Wim Pelgrim » Tag » twee sterren

Tag archieven: twee sterren

Tom Lanoye, ReinAard

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van ReinAard: tekening van een antropomorfe vos met ervoor in witte letters de titel.

ReinAard past in een steeds langer wordend rijtje met nieuwe versies van Van den vos Reynaerde. Zo las ik al twee geïllustreerde versies: die van Marina van Donkelaar en Martine van Rooijen en en die van Koos Meinderts. Daarnaast kwam het werk van Frits van Oostrom uit en schreef Nico Dros een roman over de auteur van het boek.

Maar bij deze editie van Tom Lanoye vraag ik me echt af waarom hij is verschenen. Toegegeven, Lanoye is een begenadigd schrijver, hij brengt enkele interessante vernieuwingen in en weet de humor van de Reinaert goed te bewaren.

Maar deze ReinAard is enkel interessant voor mensen die het verhaal al heel goed kennen en een diepe interesse hebben in deze tekst. Je gaat hier in elk geval geen nieuw publiek mee bereiken. Ik vind hem aardig, maar zelfs voor iemand als ik, die in de doelgroep valt, is deze versie niet de beste die er is.

Beoordeling: 2 sterren

Eliza Laurillard, Bloesems en paarlen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Bloesems en Paarlen: bruine kaft met gouden en zilveren bloemachtige versieringen.

Ik heb in 2005 mijn bachelorscriptie geschreven over Eliza Laurillard. Ik verzamelde toen en in de jaren erna diverse originele uitgaven van deze auteur en Bloesems en paarlen.

Het is, ook ruim twintig jaar na mijn onderzoek, allemaal zeer typische domineespoëzie. Destijds wilde ik vooral weten waarom mensen dit soort teksten lazen. Daarom stortte ik mij er toen in.

De thema’s die ik toen in mijn scriptie ontwaarde: natuur, god en moraal, zie je in deze bundel ook terug. Allemaal thema’s die de negentiende-eeuwse burger moed gaven, aanspraken en hielpen. En ja, het is ook het soort truttige literatuur (dat in 2026 overigens ook gewoon verschijnt…) waar ik niet zo veel mee kan, maar het laat ook mooi zien dat de gemiddelde lezer in 1881 wat anders las dan de avant garde van de Tachtigers.

Beoordeling: 2 sterren

Chinua Achebe, Termietenheuvels in de savanne

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Termietenheuvels in de savanne: wijnrode kaft met twee horizontale en twee verticale gele stippellijnen. In het kader dat zo gevormd wordt de titelinformatie.

Termietenheuvels in de savanne is geen aanrader. Het boek is te breedsprakig, maar niet op een poëtische manier zoals Abdolah of Rezazadeh dat doen. Het zijn enkel lange wollige zinnen die het doorgronden van het verhaal bemoeilijken.

Daarnaast is het boek enorm fragmentarisch, zoals De Kapellekensbaan, maar het wist me wel meer te boeien dan Boons boek. Het eerste kwart ben ik aardig doorgekomen, maar ik maak graag keuzes in de boeken waar ik mijn tijd aan wil besteden. Ik heb een samenvatting gelezen en zeker in deze tijd, waar politieke systemen en opvolging spannend zijn, kan het boek interessant zijn. Denk maar aan de opvolging van Poetin in Rusland. Maar ik laat het hierbij. Ik zie de kwaliteiten van het boek zeker, maar dit boek is het niet voor mij.

Beoordeling: 2 sterren

Inglorious Bastards (regie: Quinten Tarrantino)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van Inglorious Bastards: witte poster met een verticale rode baan. Daarin enkele foto's van bijfiguren: ervoor staan drie mannen in legerkleding.

Inglorious Bastards is zo’n film waar je veel over leest, ziet en hoort en van denkt: die moet ik ook zien. Ik heb de eerste helft gekeken, maar ik ga hem niet af kijken.

Op zich is elk hoofdstuk een interessant verhaal en de interactie tussen de acteurs (met name de rol van Christopher Waltz) is ontzettend goed. De samenhang tussen de hoofdstukken is mij echter te klein en suggestief. Dat maakt de film wat lastig te volgen en naast interessante interacties is een verhaal ook belangrijk.

Het is een goede film, maar niet voor mij.

Beoordeling: 2 sterren

Jean-Paul Franssens, Op reis met Belcampo

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Op reis met Belcampo: grote sepiakleurige foto van de auteur als oude man.

Soms weet je niet hoe een boek in je kast belandt, zoals Op reis met Belcampo. Het zijn de nogal particuliere herinneringen van Jean-Paul Franssens aan zijn reizen en wandelingen met de schrijver Belcampo. Het was het geschenk van de groep boekhandels waar ook het Nijmeegse Dekker van de Vegt bij hoorde dat in 1996 werd uitgedeeld.

Maar waar Belcampo’s werk spannend, interessant, magisch-realistisch is, is dit weinig verrassend. Het is soms aardig, maar meestal…. nee, hier kan ik niet zoveel mee. En nu ik dit stukje zit te tikken, weet ik ook niet zo goed meer waar het allemaal over ging.

Beoordeling: 2 sterren

Hendrik Groen, Piaggio (boekenweekgeschenk 2026)

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van Piaggio: tekening van een fictief berglandschap waar een klein rood autootje doorheen rijdt; dat alles in frisse kleuren.

Deze recensie verschijnt bewust op 1 april, want wat voor grap is Piaggio. Tijdens de Boekenweek regende het al negatieve recensies, maar daar maar er op deze dag echt nog wel één bij. Leerlingen vragen mij namelijk vaak waarom mensen in boeken toch altijd een groot probleem hebben of met iets groots worstelen. Nou, dit boekje maakt dat in één klap duidelijk. Als er geen worsteling is, wordt het saai.

De problemen van Anton en Marieke in Piaggio zijn namelijk zo alledaags, zo kleinburgerlijk, zo gewoontjes, dat de problemen in B&B vol liefde of Married at first sight er groots en meeslepend bij lijken. De auto is wat krap, de motor gaat stuk, maar ze worden direct geholpen door iemand die ze wegsleept en de kat gaat dood; oh nee, toch niet. Hou toch op.

Als dit al het soort leven is dat een boek verdient, dan zou mijn biograaf al flink aan het werk moeten zijn. Een paar jaar geleden had ik eenzelfde soort ervaring met de Chabotten. Een cadeau is leuk, maar je kunt ook inhoudelijker en uitdagender cadeaus aanbieden.

Beoordeling: 2 sterren

Herman Koch, De greppel

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De greppel: zwarte kaft met gouden verticale lijnen die door hun vorm een greppel vormen; daarin de titel en auteur.

Op de oude Knip stond jarenlang een uitvergrote versie van dit boek in mijn lokaal. En nu, nu we al jaren in het nieuwe gebouw zitten, kom ik eindelijk aan het lezen van dit boek toe. Met De greppel heb je wel weer een echte Koch in handen. Qua stijl en hoofdpersoon lijkt ook dit boek weer erg op de vorige twee die ik las: Het diner en Zomerhuis met zwembad.

Het probleem met dit boek is, dat je het allemaal al een keer gelezen hebt, als je meer Koch achter de kiezen hebt. Doordat ik veel nakijkwerk had, heb ik het boek even laten liggen en vervolgens niet meer opgepakt; mijn aandacht was eigenlijk al weg. Het idee van dit boek is leuk, maar het duurt te lang.

Beoordeling: 2 sterren

Annejan Mieras, Het kleine heelal

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het kleine heelal: in paarstinten getekend bos met een getimmerde hut, twee witte sterren en vooraan een hek met een bordje verboden toegang.

Het kleine heelal scoort heel hoog op allerlei lijstjes en in recensies wordt ook enthousiast gesproken over dit boek van Annejan Mieras. Zelf vond ik hem behoorlijk tegenvallen. Dat heeft met een aantal zaken te maken. In elk geval niet met de thema’s die besproken worden: die zijn mooi en heel waardevol voor zowel voor kinderen én volwassenen.

Het probleem zit hem aan de ene kant in de lange aanloop die het verhaal nodig heeft. Voordat ik een beetje in het boek zat, was ik al over de helft. Aan de andere kant vond ik ook het taalgebruik niet heel soepel. Het is niet mijn manier van formuleren, maar waar hem dat in zit kan ik niet zo goed benoemen. Af en toe was er wel een mooie zin, dat moet ik toegeven. En bij het schrijven van deze recensie, een paar weken na het lezen, merk ik dat er ook weinig is blijven hangen van het verhaal.

Beoordeling: 2 sterren

Philip Huff, Wat je van bloed weet

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Wat je van bloed weet: witte kaft met diverse rode tekeningetjes met een deur, trap of raam.

Wat je van bloed weet is het tweede boek van Huff dat ik lees. Het onderwerp van dit boek is opnieuw iemand die een mentaal, psychisch of jeugdprobleem heeft, maar dit boek is complexer en heftiger dan het vorige. Het jij-perspectief waarin de hoofdpersoon tegen zichzelf lijkt te praten, is bijzonder, maar ook best lastig, want het maakt erg afstandelijk. Ook is het verhaal fragmentarisch opgebouwd, dat het boek niet heel toegankelijk maakt.

Zowel de inhoud als de vorm, gaan na verloop van tijd vervelen en het verhaal bloedt na de eerste climax in het gezin wat dood. Zodra de jeugd van de hoofdpersoon voorbij is, is er weinig spanning over en bij de laatst veertig bladzijdes vraag ik me echt af, waar deze goed voor zijn.

Beoordeling: 2 sterren

Anya Niewierra, De stilte

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De stilte: een sierlijk uitgehakte doorgang in een mergelgrot

Ik kreeg De stilte als een gratis boekje, dus mag je dan kritisch zijn? Het spreekwoord over paarden zegt van niet, ik ben het natuurlijk wel. Het genre literaire thriller is meestal mijn ding niet. Dat ligt aan een aantal aspecten, die ik ook al wel eerder besprak.

Veel literaire thrillers hebben een wat lange aanloop vaak. Het onderzoek in dit boek duurt ook heel lang. Goh wat ben ik als hoofdpersoon toch druk (met bladzijdes vullen). Dan komen er vier radicale plottwists en ineens is alles opgehelderd. Nou ja, alles. Er blijven natuurlijk genoeg open eindjes overw, want anders is het geen goed boek, toch? Dit boek past precies in mijn ergernishoekje, vandaar ook de beoordeling met twee sterren.

Beoordeling: 2 sterren