Wim Pelgrim » Tag » roman/novelle

Tag archieven: roman/novelle

Hendrik Groen, Piaggio (boekenweekgeschenk 2026)

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van Piaggio: tekening van een fictief berglandschap waar een klein rood autootje doorheen rijdt; dat alles in frisse kleuren.
Kaft van Piaggio: tekening van een fictief berglandschap waar een klein rood autootje doorheen rijdt; dat alles in frisse kleuren.

Deze recensie verschijnt bewust op 1 april, want wat voor grap is Piaggio. Tijdens de Boekenweek regende het al negatieve recensies, maar daar maar er op deze dag echt nog wel één bij. Leerlingen vragen mij namelijk vaak waarom mensen in boeken toch altijd een groot probleem hebben of met iets groots worstelen. Nou, dit boekje maakt dat in één klap duidelijk. Als er geen worsteling is, wordt het saai.

De problemen van Anton en Marieke in Piaggio zijn namelijk zo alledaags, zo kleinburgerlijk, zo gewoontjes, dat de problemen in B&B vol liefde of Married at first sight er groots en meeslepend bij lijken. De auto is wat krap, de motor gaat stuk, maar ze worden direct geholpen door iemand die ze wegsleept en de kat gaat dood; oh nee, toch niet. Hou toch op.

Als dit al het soort leven is dat een boek verdient, dan zou mijn biograaf al flink aan het werk moeten zijn. Een paar jaar geleden had ik eenzelfde soort ervaring met de Chabotten. Een cadeau is leuk, maar je kunt ook inhoudelijker en uitdagender cadeaus aanbieden.

Beoordeling: 2 sterren

Judith Koelemeijer, Het zwijgen van Maria Zachea

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het zwijgen van Maria Zachea. Zwart-witfoto van enkele jongens en meisjes in ouderwetse badkleding staand in een laagje water.
Kaft van Het zwijgen van Maria Zachea. Zwart-witfoto van enkele jongens en meisjes in ouderwetse badkleding staand in een laagje water.

De opzet van Het zwijgen van Maria Zachea is mooi: het verhaal van alle broers en zussen samen geeft zowel een mooi beeld van de familie en de rollen die alle dertien broers en zussen spelen, als ook een mooi tijdsbeeld van 1934 tot in de jaren ’90.

Het verhaal is niet heel spannend, maar de personages zijn allemaal wel benaderbaar. Soms moet je wel even nadenken wat je al wel en niet al eerder hebt gezien, omdat de opzet met 13 losse verhalen wat dubbelingen of vermeende dubbelingen oplevert. Maar het is een logische winnaar van de NS Publieksprijs 2001. Niet het beste boek ooit, maar wel een boek, dat grote groepen lezers zal aanspreken.

Beoordeling: 4 sterren

Louis Paul Boon, De Kapellekensbaan

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De Kapellekensbaan; antraciete kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen; in het kader dat zo ontstaat de titelinformatie.
Kaft van De Kapellekensbaan; antraciete kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen; in het kader dat zo ontstaat de titelinformatie.

De Kapellekensbaan werd door mijn oud-docent van de Radboud Universiteit Jos Muyres al bejubeld in de eerste colleges die ik in 2002 van hem kreeg. En nu, bijna 25 jaar later, ben ik eindelijk toegekomen aan het lezen van dit boek. Maar ik kan helaas het enthousiasme van Jos niet delen.

Ik ervaar dit boek als onleesbaar. Het is een soort modernistisch kunstwerk waarin telkens ‘hoofdstukjes’ van één aan twee bladzijdes achter elkaar worden gezet in een chaotische reeks scènes. Volgens Wikipedia kan ik drie lijnen gaan ontdekken, maar dan moet ik wel verder komen dan 25% van het boek en dat is me niet gelukt.

Zelfs een ervaren lezer, die complexe romans als die van Marieke Lucas Rijneveld met een niet-alledaagse vertelling, zal dit boek met zeer veel moeite kunnen uitlezen. De achtergronden, toelichting en bedoeling van het boek zijn interessant, maar dit ga je niet zomaar lezen. Helaas moet ik na mijn goede ervaringen met Mijn kleine oorlog nu besluiten met een teleurstellende 1 ster voor dit boek.

Beoordeling: 1 ster

Basuki Gunawan, Winarta

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Winarta: achtergrond met donkergroene en zwarte langwerpige vlekken, in wit de titel.
Kaft van Winarta: achtergrond met donkergroene en zwarte langwerpige vlekken, in wit de titel.

Winarta is een mooie herontdekking en ik merk dat hij bij leerlingen ook in de smaak valt. Het verhaal is spannend en past ook mooi bij boeken zoals Oeroeg. Het einde van dit verhaal blijft wel erg raadselachtig, maar dat is juist het mooie van dit boek. Genoeg ruimte voor interpretatie, maar dat is wel geschikter voor een wat ervarener lezer. Het verhaal leest, zeker voor een boek van bijna 80 jaar oud, prettig en snel. Je leest het zo uit. Het is niet het allerbeste boek ooit, daarom vier en niet vijf punten.

Beoordeling: 4 sterren

Herman Koch, De greppel

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De greppel: zwarte kaft met gouden verticale lijnen die door hun vorm een greppel vormen; daarin de titel en auteur.
Kaft van De greppel: zwarte kaft met gouden verticale lijnen die door hun vorm een greppel vormen; daarin de titel en auteur.

Op de oude Knip stond jarenlang een uitvergrote versie van dit boek in mijn lokaal. En nu, nu we al jaren in het nieuwe gebouw zitten, kom ik eindelijk aan het lezen van dit boek toe. Met De greppel heb je wel weer een echte Koch in handen. Qua stijl en hoofdpersoon lijkt ook dit boek weer erg op de vorige twee die ik las: Het diner en Zomerhuis met zwembad.

Het probleem met dit boek is, dat je het allemaal al een keer gelezen hebt, als je meer Koch achter de kiezen hebt. Doordat ik veel nakijkwerk had, heb ik het boek even laten liggen en vervolgens niet meer opgepakt; mijn aandacht was eigenlijk al weg. Het idee van dit boek is leuk, maar het duurt te lang.

Beoordeling: 2 sterren

Philip Huff, Wat je van bloed weet

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Wat je van bloed weet: witte kaft met diverse rode tekeningetjes met een deur, trap of raam.
Kaft van Wat je van bloed weet: witte kaft met diverse rode tekeningetjes met een deur, trap of raam.

Wat je van bloed weet is het tweede boek van Huff dat ik lees. Het onderwerp van dit boek is opnieuw iemand die een mentaal, psychisch of jeugdprobleem heeft, maar dit boek is complexer en heftiger dan het vorige. Het jij-perspectief waarin de hoofdpersoon tegen zichzelf lijkt te praten, is bijzonder, maar ook best lastig, want het maakt erg afstandelijk. Ook is het verhaal fragmentarisch opgebouwd, dat het boek niet heel toegankelijk maakt.

Zowel de inhoud als de vorm, gaan na verloop van tijd vervelen en het verhaal bloedt na de eerste climax in het gezin wat dood. Zodra de jeugd van de hoofdpersoon voorbij is, is er weinig spanning over en bij de laatst veertig bladzijdes vraag ik me echt af, waar deze goed voor zijn.

Beoordeling: 2 sterren

Anya Niewierra, De stilte

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De stilte: een sierlijk uitgehakte doorgang in een mergelgrot
Kaft van De stilte: een sierlijk uitgehakte doorgang in een mergelgrot

Ik kreeg De stilte als een gratis boekje, dus mag je dan kritisch zijn? Het spreekwoord over paarden zegt van niet, ik ben het natuurlijk wel. Het genre literaire thriller is meestal mijn ding niet. Dat ligt aan een aantal aspecten, die ik ook al wel eerder besprak.

Veel literaire thrillers hebben een wat lange aanloop vaak. Het onderzoek in dit boek duurt ook heel lang. Goh wat ben ik als hoofdpersoon toch druk (met bladzijdes vullen). Dan komen er vier radicale plottwists en ineens is alles opgehelderd. Nou ja, alles. Er blijven natuurlijk genoeg open eindjes overw, want anders is het geen goed boek, toch? Dit boek past precies in mijn ergernishoekje, vandaar ook de beoordeling met twee sterren.

Beoordeling: 2 sterren

Anjet Daanje, Het lied van ooievaar en dromedaris

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het lied van ooievaar en dromedaris: een oranje/bruin-gemarmerde achtergrond met lichtgele letters.
Kaft van Het lied van ooievaar en dromedaris: een oranje/bruin-gemarmerde achtergrond met lichtgele letters.

Het boek Het lied van ooievaar en dromedaris wordt niet door iedereen gewaardeerd, hoor ik van mijn collega’s die het boek lazen. Ik was echter direct verslingerd aan dit boek. Het is een reeks novelles die samen een heel eigen universum vormen. Een boek dat je eigenlijk nog een paar keer zou moeten lezen, omdat er zoveel rijke verbanden tussen de delen zitten, dat je ze niet in een keer kunt bevatten.

Het boek roept ook allerlei associaties op: naar de oude Engels schrijfsters Brontë waar het boek op is gebaseerd, het eerst hoofdstuk doet qua sfeer ergens denken aan De biechtspiegel en het thema van de spirituele ervaringen las ik al eerder in De klopgeest.

Het bijzondere is niet alleen hoe elk verhaal op zichzelf intrigerende personages naar voren brengt en een mooi tijdsbeeld geeft van (in mijn ogen) de mooiste eeuw die er is: de 19e en begin 20e, maar ook hoe de structuur verwijst naar andere delen in het boek. Het is een soort spel met intertekstualiteit binnen de roman en je weet uiteindelijk nooit 100% zeker wat echt is en wat niet. Een spel met de werkelijkheid, zoals Mulisch ook al speelde.

Het laatste hoofdstuk behandelt het thema tijd en dat is mooi, maar ook erg complex. Ook blijven er veel open eindjes over, wat voor sommige lezers als storend of frustrerend kan zijn. Ik ben erg enthousiast over Het lied van ooievaar en dromedaris en hoewel het boek echt niet heel toegankelijk is, is het wel prachtig!

Beoordeling: 5 sterren

Yvonne Keuls, Het verrotte leven van Floortje Bloem

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het verrotte leven van Floortje Bloem: roze satijnen stof op de achtergrond met een kader ervoor met titel en auteur.
Kaft van Het verrotte leven van Floortje Bloem: roze satijnen stof op de achtergrond met een kader ervoor met titel en auteur.

Het verrotte leven van Floortje Bloem kende ik al als titel uit mijn eigen jeugd op de middelbare school. En nu, bijna dertig jaar later, kwam ik eraan toe het boek te lezen. Terwijl ik doorgaans geen probleemboekenverslinder, vind ik dit boek erg mooi. Het verhaal is zo ongeloofwaardig dat het bijna niet verzonnen kan zijn. Bovendien is het nog steeds actueel: jongeren komen nog steeds in allerlei problemen terecht.

Toch geeft het boek vooral ook een ongelooflijk spannend en prachtig tijdsbeeld. Je ziet de jaren ’70 en ’80 voorbij komen, zoals je dat ook bij Isik ziet gebeuren. Je leeft compleet mee en bent dan ook compleet van de kaart als je bij het uitzichtloze einde van de roman uitkomt. Met het wisselende perspectief is mij volledig duidelijk waarom dit boek een klassieker is, al lezen nog weinig leerlingen het boek.

Beoordeling: 5 sterren

Franz Kafka, Het proces

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het proces: bruine kaft met twee verticale en twee horizontale lichtblauwe stippellijnen. In het kader dat zo ontstaat de titel en auteur.
Kaft van Het proces: bruine kaft met twee verticale en twee horizontale lichtblauwe stippellijnen. In het kader dat zo ontstaat de titel en auteur.

Op de middelbare school las ik voor Duits Die Verwandlung. Daar was ik toen al enthousiast over, ondanks het weinige wat ik er toen van snapte. Nu, decennia later, lees ik weer Kafka. In Het proces gebeurt bijna net zo weinig als De avonden en soms net zo verwarrend als Alles wat er was. Toch weet Kafka wel te boeien. Dat komt door het magisch-realistische karakter van dit boek.

Uiteindelijk blijft dit boek lastig om door te komen, doordat uiteindelijk nooit duidelijk wordt wat er gebeurt. Ja, ik snap het doel van de schrijver hiermee, maar het voelt toch vooral een beetje als om de pot heen draaien. Daarom ben ik niet superenthousiast.

Beoordeling: 3 sterren