Wim Pelgrim » Tag » één ster

Tag archieven: één ster

Safae el Khannoussi, Oroppa

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Oroppa: rode rand met in rode letters de titel, erachter een foto van een halfverlicht binnenplein van een appartementengebouw in grijs en wit.
Kaft van Oroppa: rode rand met in rode letters de titel, erachter een foto van een halfverlicht binnenplein van een appartementengebouw in grijs en wit.

Ik was op voorhand best verwachtingsvol over Oroppa. De ronkende tekst van de uitgever en alle fantastische recensieteksten die ik las, maakten me enorm nieuwsgierig. Ook de Libris-jury was laaiend enthousiast:

“De verhalen in deze roman vormen een hallucinante reis langs de culturen die het nieuwe Europa vormen. Het is een pageturner waar de urgentie van afspat.[…] Dit is Nederland, dit is Europa, dit is literatuur als het festijn van woorden en metaforen dat het hoort te zijn.”

Helaas vind ik ongeveer het tegenovergestelde. Ik krijg de pages niet geturnd en er is voor mij geen enkele urgentie. spanningsbogen donderden al in elkaar zodra ze worden opgebouwd, de verhalen hangen nergens samen en de achtergronden boeien totaal niet. De eerste 10 procent heb ik doorgewerkt, in de hoop boeiende metaforen te vinden. Of met de hoop mij Europa en Nederland op een andere manier laten zien. Niet gevonden. Ook niet verder gezocht. Laat maar.

Ik geef wel vaker één ster. Maar wanneer je veel van een boek verwacht, of er al veel over weet of hebt gehoord, zoals ik ooit bij Fuzzie ook had, valt het extra tegen.

Deadpool & Wolverine (regie: Shawn Levy)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van Deadpool & Wolverine: superheld met een rood/zwart masker ligt met zijn hoofd op de schouder van een superheld met geel kostuum, stoer hoofd en metalen messen uit zijn hand.
Filmposter van Deadpool & Wolverine: superheld met een rood/zwart masker ligt met zijn hoofd op de schouder van een superheld met geel kostuum, stoer hoofd en metalen messen uit zijn hand.

Ik ben sowieso niet de grootste fan van superheldenfilms, hoewel er wel enkele erg goede zijn gemaakt. Van alle superheldenreeksen, blijft X-men wel mijn favoriet. Maar Deadpool & Wolverine niet.

Hoewel ik de manier waarop Deadpool de vierde muur doorbreekt grappig vind en het bijna parodiërende van deze film erg sterk is, is het verhaal te rommelig. Uiteindelijk hobbelt de film van grap naar bloederig gevecht naar grap naar bloederig gevecht naar grap…. Ik heb de film uiteindelijk uitgezet voor het eind, want hij is laaaang!

Beoordeling: 1 ster

Louis Paul Boon, De Kapellekensbaan

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De Kapellekensbaan; antraciete kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen; in het kader dat zo ontstaat de titelinformatie.
Kaft van De Kapellekensbaan; antraciete kaft met twee horizontale en twee verticale witte stippellijnen; in het kader dat zo ontstaat de titelinformatie.

De Kapellekensbaan werd door mijn oud-docent van de Radboud Universiteit Jos Muyres al bejubeld in de eerste colleges die ik in 2002 van hem kreeg. En nu, bijna 25 jaar later, ben ik eindelijk toegekomen aan het lezen van dit boek. Maar ik kan helaas het enthousiasme van Jos niet delen.

Ik ervaar dit boek als onleesbaar. Het is een soort modernistisch kunstwerk waarin telkens ‘hoofdstukjes’ van één aan twee bladzijdes achter elkaar worden gezet in een chaotische reeks scènes. Volgens Wikipedia kan ik drie lijnen gaan ontdekken, maar dan moet ik wel verder komen dan 25% van het boek en dat is me niet gelukt.

Zelfs een ervaren lezer, die complexe romans als die van Marieke Lucas Rijneveld met een niet-alledaagse vertelling, zal dit boek met zeer veel moeite kunnen uitlezen. De achtergronden, toelichting en bedoeling van het boek zijn interessant, maar dit ga je niet zomaar lezen. Helaas moet ik na mijn goede ervaringen met Mijn kleine oorlog nu besluiten met een teleurstellende 1 ster voor dit boek.

Beoordeling: 1 ster

Inge Ipenburg, Het gerecht

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Het gerecht: roze achtergrond met een rode ui die doorgesneden wordt. Ernaast ligt een druppel bloed.
Kaft van Het gerecht: roze achtergrond met een rode ui die doorgesneden wordt. Ernaast ligt een druppel bloed.

Inge Ipenburg ken ik nog toen ik eind jaren ’90 wel eens Goede Tijden Slechte Tijden keek. Maar nu heb ik haar ook als thrillerschrijfster leren kennen. Nu ben ik geen groot fan van dit genre. Ook Het gerecht maakt niet direct een goede indruk.

Zo staat er in het eerste hoofdstuk al een dikke werkwoordspellingsfout en is de hoofdstukindeling sowieso raar en onlogisch. Maar dat zijn dingen waar je nog in kunt groeien tijdens het lezen en een spelfout in een boek komt overal voor.

Maar ook het verhaal zelf kent nogal wat problemen. Het verhaal wordt nogal stap voor stap uitgelegd, waarbij ik de nadruk op het woord uitleg leg. Er blijft bijna geen open plek over of ruimte voor enig nadenkwerk voor de lezer. Alles wordt voorgekauwd.

Ten slotte is er nog de nadruk op de details, een probleem met meer schrijvers in dit genre. Meer details maken een boek niet automatisch beter. Zo is een eindeloze beschrijving van het maken van mayonaise (hallo, dan lees ik wel de Allerhande!) niet iets waar ik op zit te wachten. Terwijl er ook boeken over eten én moord zijn, die ik wel kon waarderen. Het gerecht was echter een stom boek.

Beoordeling: 1 ster

Ingrid Hoogervorst, Zeeschuim

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Zeeschuim, foto van een jonge vrouw, gefotografeerd op de blote rug met een vlecht waarop een kleine vogeltje rust.
Kaft van Zeeschuim, foto van een jonge vrouw, gefotografeerd op de blote rug met een vlecht waarop een kleine vogeltje rust.

Zo af en toe probeer ik een literaire thriller. Helaas word ik regelmatig teleurgesteld, zo ook bij Zeeschuim. Hoewel het boek over een belangrijk thema’s gaat, zoals depressie en het krijgen van een miskraam, weet het niet te boeien. De personages raken niet, het verhaal raakt niet en daarom lees je ook niet verder.

Daarnaast is de structuur dusdanig warrig dan je er nauwelijks wijs uit kunt worden. De abstracte beschrijvingen helpen daarbij ook niet om binnen die structuur helder te krijgen wat er gebeurt en wat mensen denken. De personages zitten te veel in hun hoofd, zonder dat het ergens aan gelinkt wordt.

Dit boek heb ik dan ook niet uitgelezen.

Beoordeling: 1 ster

Charlotte van den Broeck, Plakboel

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van het boek Plakboel: witte achtergrond met roze letters, geen afbeeldingen.
Kaft van het boek Plakboel: witte achtergrond met roze letters, geen afbeeldingen.

Beoordeling: 1 ster

Het geschenk van de poëzieweek van dit jaar, Plakboel, is wat mij betreft zonde van het papier. Het is een onsamenhangend, weinig poëtisch gedicht. Als dit is waarmee je het publiek warm wilt maken voor het kopen, lezen en waarderen van poëzie, dan gaat dat hiermee zeker niet lukken. Zelfs voor een docent die dagelijks poëzie voorleest in de klas, is het niks, dus laat staan voor de boekenkoper die niet bedacht is hiermee te worden verrast.

Anne H. Mulder, Logarithmen en rozen

Door | | ,
Plaats een reactie
Kaft van Logarithmen en Rozen, met op de achtergrond een tabel met cijfers met daaroverheen een getekende roos. Vormgeving lijkt op een schoolschrift met een label in het midden met de titel en auteur.
Kaft van Logarithmen en Rozen, met op de achtergrond een tabel met cijfers met daaroverheen een getekende roos. Vormgeving lijkt op een schoolschrift met een label in het midden met de titel en auteur.

Beoordeling: 1 ster

Leesplezier en ontlezing zijn thema’s die in 2025 belangrijk zijn, maar in 1948 ook al. Daarom kwam men destijds met het boekje Logarithmen en rozen van Anne L. Mulder. Het is bedoeld voor de kandidaten die vlak voor hun eindexamen staan. Het boek somt rondom allerlei thema’s boeken op die deze leerlingen zouden kunnen of moeten lezen. Maar zo’n boekje met vele pagina’s boekentips wordt uiteindelijk één trage opsomming. Ik heb ook geen idee welke puber, van nu of van toen, zit te wachten op deze wat belerende manier van aanspreken. Bovendien richt dit boekje zich duidelijk op een elitair HBS- en gymnasiumpubliek en zelfs voor die groep is de toon en taal nogal over de hoofden heen. Zo moet het dus niet.

Mariken Heitman, Wormmaan

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Wormmaan: op een crèmekleurige achtergrond is het beeld van een wortelstelsel van een plant zichtbaar in donkergrijs.
Kaft van het boek Wormmaan: op een crèmekleurige achtergrond is het beeld van een wortelstelsel van een plant zichtbaar in donkergrijs.

Beoordeling: 1 ster

Het boek Wormmaan leerde ik kennen via de literatuurmondelingen. Een leerling las het, dus ik ook. In het begin lijkt het boek nog wel wat te worden, maar uiteindelijk weet Heitman mij niet te boeien. De twee verhaallijnen zijn te weinig verbonden en op zichzelf te dun. Ook is de historische verhaallijn erg vaag. Op een kwart heb ik het boek maar weggelegd. Het was diepzinnigheid om de diepzinnigheid, maar een boek moet toch ook een verhaal zijn. De leerling was enthousiast, ik niet. Hou je erwten maar.

Özcan Akyol, Afslag 23

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Afslag 23. Witte achtergrond met daarop twee zwarte dobbelstenen met rode puntjes aan een koordje (zoals die aan een spiegel in een auto kunnen hangen). Titel in zwart en auteursnaam in rood eronder.
Kaft van Afslag 23. Witte achtergrond met daarop twee zwarte dobbelstenen met rode puntjes aan een koordje (zoals die aan een spiegel in een auto kunnen hangen). Titel in zwart en auteursnaam in rood eronder.

Beoordeling: 1 ster

Op 23 september een recensie plaatsen over Afslag 23 is een leuk toeval. Dat is dan ook het enige echt leuke dat ik ga opschrijven, want ik ben niet zo enthousiast over dit boek. Het boek doet door zijn opzet een beetje denken aan Een nagelaten bekentenis. Maar het verhaal krijgt voor mij nergens urgentie, het is nergens spannend en je leeft als lezer nergens mee. Ook talig is het niet interessant. Daarbij lijkt het een soort gereycelde versie van Eus en je kunt niet oneindig hetzelfde boek blijven schrijven. Nee, helaas, niets voor mij.