Ilja Gort, Petit Café du Bonheur

Kaft van Petit Café du Bonheur: we zien een lichtblauwe façade van een oud Frans café gefotografeerd door roze bloemen die uit focus zijn.

Ja, ja, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Nou deed ik dat een paar jaar geleden bij Matthijs van Nieuwkerk ook al. Daar was ik nog betrekkelijk enthousiast, bij Petit Café du Bonheur niet. Ik begin met het pluspunt: ik ga één ster geven en ik heb het boek tóch uit!

Dat ik zo teleurgesteld ben, heeft deels te maken met mijn ervaringen met Ilja Gort. Ik las van hem al De vrouwenslagerij en die vond ik best aardig. Dit boek van de campagne Zomerlezen van CPNB is echter bedroevend veel slechter.

Ten eerste is Petit Café du Bonheur talig ontzettend arm. Op pagina twee worden al direct twee omschrijvingen herhaald die op pagina één ook al voorkwamen. Zo springt het boekje van gemeenplaats naar gemeenplaats, van cliché naar cliché en van zwakke beeldspraak naar zwakke beeldspraak. En dat in allemaal relatief korte zinnen.

Daarnaast is het verhaal redelijk voorspelbaar en ligt het tempo zo hoog, dat je niet eens tijd hebt om je af te vragen wat er gaat gebeuren. Nog voordat je de spanning voelt bij hoe het verder moet, is het alweer opgelost. Alles gebeurt abrupt, in horten en stoten en het is ook zo weer voorbij.

CPNB gaat met Petit Café du Bonheur ontzettend door de knieën voor de lezer. In de zomer hoef je niet meer na te denken, in de zomer mag je taalgevoel uit, in de zomer ontwikkelen mensen zich niet meer. Een slecht boek van Gort, een beschamende campagne van CPNB.

Beoordeling: 1 ster

Pepijn Lanen (DJVT), Naamloos

Kaft van Naamloos: blauwe achtergrond met een wit silhouet van een hoofd met daarop het silhouet van lang zwart haar. Geen gezicht of details.

Pepijn Lanen kende ik uiteraard al van De jeugd van tegenwoordig, dus ik was benieuwd naar zijn schrijverschap. Naamloos laat mij echter gedesillusioneerd achter. Het boek laat het namelijk liggen op alle vlakken.

Allereerst heeft het verhaal een zeer dun verhaal. Het deed me denken aan Hallo muur van Erik Jan Harmens. Waar dat boek echter nog een sterk personage had en een vorm van meeleven oproep, ontbreekt dat hier. Het is een verhaal van niks.

Dan kan er op structureel gebied natuurlijk iets bijzonders gebeuren wat de aandacht trekt. Maar ook daar biedt Naamloos niets. Het is simpel te volgen, biedt geen spannende opzet en je zou er dus zo doorheen moeten komen.

Talig dan? De teksten van De jeugd zijn beroemd geworden om hun taalvondsten. Helaas, op dit vlak vooral vergelijkingen om de vergelijkingen. Mooi materiaal voor een toets over formuleringen en beeldspraak, maar het spreekwoord zegt: “overdaad schaadt”.

Nee, dit is niks

Beoordeling: 1 ster

Safae el Khannoussi, Oroppa

Kaft van Oroppa: rode rand met in rode letters de titel, erachter een foto van een halfverlicht binnenplein van een appartementengebouw in grijs en wit.

Ik was op voorhand best verwachtingsvol over Oroppa. De ronkende tekst van de uitgever en alle fantastische recensieteksten die ik las, maakten me enorm nieuwsgierig. Ook de Libris-jury was laaiend enthousiast:

“De verhalen in deze roman vormen een hallucinante reis langs de culturen die het nieuwe Europa vormen. Het is een pageturner waar de urgentie van afspat.[…] Dit is Nederland, dit is Europa, dit is literatuur als het festijn van woorden en metaforen dat het hoort te zijn.”

Helaas vind ik ongeveer het tegenovergestelde. Ik krijg de pages niet geturnd en er is voor mij geen enkele urgentie. spanningsbogen donderden al in elkaar zodra ze worden opgebouwd, de verhalen hangen nergens samen en de achtergronden boeien totaal niet. De eerste 10 procent heb ik doorgewerkt, in de hoop boeiende metaforen te vinden. Of met de hoop mij Europa en Nederland op een andere manier laten zien. Niet gevonden. Ook niet verder gezocht. Laat maar.

Ik geef wel vaker één ster. Maar wanneer je veel van een boek verwacht, of er al veel over weet of hebt gehoord, zoals ik ooit bij Fuzzie ook had, valt het extra tegen.

Deadpool & Wolverine (regie: Shawn Levy)

Filmposter van Deadpool & Wolverine: superheld met een rood/zwart masker ligt met zijn hoofd op de schouder van een superheld met geel kostuum, stoer hoofd en metalen messen uit zijn hand.

Ik ben sowieso niet de grootste fan van superheldenfilms, hoewel er wel enkele erg goede zijn gemaakt. Van alle superheldenreeksen, blijft X-men wel mijn favoriet. Maar Deadpool & Wolverine niet.

Hoewel ik de manier waarop Deadpool de vierde muur doorbreekt grappig vind en het bijna parodiërende van deze film erg sterk is, is het verhaal te rommelig. Uiteindelijk hobbelt de film van grap naar bloederig gevecht naar grap naar bloederig gevecht naar grap…. Ik heb de film uiteindelijk uitgezet voor het eind, want hij is laaaang!

Beoordeling: 1 ster

Louis Paul Boon, De Kapellekensbaan

Kaft van De Kapellekensbaan; antraciete kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen; in het kader dat zo ontstaat de titelinformatie.

De Kapellekensbaan werd door mijn oud-docent van de Radboud Universiteit Jos Muyres al bejubeld in de eerste colleges die ik in 2002 van hem kreeg. En nu, bijna 25 jaar later, ben ik eindelijk toegekomen aan het lezen van dit boek. Maar ik kan helaas het enthousiasme van Jos niet delen.

Ik ervaar dit boek als onleesbaar. Het is een soort modernistisch kunstwerk waarin telkens ‘hoofdstukjes’ van één aan twee bladzijdes achter elkaar worden gezet in een chaotische reeks scènes. Volgens Wikipedia kan ik drie lijnen gaan ontdekken, maar dan moet ik wel verder komen dan 25% van het boek en dat is me niet gelukt.

Zelfs een ervaren lezer, die complexe romans als die van Marieke Lucas Rijneveld met een niet-alledaagse vertelling, zal dit boek met zeer veel moeite kunnen uitlezen. De achtergronden, toelichting en bedoeling van het boek zijn interessant, maar dit ga je niet zomaar lezen. Helaas moet ik na mijn goede ervaringen met Mijn kleine oorlog nu besluiten met een teleurstellende 1 ster voor dit boek.

Beoordeling: 1 ster

Inge Ipenburg, Het gerecht

Kaft van Het gerecht: roze achtergrond met een rode ui die doorgesneden wordt. Ernaast ligt een druppel bloed.

Inge Ipenburg ken ik nog toen ik eind jaren ’90 wel eens Goede Tijden Slechte Tijden keek. Maar nu heb ik haar ook als thrillerschrijfster leren kennen. Nu ben ik geen groot fan van dit genre. Ook Het gerecht maakt niet direct een goede indruk.

Zo staat er in het eerste hoofdstuk al een dikke werkwoordspellingsfout en is de hoofdstukindeling sowieso raar en onlogisch. Maar dat zijn dingen waar je nog in kunt groeien tijdens het lezen en een spelfout in een boek komt overal voor.

Maar ook het verhaal zelf kent nogal wat problemen. Het verhaal wordt nogal stap voor stap uitgelegd, waarbij ik de nadruk op het woord uitleg leg. Er blijft bijna geen open plek over of ruimte voor enig nadenkwerk voor de lezer. Alles wordt voorgekauwd.

Ten slotte is er nog de nadruk op de details, een probleem met meer schrijvers in dit genre. Meer details maken een boek niet automatisch beter. Zo is een eindeloze beschrijving van het maken van mayonaise (hallo, dan lees ik wel de Allerhande!) niet iets waar ik op zit te wachten. Terwijl er ook boeken over eten én moord zijn, die ik wel kon waarderen. Het gerecht was echter een stom boek.

Beoordeling: 1 ster

Ingrid Hoogervorst, Zeeschuim

Kaft van Zeeschuim, foto van een jonge vrouw, gefotografeerd op de blote rug met een vlecht waarop een kleine vogeltje rust.

Zo af en toe probeer ik een literaire thriller. Helaas word ik regelmatig teleurgesteld, zo ook bij Zeeschuim. Hoewel het boek over een belangrijk thema’s gaat, zoals depressie en het krijgen van een miskraam, weet het niet te boeien. De personages raken niet, het verhaal raakt niet en daarom lees je ook niet verder.

Daarnaast is de structuur dusdanig warrig dan je er nauwelijks wijs uit kunt worden. De abstracte beschrijvingen helpen daarbij ook niet om binnen die structuur helder te krijgen wat er gebeurt en wat mensen denken. De personages zitten te veel in hun hoofd, zonder dat het ergens aan gelinkt wordt.

Dit boek heb ik dan ook niet uitgelezen.

Beoordeling: 1 ster

Charlotte van den Broeck, Plakboel

Kaft van het boek Plakboel: witte achtergrond met roze letters, geen afbeeldingen.

Beoordeling: 1 ster

Het geschenk van de poëzieweek van dit jaar, Plakboel, is wat mij betreft zonde van het papier. Het is een onsamenhangend, weinig poëtisch gedicht. Als dit is waarmee je het publiek warm wilt maken voor het kopen, lezen en waarderen van poëzie, dan gaat dat hiermee zeker niet lukken. Zelfs voor een docent die dagelijks poëzie voorleest in de klas, is het niks, dus laat staan voor de boekenkoper die niet bedacht is hiermee te worden verrast.

Anne H. Mulder, Logarithmen en rozen

Kaft van Logarithmen en Rozen, met op de achtergrond een tabel met cijfers met daaroverheen een getekende roos. Vormgeving lijkt op een schoolschrift met een label in het midden met de titel en auteur.

Beoordeling: 1 ster

Leesplezier en ontlezing zijn thema’s die in 2025 belangrijk zijn, maar in 1948 ook al. Daarom kwam men destijds met het boekje Logarithmen en rozen van Anne L. Mulder. Het is bedoeld voor de kandidaten die vlak voor hun eindexamen staan. Het boek somt rondom allerlei thema’s boeken op die deze leerlingen zouden kunnen of moeten lezen. Maar zo’n boekje met vele pagina’s boekentips wordt uiteindelijk één trage opsomming. Ik heb ook geen idee welke puber, van nu of van toen, zit te wachten op deze wat belerende manier van aanspreken. Bovendien richt dit boekje zich duidelijk op een elitair HBS- en gymnasiumpubliek en zelfs voor die groep is de toon en taal nogal over de hoofden heen. Zo moet het dus niet.