
Ja, ja, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. Nou deed ik dat een paar jaar geleden bij Matthijs van Nieuwkerk ook al. Daar was ik nog betrekkelijk enthousiast, bij Petit Café du Bonheur niet. Ik begin met het pluspunt: ik ga één ster geven en ik heb het boek tóch uit!
Dat ik zo teleurgesteld ben, heeft deels te maken met mijn ervaringen met Ilja Gort. Ik las van hem al De vrouwenslagerij en die vond ik best aardig. Dit boek van de campagne Zomerlezen van CPNB is echter bedroevend veel slechter.
Ten eerste is Petit Café du Bonheur talig ontzettend arm. Op pagina twee worden al direct twee omschrijvingen herhaald die op pagina één ook al voorkwamen. Zo springt het boekje van gemeenplaats naar gemeenplaats, van cliché naar cliché en van zwakke beeldspraak naar zwakke beeldspraak. En dat in allemaal relatief korte zinnen.
Daarnaast is het verhaal redelijk voorspelbaar en ligt het tempo zo hoog, dat je niet eens tijd hebt om je af te vragen wat er gaat gebeuren. Nog voordat je de spanning voelt bij hoe het verder moet, is het alweer opgelost. Alles gebeurt abrupt, in horten en stoten en het is ook zo weer voorbij.
CPNB gaat met Petit Café du Bonheur ontzettend door de knieën voor de lezer. In de zomer hoef je niet meer na te denken, in de zomer mag je taalgevoel uit, in de zomer ontwikkelen mensen zich niet meer. Een slecht boek van Gort, een beschamende campagne van CPNB.
Beoordeling: ![]()








