Wim Pelgrim » Tag » verhalenbundel

Tag archieven: verhalenbundel

Jean-Paul Franssens, Op reis met Belcampo

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Op reis met Belcampo: grote sepiakleurige foto van de auteur als oude man.

Soms weet je niet hoe een boek in je kast belandt, zoals Op reis met Belcampo. Het zijn de nogal particuliere herinneringen van Jean-Paul Franssens aan zijn reizen en wandelingen met de schrijver Belcampo. Het was het geschenk van de groep boekhandels waar ook het Nijmeegse Dekker van de Vegt bij hoorde dat in 1996 werd uitgedeeld.

Maar waar Belcampo’s werk spannend, interessant, magisch-realistisch is, is dit weinig verrassend. Het is soms aardig, maar meestal…. nee, hier kan ik niet zoveel mee. En nu ik dit stukje zit te tikken, weet ik ook niet zo goed meer waar het allemaal over ging.

Beoordeling: 2 sterren

Toon Tellegen, Als we samen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Als we samen van Toon Tellegen: witte kaft met een tekening van een grote groene gebladerde boom met ernaast een olifant en een vogel.
Kaft van het boek Als we samen van Toon Tellegen: witte kaft met een tekening van een grote groene gebladerde boom met ernaast een olifant en een vlinder.

Ik blijf fan van Toon Tellegen en gelukkig komen er ook regelmatig bundels van hem uit en ik heb nog lang niet alles gelezen. Ook Als we samen bevat veel mooie en leuke verhalen met herkenbare personages uit de rest van zijn werk. De opzet en filosofische uitgangspunt van deze bundel sprak me meer aan dan die van sommige anderen. Het zijn losse scènes, nog meer dan in vorig werk.

Maar wat altijd blijft bij het lezen van deze dierenverhalen is de warmte die ze uitstralen. Je voelt gelijk mee met het ‘menselijk’ falen, de ‘menselijke’ pijn en het ‘menselijk’ verdriet dat al deze dieren hebben. Doe mij er in de toekomst nog maar een paar.

Beoordeling: 5 sterren

Toon Tellegen, Waar gaan we eigenlijk heen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Waar gaan we eigenlijk heen van Toon Tellegen met een bruin nijlpaard en een grijze neushoorn in de tekenstijl van Thé Tjong-Khing die stijldansen met hun ogen docht.
Kaft van Waar gaan we eigenlijk heen van Toon Tellegen met een bruin nijlpaard en een grijze neushoorn in de tekenstijl van Thé Tjong-Khing die stijldansen met hun ogen docht.

Beoordeling: 5 sterren

Met Toon Tellegen en Thé Tjong-Khing op de kaft weet je al bijna zeker dat je iets moois in handen hebt. Als die verwachtingen dan ook nog eens helemaal waar worden gemaakt, heb je een vijfsterrenboek gekregen. Hoewel ik eerder al boeken van Tellegen las, is dit wat mij betreft de beste tot nu toe. Bijna elk verhaal is raak: mooi beschreven, mooie boodschap, heldere constructie. Bovendien komt geen van de kritiekpunten die ik bij ander werk wel eens had hier terug.

En dan die tekeningen: Tjong-Khing is de 90 inmiddels voorbij, maar boet aan tekenkracht gelukkig helemaal niets in. Wat een prachtboek!

Anton Tjechov, De dertig beste verhalen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek De dertig beste verhalen van Anton Tjechov uit de Perpetuareeks.
Kaft van het boek De dertig beste verhalen van Anton Tjechov uit de Perpetuareeks.

Beoordeling: 3 sterren

Een verhalenbundel heeft al gauw een aantal mooiere en minder mooi verhalen. Dat geldt ook voor de De dertig beste verhalen van Anton Tjechov. De dame met het hondje is inderdaad een hoogtepunt, maar veel andere verhalen hebben naar mijn smaak wat veel omgevingsbeschrijving en details en missen daardoor vaart. Ik houd best van de Russische schrijvers, maar Dode zielen blijft toch wel het weinig evenaarde hoogtepunt van wat ik heb gelezen uit dat land.

Toon Tellegen, Het komt goed

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van de verhalenbundel Het komt goed van Toon Tellegen. Een giraf met gesloten ogen en vlinder drukken hun hoofd in een soort van kunffel tegen elkaar.
Kaft van de verhalenbundel Het komt goed van Toon Tellegen. Een giraf met gesloten ogen en vlinder drukken hun hoofd in een soort van kunffel tegen elkaar.

Beoordeling: 3 sterren

Hoewel ik een groot fan ben van het werk van Toon Tellegen, viel mij Het komt goed wat tegen. De taal blijft prachtig en de sfeer in de verhalen ook. Maar inhoudelijk worden de verhalen in deze bundel soms zo vaag, dat ik er niet meer helemaal wijs uit kom. Een aardig en lief boekje met een mooie kaft, maar geen topper.

Ernest van der Kwast, Het wonder dat niet omvalt

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het wonder dat niet omvalt. Een lichtblauwe achtergrond met daarop een stapel van huishoudelijke producten die normaal niet op elkaar zouden blijven staan, zoals een stoel op een balon. Daarnaast titel en auteur.
Kaft van Het wonder dat niet omvalt. Een lichtblauwe achtergrond met daarop een stapel van huishoudelijke producten die normaal niet op elkaar zouden blijven staan, zoals een stoel op een balon. Daarnaast titel en auteur.

Beoordeling: 4 sterren

Zoals veel columnbundels kan overdaad schaden. Te veel achter elkaar lezen, past niet bij het type tekst. Dus ook voor Het wonder dat niet omvalt geldt dat je de bundel in porties moet lezen. Want Van der Kwast weet mooi portretten te schrijven. Zijn columns zijn kleine schilderijtjes van Rotterdammers van nu, maar ook zeker mooi voor mensen van buiten Rotterdam. De portretten zitten vol mooie details en de personages worden met liefde op papier gezet. Leuke bundel!

Matthijs van Nieuwkerk, Zonnegloren

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Zonnegloren: je ziet twee mensen op een bankje zitten bij de zee, op de voorgrond loopt een meisje in een jurkje met stippen net uit beeld.
Kaft van het boek Zonnegloren: je ziet twee mensen op een bankje zitten bij de zee, op de voorgrond loopt een meisje in een jurkje met stippen net uit beeld.

Beoordeling: 3 sterren

Aan het begin van de winter een recensie over de zomerse verhalenbundel Zonnegloren, het kan. Deze verhalenbundel, samengesteld door Matthijs van Nieuwkerk was over het algemeen leuk. Het ene verhaal spreekt meer aan dan het ander en de adoratie van Heleen van Rooijen snap ik totaal niet. Maar voor ieder wat wils en daarmee een voldoende leuke bundel.

Tjitske Jansen, Voor altijd voor het laatst

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Voor altijd voor het laatst, waarop we vanaf de onderkant tegen een buizenglijbaan bij een zwembad aan kijken en enkele mensen door de groene buizen zien gaan.
Kaft van Voor altijd voor het laatst, waarop we vanaf de onderkant tegen een buizenglijbaan bij een zwembad aan kijken en enkele mensen door de groene buizen zien gaan.

Beoordeling: 4 sterren

Het boek Voor altijd voor het laatst is het laatste boek dat Tjitske Jansen heeft uitgegeven. En net zoals bij haar vorige werk werd ik opnieuw getroffen door haar eigen prachtige stijl. Het boekje biedt mooie observaties uit het leven van de schrijfster die tegelijk poëzie en proza zijn. Maar ondanks de beperkte dikte van het werk, wordt het op een gegeven moment ook wel veel van hetzelfde. Geniet, maar lees met kleine teugen.

F. Bordewijk, Fantastische vertellingen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Fantastische vertellingen: bruine linnen kaft met gouden tekstopdruk.
Kaft van Fantastische vertellingen: bruine linnen kaft met gouden tekstopdruk.

Beoordeling: 1 ster

Ondanks de titel Fantastische vertellingen vond ik ze alles behalve fantastisch. Ik vind Karakter geweldig Bint, Knorrende beesten en Blokken erg goed, maar Tijding van ver niet zo; het lijkt erop dat mijn enthousiasme voor Bordewijk in mijn leven langzaam terugloopt. Dat bepaalde boeken uit zijn oeuvre nog veel worden gelezen en andere minder vind ik dan ook niet onlogisch. Laat deze in elk geval maar links liggen.

Godfried Bomans, De laatste knal

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De laatste knal: een goudkleurige achtergrond met ene glas wijn en een bloem erop.
Kaft van De laatste knal: een goudkleurige achtergrond met ene glas wijn en een bloem erop.

Beoordeling: 1 ster

Bomans is een taalkunstenaar en ik heb al eerder, enthousiast, boeken van hem gerecenseerd. Maar de verhalen uit De laatste knal zijn braaf, kleinburgerlijk en helemaal niet meer zo grappig.

Het opvallendste is nog wat Bomans over Zwarte Piet schrijft: een onderwijzer heeft blijkens de tekst aangegeven dat Piet een bewijs is van rassendiscriminatie. Bomans’ argumentatie dat men in Oeganda geen weet heeft van wat wij hier doen, stamt duidelijk uit een andere tijd.