Pompeii: out of time met Tom Hiddleston

Poster van Pompeii: out of time. Tom Hiddleston kijkt ons recht aan, terwijl hij te midden van vluchtende inwoners van Pompeii staat met de uitbarstende Vesuvius op de achtergrond.

Pompeii: out of time hebben we gekeken toen we deze zomer op vakantie waren in Italië, op weg naar een bezoek aan Pompeii. Tom Hiddleston ken ik niet zo goed, ik heb geen Avengers gezien; ik heb hem alleen in Muppets most wanted gezien.

Naar aanleiding van deze documentaire heb ik eens gekeken wie hij is. Met zijn opleiding klassieke talen, die ook in de documentaire naar voren komt, snap ik zijn interesse in dit thema. Hij weet het met zijn acteerwerk, kennis en de vormgeving van de documentaire het verhaal prachtig te vertellen.

Met name de combinatie van interview, uitbeelding, de keuze voor drie hoofdpersonen en de kwaliteit van de graphics maakt dat je goed voor je ziet hoe het voor de mensen toen geweest moet zijn. Dat helpt ook enorm als je daar rondloopt, je krijgt een goed beeld van hoe Pompeii was voor de uitbarsting. Het komt echt tot leven.

Beoordeling: 5 sterren

Inside the manosphere met Louis Theroux

Filmposter van Inside the manosphere: interviewer Louis Theroux wordt in een armklem gehouden door een man met zeer sterk ontwikkelde armspieren.

Hoewel ik al vaker documentaires van Louis Theroux heb gezien, is dit de eerste waar ik een recensie over schrijf. Echt iedereen zou Inside the manosphere moeten zien. Het begint er al mee dat Theroux toegang heeft weten te krijgen tot de influencers, zelfs meerdere keren. Deze mannen hebben voor hem de deur open gezet en dat is een prestatie op zich.

Vervolgens weet Theroux met zijn naïeve stijl van interviewen veel informatie los te weken. Maar hij weet ook op het juiste moment een de confrontatie aan te gaan. Droogkomisch komt hij daar aan het einde van de documentaire op terug, suggererend welke invloed hij met zijn confrontaties heeft gehad.

Maar deze recensie is ook vooral een oproep om deze docu te gaan kijken. Met een serie als Adolescense leerden we al wat het effect van deze heren kan zijn. Het beeld dat je krijgt uit Inside the manosphere geeft alleen nog maar duidelijker aan hoe gevaarlijk deze denkbeelden kunnen zijn. Elke docent zou dit moeten zien!

Beoordeling: 5 sterren

Poison, Swan & The Rat Chatcher (Wes Anderson)

Filmposter van The wonderful story of Henry Sugar and three others (regie: Wes Anderson), zijnde Poison, Swan & The Rat Catcher. Een man in een oranje pyjama zweeft in een kleine donkere kamer boven de vloer.

Na The wonderful story of Henry Sugar heb ik ook de Three More gekeken die op de poster worden vermeld. Het gaat om Poison, Swan & The Rat Catcher. Ik merk dat de vorm van de films na vier stuks wel wat gaat vermoeien. Zeker omdat ik ook nog The Grand Budapest Hotel tussendoor nog zag. Het wordt een beetje een kunstje dat Wes Anderson iets te vaak toepast.

Ook deze verhalen zijn inhoudelijk minder interessant dan de andere films met verhalen van Roald Dahl die ik in het verleden zag. Poison heeft een grappig uitgangspunt en de spanningsboog in de korte films is groot genoeg om deze met plezier te kijken. Swan heeft wat mij betreft het minst interessante uitgangspunt, hoewel het thema pesten mij best aan het hart gaat. Het blijft allemaal wat afstandelijk en te vervreemdend, met name door het decor van korenvelden.

Al met al een aardig setje korte films. Maar je moet je er wel meer toe zetten dan andere films in dit genre.

Beoordeling: 3 sterren

Wake up dead man (regie: Rian Johnson)

Filmposter van Wake up dead man: vanuit een graf genomen foto van het ensemble dat in deze film speelt.

De afgelopen weken plaatste ik al twee andere recensies over films uit de Knives Out-reeks. Beide waren geweldig, maar elke reeks wordt een beetje sleets. Zeker als je de films redelijk dicht na elkaar kijkt. Precies dat gebeurt bij Wake up dead man.

De film heeft, net als in de de vorige een origineel, zeer goed in elkaar gezet moordverhaal. Ook zit er een goede dosis humor in en de personages, gespeeld door een fantastische cast. Klinkt allemaal helemaal geweldig. Maar toch mist deze film de magie van de vorige twee. Ik herinner met het verhaal ook niet zo goed als na de vorige twee. Een leuke film, maar hij blijft minder hangen.

Beoordeling: 4 sterren

Glass Onion (regie: Rian Johnson)

Filmposter van Glass Onion: blauwe achtergrond met een ensemble aan personages op de poster in zomerse kleding.

Ik ben sinds de eerste Knives out fan geworden van deze filmreeks. Gelukkig hebben de makers met Glass Onion geen slappe tweede film gemaakt, maar een film met een echt goed verhaal. Bovendien is hij mooi uitgevoerd qua locaties, beeld en acteerwerk.

De murder mystery vindt deze keer plaats in een zomerse setting. In een complex spel waarbij niets is wat het lijkt, word je als kijker continu op het verkeerde been gezet. De hoofdrol is daarbij eigenlijk niet weggelegd voor Daniel Craig, maar voor Janelle Monáe. De dubbelrol die ze speelt, zet ze fantastisch neer.

Bovendien zit er naast het mysterie ook weer een flinke hoeveelheid humor in en dat houdt de film mooi in balans. Heel misschien vind ik deze film nog wel beter dan de vorige.

Beoordeling: 5 sterren

Knives out (regie: Rian Johnson)

Filmposter van Knives out: een veelkleurig gekleed ensemble staat rond een rode leunstoel waarin een oudere heer zit.

Langzaamaan begin ik te ontdekken dat ik traditionele murder mysteries een leuk genre vindt. Eerder keek ik al met veel plezier naar Murder on the Orient Express en op Netflix keken we naar de serie The Residence. Maar Knives out is een bijzondere nieuw lid van deze familie die ik onlangs leerde kennen.

Aan de ene kant is de situatie op een bepaalde manier traditioneel voor het genre, aan de andere kant lijkt de film ook een ironische kritiek op het genre. De makers plaatsen het verhaal in het huis van een mysteryschrijver en het acteerwerk is net iets té, waardoor je het verhaal niet meer 100% serieus neemt. Je blijft je ervan bewust dat je naar een verhaal zit te kijken.

Mij spreekt dat aan: het verhaal zit prachtig in elkaar en de humor was wel mijn soort humor. En als je dan zo’n sterrencast hebt die het verhaal kan brengen, dan is dit een fantastische film. Ik kijk nu al uit naar het volgende deel.

Beoordeling: 5 sterren

Inglorious Bastards (regie: Quinten Tarrantino)

Filmposter van Inglorious Bastards: witte poster met een verticale rode baan. Daarin enkele foto's van bijfiguren: ervoor staan drie mannen in legerkleding.

Inglorious Bastards is zo’n film waar je veel over leest, ziet en hoort en van denkt: die moet ik ook zien. Ik heb de eerste helft gekeken, maar ik ga hem niet af kijken.

Op zich is elk hoofdstuk een interessant verhaal en de interactie tussen de acteurs (met name de rol van Christopher Waltz) is ontzettend goed. De samenhang tussen de hoofdstukken is mij echter te klein en suggestief. Dat maakt de film wat lastig te volgen en naast interessante interacties is een verhaal ook belangrijk.

Het is een goede film, maar niet voor mij.

Beoordeling: 2 sterren

The grand Budapest hotel (regie: Wes Anderson)

Filmposter van The grand Budapest hotel: een groot kasteelachtig hotel in roze en wit tegen een grauwe bergachtige omgeving met in kleine letters erboven de titelinformatie van de film.

Toen ik The grand Budapest hotel ging kijken, had ik direct een aantal flashbacks. Ik vroeg me direct af of deze film van dezelfde regisseur was als The wonderful story of Henry Sugar, ik realiseerde me direct dat ik het muziekje ken van Lubachs video over beeldspraak en ik herinnerde me dat ik dat ik deze film al jaren wilde kijken en hij viel alles behalve tegen.

Het is een erg grappige film die het vooral moet hebben van de mooie beelden, bijzondere manier van filmen waarbij de vierde muur regelmatig wordt doorbroken en de supersterke cast, die wel opvallend veel mannen bevat.

Het verhaal is echter niet supersterk en ik merk ook dat ik me het een paar weken na het kijken niet meer zo goed herinner. De vorm lijkt hier sterker dan de inhoud. Het is niet de beste film ooit, maar wel een erg mooie en aan te raden vermakelijke film voor wie de filmhuisstijl kan waarderen.

Beoordeling: 4 sterren

Yesterday (regie: Danny Boyle)

Filmposter van Yesterday: een zwarte zanger in houthakkersblouse met een gitaar op zijn rug, steekt een zebrapad over. In gele letters erboven de filmtitel.

Yesterday kent een vermakelijk en interessant uitgangspunt: een muzikant wordt wakker in een alternatieve realiteit waarin de Beatles nooit hebben bestaan. Dat is een sterk idee, maar als je het trucje en de grap na een reeks scènes wel door begint te krijgen, zakt de film wat in. Ook dat ‘ze elkaar zouden krijgen’ is op een gegeven moment wel duidelijk, dus dat maakt de film wat minder sterk.

Toch blijft de film wel intrigeren, omdat er twee oudere mensen telkens in terugkomen waarvan je niet weet wat er met hen aan de hand is. Ook de uitkomst van deze lijn is bijzonder.

Bovendien is het leuk om een film te kijken waarin de muziek van de Beatles een rol speelt en een film die niet een vervolg is op een bestaande franchise.

Beoordeling: 3 sterren

The wonderful story of Henry Sugar (regie: Wes Anderson)

Filmposter van The wonderful story of Henry Sugar (regie: Wes Anderson). Een man in een oranje pyjama zweeft in een kleine donkere kamer boven de vloer.

The wonderful story of Henry Sugar is een bijzondere verfilming van een verhaal van Roald Dahl. Hij past in de lijn van Esio Trot, maar is nog wat vervreemdender. Dit verhaal is namelijk verfilmd door de decors om de personages heen te verschuiven en de acteurs spreken ook regelmatig rechtstreeks in de camera.

Dat levert een film op die de ene kijker zeer zal aanspreken en de ander totaal niet kan boeien. Maar mij raakt hij wel, zoals ook The Grand Budapest Hotel mij aanspreekt. Bovendien is het ontzettend goed uitgevoerd; het is superstrak en lijkt in één beweging opgenomen.

Wat betreft het verhaal van Dahl is het net zo bijzonder als veel andere zaken die ik van hem zag en las. Ga hem zien op Netflix!

Beoordeling: 5 sterren