mottenballen worden getrokken, zou je Hollywood toch oproepen: maak eens iets nieuws, iets origineels, iets wat er niet al is!

Beoordeling: 3 sterren

Johannes Kinker, Eeuwfeest bij den aanvang der negentiende eeuw

Titelblad van Eeuwfeest bij den aanvang der negentiende eeuw: wit blad met titel en zwarte pentekening.

Eeuwfeest bij den aanvang der negentiende eeuw is een zinnebeeldige voorstelling volgens het titelblad. Dat maakt het niet automatisch een complex stuk, want ook Elckerlijk is dat, maar dit stuk zit wel heel complex in elkaar. Wil je dat zelf lezen? Het stuk is opgenomen in de Digitale Bibliotheek der Nederlandse Letteren. De allegorie bevat allerlei lagen en betekenissen die voor ons 200 jaar later soms lastig te achterhalen zijn.

Maar voor iemand met wat kennis van de achttiende– en negentiende-eeuwse geschiedenis en literatuur wel een interessante tekst om eens te bekijken en bestuderen. Deze rede is een gift aan de nieuwe eeuw. Nederland bevond zich op een dieptepunt in zijn geschiedenis en er blijkt toch flink wat hoop voor de komende honderd jaar uit deze tekst. Talig een erg vernuftige tekst, maar zonder de geschiedenis kun je met dit soort teksten helaas weinig meer beginnen.

Beoordeling: 3 sterren

C.J. Kievit, Dik Trom

Kaft van Dik Trom en zijn dorpsgenoten: gele achtergrond waarop een ouderwets schoolbankje te zien is  waarbij een dik jongetje een ander jongetje slaat met een boek.

Vroeger hadden wij een videoband van Dik Trom in huis. Het is voor het eerst dat ik een boek van Kieviet las en met terugwerkende kracht ademt de verfilming de sfeer van het boek goed. In Dik Trom en zijn dorpsgenoten komt een scène voor die ik nog kende en die zelfs op Youtube te zien is.

Ik zou dit boek aan leerlingen niet meer aanraden. Het beschrijft een wereld waar zelfs mijn ouders niet meer in rondliepen, laat staan mijn kinderen. Dan zijn er veel betere opties. Het is best vermakelijk, maar inmiddels wel meer als studieobject of voor nostalgische ouderen, dan voor de lezer van nu.

Beoordeling: 3 sterren

Titanic (regie: James Cameron)

Filmposter van Titanic: de boeg van het schip bedekt ongeveer de helft van de voorkant. Erboven twee gezichten van een knuffelende man en vrouw.

Jarenlang heb ik Titanic niet gezien. Onlangs wilden Noor en Daan hem zien en ik blijft het toch vooral een slap liefdesverhaal vinden. Op het niveau van het verhaal is het niet veel meer dan een langgerekte foute kerstfilm. Vaak zijn die kerstfilms trouwens al veel te lang, dan is dit echt véél te lang.

Wat wel mooi is, is het meer documentaireachtige gedeelte van de film. Ook hebben de beelden de tand des tijds goed doorstaan. Je kunt nog steeds goed meevoelen hoe de ondergang van dit schip is gegaan. Maar dan kijk ik toch liever een echte documentaire.

Beoordeling: 3 sterren