Wim Pelgrim » Tag » één ster

Tag archieven: één ster

Inge Ipenburg, Het gerecht

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het gerecht: roze achtergrond met een rode ui die doorgesneden wordt. Ernaast ligt een druppel bloed.
Kaft van Het gerecht: roze achtergrond met een rode ui die doorgesneden wordt. Ernaast ligt een druppel bloed.

Inge Ipenburg ken ik nog toen ik eind jaren ’90 wel eens Goede Tijden Slechte Tijden keek. Maar nu heb ik haar ook als thrillerschrijfster leren kennen. Nu ben ik geen groot fan van dit genre. Ook Het gerecht maakt niet direct een goede indruk.

Zo staat er in het eerste hoofdstuk al een dikke werkwoordspellingsfout en is de hoofdstukindeling sowieso raar en onlogisch. Maar dat zijn dingen waar je nog in kunt groeien tijdens het lezen en een spelfout in een boek komt overal voor.

Maar ook het verhaal zelf kent nogal wat problemen. Het verhaal wordt nogal stap voor stap uitgelegd, waarbij ik de nadruk op het woord uitleg leg. Er blijft bijna geen open plek over of ruimte voor enig nadenkwerk voor de lezer. Alles wordt voorgekauwd.

Ten slotte is er nog de nadruk op de details, een probleem met meer schrijvers in dit genre. Meer details maken een boek niet automatisch beter. Zo is een eindeloze beschrijving van het maken van mayonaise (hallo, dan lees ik wel de Allerhande!) niet iets waar ik op zit te wachten. Terwijl er ook boeken over eten én moord zijn, die ik wel kon waarderen. Het gerecht was echter een stom boek.

Beoordeling: 1 ster

Ingrid Hoogervorst, Zeeschuim

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Zeeschuim, foto van een jonge vrouw, gefotografeerd op de blote rug met een vlecht waarop een kleine vogeltje rust.
Kaft van Zeeschuim, foto van een jonge vrouw, gefotografeerd op de blote rug met een vlecht waarop een kleine vogeltje rust.

Zo af en toe probeer ik een literaire thriller. Helaas word ik regelmatig teleurgesteld, zo ook bij Zeeschuim. Hoewel het boek over een belangrijk thema’s gaat, zoals depressie en het krijgen van een miskraam, weet het niet te boeien. De personages raken niet, het verhaal raakt niet en daarom lees je ook niet verder.

Daarnaast is de structuur dusdanig warrig dan je er nauwelijks wijs uit kunt worden. De abstracte beschrijvingen helpen daarbij ook niet om binnen die structuur helder te krijgen wat er gebeurt en wat mensen denken. De personages zitten te veel in hun hoofd, zonder dat het ergens aan gelinkt wordt.

Dit boek heb ik dan ook niet uitgelezen.

Beoordeling: 1 ster

Charlotte van den Broeck, Plakboel

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van het boek Plakboel: witte achtergrond met roze letters, geen afbeeldingen.
Kaft van het boek Plakboel: witte achtergrond met roze letters, geen afbeeldingen.

Beoordeling: 1 ster

Het geschenk van de poëzieweek van dit jaar, Plakboel, is wat mij betreft zonde van het papier. Het is een onsamenhangend, weinig poëtisch gedicht. Als dit is waarmee je het publiek warm wilt maken voor het kopen, lezen en waarderen van poëzie, dan gaat dat hiermee zeker niet lukken. Zelfs voor een docent die dagelijks poëzie voorleest in de klas, is het niks, dus laat staan voor de boekenkoper die niet bedacht is hiermee te worden verrast.

Anne H. Mulder, Logarithmen en rozen

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van Logarithmen en Rozen, met op de achtergrond een tabel met cijfers met daaroverheen een getekende roos. Vormgeving lijkt op een schoolschrift met een label in het midden met de titel en auteur.
Kaft van Logarithmen en Rozen, met op de achtergrond een tabel met cijfers met daaroverheen een getekende roos. Vormgeving lijkt op een schoolschrift met een label in het midden met de titel en auteur.

Beoordeling: 1 ster

Leesplezier en ontlezing zijn thema’s die in 2025 belangrijk zijn, maar in 1948 ook al. Daarom kwam men destijds met het boekje Logarithmen en rozen van Anne L. Mulder. Het is bedoeld voor de kandidaten die vlak voor hun eindexamen staan. Het boek somt rondom allerlei thema’s boeken op die deze leerlingen zouden kunnen of moeten lezen. Maar zo’n boekje met vele pagina’s boekentips wordt uiteindelijk één trage opsomming. Ik heb ook geen idee welke puber, van nu of van toen, zit te wachten op deze wat belerende manier van aanspreken. Bovendien richt dit boekje zich duidelijk op een elitair HBS- en gymnasiumpubliek en zelfs voor die groep is de toon en taal nogal over de hoofden heen. Zo moet het dus niet.

Mariken Heitman, Wormmaan

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Wormmaan: op een crèmekleurige achtergrond is het beeld van een wortelstelsel van een plant zichtbaar in donkergrijs.
Kaft van het boek Wormmaan: op een crèmekleurige achtergrond is het beeld van een wortelstelsel van een plant zichtbaar in donkergrijs.

Beoordeling: 1 ster

Het boek Wormmaan leerde ik kennen via de literatuurmondelingen. Een leerling las het, dus ik ook. In het begin lijkt het boek nog wel wat te worden, maar uiteindelijk weet Heitman mij niet te boeien. De twee verhaallijnen zijn te weinig verbonden en op zichzelf te dun. Ook is de historische verhaallijn erg vaag. Op een kwart heb ik het boek maar weggelegd. Het was diepzinnigheid om de diepzinnigheid, maar een boek moet toch ook een verhaal zijn. De leerling was enthousiast, ik niet. Hou je erwten maar.

Özcan Akyol, Afslag 23

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Afslag 23. Witte achtergrond met daarop twee zwarte dobbelstenen met rode puntjes aan een koordje (zoals die aan een spiegel in een auto kunnen hangen). Titel in zwart en auteursnaam in rood eronder.
Kaft van Afslag 23. Witte achtergrond met daarop twee zwarte dobbelstenen met rode puntjes aan een koordje (zoals die aan een spiegel in een auto kunnen hangen). Titel in zwart en auteursnaam in rood eronder.

Beoordeling: 1 ster

Op 23 september een recensie plaatsen over Afslag 23 is een leuk toeval. Dat is dan ook het enige echt leuke dat ik ga opschrijven, want ik ben niet zo enthousiast over dit boek. Het boek doet door zijn opzet een beetje denken aan Een nagelaten bekentenis. Maar het verhaal krijgt voor mij nergens urgentie, het is nergens spannend en je leeft als lezer nergens mee. Ook talig is het niet interessant. Daarbij lijkt het een soort gereycelde versie van Eus en je kunt niet oneindig hetzelfde boek blijven schrijven. Nee, helaas, niets voor mij.

Justin Reich, Iterate: The secret to innovation in schools

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Iterate met een oranje achtergrond en daarvoor een witte spiraal die stapsgewijs steeds verder naar buiten slingert.
Kaft van Iterate met een oranje achtergrond en daarvoor een witte spiraal die stapsgewijs steeds verder naar buiten slingert.

Beoordeling: 1 ster

Wat een slecht boek. Ik koop niet vaak boeken in het buitenland, maar na de online cursus die ik volgende over onder andere dit thema, had ik zin om ook het net verschenen boek aan te schaffen. Iterate is echter een behoorlijke tegenvaller: het leest niet prettig. Tussen de beperkte concrete informatie zijn er te veel details en verhalen te vinden die eigenlijk alleen als vulling lijken te dienen. De kern van de methode is heel beperkt en die had in een artikel of korter boek mee doel getroffen. Op zichzelf is de methode zinnig, maar ik heb erg weinig van het boek geleerd.

Stefan Hertmans, Oorlog en Terpentijn

Door | |
3 reacties
Kaft van het boek Oorlog en Terpentijn: een paarse achtergrond met de titel en auteursnaam en daaronder een zwart-witfoto met een vlak landschap met natte weg richting horizon.
Kaft van het boek Oorlog en Terpentijn: een paarse achtergrond met de titel en auteursnaam en daaronder een zwart-witfoto met een vlak landschap met natte weg richting horizon.

Beoordeling: 1 ster

Het boek Oorlog en Terpentijn begint sterk. Vol enthousiasme ging ik dus ook aan het lezen. Maar na verloop van tijd gebeurt er niets meer. Het wordt elke bladzijde saaier en ondertussen moet je je door een woud aan bijvoeglijke naamwoorden worstelen. Na 70 bladzijdes ben ik er maar mee gestopt.

Sybren Polet, Persoon/Onpersoon

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van de verzamelbundel Persoon/Onpersoon van Sybren Polet.
Kaft van de verzamelbundel Persoon/Onpersoon van Sybren Polet.

Beoordeling:1 ster

Soms is poëzie geen fijne poëzie. Het past niet bij je, het is niet jouw stijl of je kunt er weinig mee. Dat heb ik sowieso al bij een deel van de Vijftigers, zoals een Gerrit Kouwenaar en soms bij het werk van Lucebert. Terwijl ik Vinkenoog en Campert wel kan waarderen. Persoon/Onpersoon van Polet bevindt zich onderaan mijn lijstje met favoriete Vijftigers. Het is te experimenteel, ik kan er te weinig mee en de dwarsdoorsnede van zijn werk die ik met Persoon/Onpersoon heb gekregen is voor mij voldoende geweest om hem verder links te laten liggen.

Jef Geeraerts, Gangreen 1: Black Venus

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Gangreen 1: Black Venus van Jef Geeraerts, waarop een getekende zwarte vrouw is afgebeeld met haar benen wijd en ontblote borsten richting de kijker. Op de achtergrond wilde bosschage in groen.
Kaft van het boek Gangreen 1: Black Venus van Jef Geeraerts, waarop een getekende zwarte vrouw is afgebeeld met haar benen wijd en ontblote borsten richting de kijker. Op de achtergrond wilde bosschage in groen.

Beoordeling: 1 ster

Soms heb je van die boeken, die als klassiekers bekend staan, die je gelezen wil hebben. Maar na het lezen van de helft van het boek Gangreen 1: Black Venus heb ik het weggelegd. Zoveel seks zonder doel, daar kan ik echt niets mee. En ik vermoed anderen ook niet.

Brandende liefde (regie: Ate de Jong)

Door | | ,
Plaats een reactie
Filmposter van Brandende liefde met in het midden een foto van een vrouw met oranje blouse met bijpassende hoed die je recht aankijkt over haar rechter schouder op de trappen van een oud herenhuis.
Filmposter van Brandende liefde met in het midden een foto van een vrouw met oranje blouse met bijpassende hoed die je recht aankijkt over haar rechter schouder op de trappen van een oud herenhuis.

Beoordeling: 1 ster

Sommige boekverfilmingen doen een boek echt geweld aan. En dat is wat Ate de Jong en Rob Houwer hier presteren met Brandende liefde van Jan Wolkers. Het is een typisch voorbeeld van de Nederlandse film uit de jaren ’80: slecht gespeeld, veel nadruk op bloot en de film lijkt vooral gericht op effectbejag en sensatie en niet op het vertellen van een verhaal. En dat terwijl diezelfde jaren ’80 ook de verfilming van Het gouden ei wisten voort te brengen.

Ik vermoed dat ze hebben geprobeerd om filmsuccessen als Turks Fruit te benaderen, maar dat is het zeker niet. En daarom werd Paul Verhoeven groot in de VS en Ate de Jong niet. Maar wat is er dan mis met deze film? Het verhaal voor zover dat er is wordt te traag verteld, het effectbejag is ergerlijk en als kers op de slagroom het nasynchroniseren van Peter Jan Rens. Wat een drama!

X-men: Dark Phoenix (regie: Simon Kinberg)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van X-men: Dark Phoenix. In een tekenstijl staan de belangrijkste x-men afgebeeld. Linksboven is de kleur oranje/rood, rechtsonder blauw en de personages vormen een scheiding tussen deze kleuren.
Filmposter van X-men: Dark Phoenix. In een tekenstijl staan de belangrijkste x-men afgebeeld. Linksboven is de kleur oranje/rood, rechtsonder blauw en de personages vormen een scheiding tussen deze kleuren.

Beoordeling: 1 ster

Ik had van X-men: Dark Phoenix de slecht recensies al gezien en alles wat erin staat klopt: het is een warrig verhaal en er komen zonder enige logische reden aliens voor in de film. De film lijkt vooral gericht op effectbejag en vervalt daarom maar in herhaling van situaties uit eerdere films. Bovendien valt de film qua verhaal buiten de buiten canon van de X-men. Ook is de uitvoering goedkoper, wat vooral in de slechtere kostuums, met name die van Mistique, zichtbaar is. Jammer.

X-men origins: Wolverine (regie: Gavin Hood)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van X-men origins: Wolverine. Vooraan staat Wolverine in een wit hemd met zijn klauwen uitgestoken, achter hem twee personages links en twee rechts.
Filmposter van X-men origins: Wolverine. Vooraan staat Wolverine in een wit hemd met zijn klauwen uitgestoken, achter hem twee personages links en twee rechts.

Beoordeling: 1 ster

Oké, het kan dus echt slecht, zo’n prequel. De film X-men origins: Wolverine roept bij de kijker geen enkel gevoel op. Het is vechten om het vechten, effect om het effect en extreem voorspelbaar. En dat terwijl Wolverine een interessante voorgeschiedenis heeft. Je had hier een prachtige kans en schiet zo ontzettend naast. Zeer teleurstellend.

Rudy Dek, Het verdriet van de vierdaagse

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het verdriet van de Vierdaagse: een grasveld waarin je de voet van een vrouw ziet liggen, op de achtergrond wandelt een colonne mensen voorbij.
Kaft van Het verdriet van de Vierdaagse: een grasveld waarin je de voet van een vrouw ziet liggen, op de achtergrond wandelt een colonne mensen voorbij.

Beoordeling: 1 ster

Het verdriet van de vierdaagse is zo’n boek waarvan je vooraf al weet dat je er niet blij van gaat worden. Ik zag de auteur bij de vierdaagse wel eens met zijn boeken zitten, maar je mag pas een oordeel hebben over een boek als je het ook hebt gelezen. De titel deed al pijn aan mijn ogen en de inhoud nog meer: de stijl is heel kusntmatig formeel, het aantal bijvoeglijke naamwoorden is veel te groot en worden veel te veel irrelevante details beschreven. En dan al die inhoudelijke gemeenplaatsen zoals de gevonden schoen. Niks voor mij.

Paulien Cornelisse, De verwarde cavia

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De verwarde cavia. Blauw met een witte lijntekening van een cavia en in dezelfde witte lijnen titel en auteur.
Kaft van De verwarde cavia. Blauw met een witte lijntekening van een cavia en in dezelfde witte lijnen titel en auteur.

Beoordeling: 1 ster

Bij Goede Tijden Slechte Tijden maakt het niets uit of je een paar afleveringen mist, je valt zo weer in het verhaal. Datzelfde geldt voor bladzijdes uit het boek De verwarde cavia van Paulien Cornelisse. Na het lezen van de eerste 30% van het boek heb ik met hinkstapsprongen de rest doorgewerkt. Af en toe een bladzijde, passage, hoofdstuk en toen het einde. Niks gemist. Alsof je het script van een slechte debiteuren-crediteuren van Jiskefet leest.

Het enige positieve is dat Cornelisse grappige schetsen neer kan zetten. En een origineel uitgangspunt heeft. Maar ja, om daar nou een heel boek voor te lezen.

Extinct/De Flummels (regie: David Silverman&Raymond S. Persi)

Door | |
Plaats een reactie
Poster van Extinct/De Flummels waarop we twee donutvormige beesten zien, met daarachter een verzameling fantasiedieren in de setting va een grote stad.
Poster van Extinct/De Flummels waarop we twee donutvormige beesten zien, met daarachter een verzameling fantasiedieren in de setting va een grote stad.

Beoordeling: 1 ster

Vaak als je met je kind naar de bioscoop gaat, biedt een kinderfilm ook wel wat voor de volwassen kijker. Frozen, Incredibles, Raya en de laatste draak, allemaal films die je op meerdere niveaus kunnen aanspreken: die van de volwassen kijker en die van het kind.

Precies op dat punt slaat Extinct/De flummels de plank volledig mis. Het sprak mijn zoon en een vriendje ontzettend aan. Zij hebben een heel leuke middag gehad. Maar ik vond het helemaal niets: zwak verhaal, geen briljante beeldkwaliteit, te felle kleurstelling die deed denken aan een snoepwinkel waar je anderhalf uur naar moet kijken. Ik ben zelfs afgehaakt en ben een e-book aan lezen. Wat een slechte film!

Désanne van Brederode, Stille zaterdag

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Stille zaterdag: een zwarte achtergrond met een hand die een witte bloem vasthoudt.
Kaft van Stille zaterdag: een zwarte achtergrond met een hand die een witte bloem vasthoudt.

Beoordeling: 1 ster

Stille zaterdag begin mooi. De confrontatie tussen de hoofdpersonen en hun religieuze beschouwingen zijn interessant en je bent als lezer ook benieuwd hoe het met hen verder gaat. Ook de stijl van Désanne van Brederode leest prettig.

Maar dan blijkt op de helft van het boek, dat je nog maar op de helft bent. Het duurt namelijk allemaal te lang. De religieuze beschouwingen gaan storen, de relatie tussen de hoofdpersonen blijkt niet spannend genoeg. Net over de helft heb ik het boek dus toch maar weggelegd.

Nina Polak, Gebrek is een groot woord

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Gebrek is een groot woord: een pentekening van een gordeldier dat op zijn rug lijkt te liggen met daaromheen in dikke stiftletters auteur en titel.
Kaft van Gebrek is een groot woord: een pentekening van een gordeldier dat op zijn rug lijkt te liggen met daaromheen in dikke stiftletters auteur en titel.

Beoordeling: 1 ster

Ik had nog geen tijd gevonden om mijn leeservaring bij Gebrek is een groot woord op te schrijven. En nu ik er een paar weken later aan toe kom, kan ik me het boek niet eens zo goed herinneren. En dat zegt misschien veel over mijn leeservaring: ik vond het een nogal nietszeggend boek dat ik halverwege heb weggelegd.

En dat terwijl ik zo enthousiast begon. Begin 2020 was ik met mijn leerlingen bij het Literair Café Helmond met Nina Polak en Marieke Lucas Rijneveld. Ik kocht de boeken van beide auteurs en waar Rijneveld helemaal nieuw was, kende ik Polak al van haar werk voor De Correspondent. Maar de roman is mij erg tegengevallen.

Het thema eenzaamheid wordt je als lezer wel heel voelbaar gemaakt. Je voelt je heel alleen terwijl het boek aan je voorbij trekt. Geen moment voel je je verbonden met de hoofdpersoon of één van de andere personages in het boek. Wat de hoofdpersoon meemaakt boeide me ook geen moment, dus na verloop van tijd heb ik het boek maar weggelegd. Jammer.

F. Bordewijk, Fantastische vertellingen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Fantastische vertellingen: bruine linnen kaft met gouden tekstopdruk.
Kaft van Fantastische vertellingen: bruine linnen kaft met gouden tekstopdruk.

Beoordeling: 1 ster

Ondanks de titel Fantastische vertellingen vond ik ze alles behalve fantastisch. Ik vind Karakter geweldig Bint, Knorrende beesten en Blokken erg goed, maar Tijding van ver niet zo; het lijkt erop dat mijn enthousiasme voor Bordewijk in mijn leven langzaam terugloopt. Dat bepaalde boeken uit zijn oeuvre nog veel worden gelezen en andere minder vind ik dan ook niet onlogisch. Laat deze in elk geval maar links liggen.