Wim Pelgrim » Tag » recensie

Tag archieven: recensie

Pim Lammers, Ik denk dat ik ontvoerd ben

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Ik denk dat ik ontvoerd ben: tekening in blauw en roze: een jongen leest in een stoel een boek en daaruit komt een zee met allerlei zeedieren.

Ik denk dat ik ontvoerd ben hoorde ik de De grote vriendelijke podcast voorbij komen, waar ik ook andere leerde kennen. Bovendien was ik na alle nieuws over Pim Lammers benieuwd geworden naar zijn werk.

Met deze bundel gedichten stelt Lammers niet teleur. Hij doet me denken aan de bundel Stappe stappe step met tekeningen van The Tjong King die ik vroeger thuis had. Lammers ziet de wereld zoals Michael McIntyre die als standup comedian ziet: het kleine, het alledaagse, maar daarin dan het bijzondere, het mooie, het andere dat wij niet zien.

Qua stijl deed Lammers me direct denken aan een gedicht als Marc groet ’s morgens de dingen van Paul van Ostaijen. De gedichten zijn groots in hun eenvoud, prachtig geschreven en raken. Bovendien schuren ze de lastige thema’s niet. Een aanrader!

Beoordeling: 5 sterren

Belcampo, Nieuwe verhalen van Belcampo

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Nieuwe verhalen van Belcampo: groene kaft met een kadertje waarin de titel staat.

Ik ben en blijf fan van Belcampo en het magisch-realisme. Zo ben ik dat ook van deze erg oude bundel met Nieuwe verhalen van Belcampo. Het zijn stuk voor stuk bijzondere verhalen. Het verhaaltempo is rustig, maar Belcampo weet wel elke keer een situatie de creëren die verrast.

Zo is het verhaal van de man die met zijn Indische vrouw vol tatoeages bij een notaris komt, die het testament van de man blijkt te zijn, eentje die bijblijft. Hoe kom je erop?

Verder speelt Rijssen een belangrijke rol in enkele verhalen, maar omgekeerd eert dit Twentse dorp de schrijver met een venster in de regiocanon. De natuurbeschrijvingen zijn eveneens een opvallend terugkerend element. Wat mij betreft zou iedereen deze verhalen moeten lezen!

Beoordeling: 5 sterren

Tom Lanoye, ReinAard

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van ReinAard: tekening van een antropomorfe vos met ervoor in witte letters de titel.

ReinAard past in een steeds langer wordend rijtje met nieuwe versies van Van den vos Reynaerde. Zo las ik al twee geïllustreerde versies: die van Marina van Donkelaar en Martine van Rooijen en en die van Koos Meinderts. Daarnaast kwam het werk van Frits van Oostrom uit en schreef Nico Dros een roman over de auteur van het boek.

Maar bij deze editie van Tom Lanoye vraag ik me echt af waarom hij is verschenen. Toegegeven, Lanoye is een begenadigd schrijver, hij brengt enkele interessante vernieuwingen in en weet de humor van de Reinaert goed te bewaren.

Maar deze ReinAard is enkel interessant voor mensen die het verhaal al heel goed kennen en een diepe interesse hebben in deze tekst. Je gaat hier in elk geval geen nieuw publiek mee bereiken. Ik vind hem aardig, maar zelfs voor iemand als ik, die in de doelgroep valt, is deze versie niet de beste die er is.

Beoordeling: 2 sterren

Maren Stoffels, Nog 27 dagen leven

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Nog 27 dagen leven: petroblauw en zwart kader met in wit en grijstinten bladerranken; in het midden een raam waar een stadsgezicht te zien is in lichtere tinten.

Het boek Nog 27 dagen leven is een mooie, emotioneel en spannend boek. Het is alles wat je zoekt in een probleemboek, meeleefboek voor jongeren. Het is het eerste boek dat ik lees van Maren Stoffels. Haar vorige werk sprak me minder aan, alleen al door de titels: Piercings & Parels en Cocktails & Ketchup zijn niet titels waar ik direct warm van werd.

Maar Stoffels kan schrijven, dat is helder. Ze pakt hier een hele kwetsbaar en persoonlijk thema van een jong iemand die dood zal gaan. De titel geeft het al behoorlijk weg, maar de reis die je met de personages meemaakt wordt heel mooi beschreven. Uiteindelijk huil je net zo hard als de personages, wanneer Lissa sterft.

Maar het is niet alleen de emotie die raakt, want boeken met stervende mensen kennen we en ze zijn niet allemaal briljant. Het avontuur hier is ook goed, de stijl leest prettig en de vormgeving van het hele boek is prachtig. Wat een goed boek!

Beoordeling: 5 sterren

Ted van Lieshout, Voor de mooiste

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Voor de mooiste: een foto van een gouden appel tegen een gouden achtergrond met eroverheen de titelinformatie in wit, geel en lichtblauw.

Voor de mooiste is weer zo’n boek van Ted van Lieshout dat zowel qua inhoud als vormgeving de nodige aandacht heeft gekregen van de maker. Het verhaal biedt een mooie alternatieve geschiedenis van onze Westerse beschaving. Ik heb dan ook veel geleerd in dit boek.

De opzet met een socratische dialoog met de lezer is een slimme truc om te voorkomen dat het een droge opsomming wordt, maar dat wordt het uiteindelijk toch wel een beetje. Ook bevat het boek veel mooi beeld, maar vind ik de opmaak uiteindelijk wel wat te druk en rommelig. De afbeeldingen aan de rand die de verbinding met het vorige of de volgende passage aangeven zijn niet per se nodig en ook de rode letters branden mij een beetje aan mijn ogen.

Toch is de inhoud van Voor de mooiste zo waardevol dat ik het boek zeker zou aanraden.

Beoordeling: 4 sterren

Martin Michael Driessen, De pelikaan

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van De Pelikaan: foto van een tram voor een wissel tegen een petrolblauwe achtergrond.

De pelikaan sprak mij erg aan en dat ligt in eerste instantie aan de associaties die het boek bij mij oproept met Lijmen/Het been van Willem Elsschot. Ook hier weet je als lezer meer dan de personages en die blik zorgt voor een bepaalde mate van humor door de bizarre situatie waar de twee mannen die je volgt in terecht komen.

Ook de wat afstandelijke stijl die Driessen kiest doet denken aan de Nieuwe Zakelijkheid en draagt bij aan de kracht van dit boek. Toch weet deze roman mij niet ontzettend te boeien. Daarvoor is de stijl misschien net té afstandelijk en de inhoud net wat té lang uitgesponnen en zijn er net wat té veel zijpaadjes die nergens toe leiden. Dat hij voor de Libris was genomineerd, verbaast me en ik ben niet de enige.

Ondanks dat heb ik De pelikaan wel met plezier uitgelezen en ik snap ook goed waarom veel leerlingen enthousiast zijn over deze roman. Hij is toegankelijk met een goed te volgen verhaal en de nodige humor. De gekozen periode (Balkan, jaren ’90) is voor mij een jeugdherinnering, voor mijn leerlingen een historische setting en die kan leerzaam zijn. Maar een echte uitblinker is het boek niet.

Beoordeling: 3 sterren

Eliza Laurillard, Bloesems en paarlen

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Bloesems en Paarlen: bruine kaft met gouden en zilveren bloemachtige versieringen.

Ik heb in 2005 mijn bachelorscriptie geschreven over Eliza Laurillard. Ik verzamelde toen en in de jaren erna diverse originele uitgaven van deze auteur en Bloesems en paarlen.

Het is, ook ruim twintig jaar na mijn onderzoek, allemaal zeer typische domineespoëzie. Destijds wilde ik vooral weten waarom mensen dit soort teksten lazen. Daarom stortte ik mij er toen in.

De thema’s die ik toen in mijn scriptie ontwaarde: natuur, god en moraal, zie je in deze bundel ook terug. Allemaal thema’s die de negentiende-eeuwse burger moed gaven, aanspraken en hielpen. En ja, het is ook het soort truttige literatuur (dat in 2026 overigens ook gewoon verschijnt…) waar ik niet zo veel mee kan, maar het laat ook mooi zien dat de gemiddelde lezer in 1881 wat anders las dan de avant garde van de Tachtigers.

Beoordeling: 2 sterren

Chinua Achebe, Termietenheuvels in de savanne

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Termietenheuvels in de savanne: wijnrode kaft met twee horizontale en twee verticale gele stippellijnen. In het kader dat zo gevormd wordt de titelinformatie.

Termietenheuvels in de savanne is geen aanrader. Het boek is te breedsprakig, maar niet op een poëtische manier zoals Abdolah of Rezazadeh dat doen. Het zijn enkel lange wollige zinnen die het doorgronden van het verhaal bemoeilijken.

Daarnaast is het boek enorm fragmentarisch, zoals De Kapellekensbaan, maar het wist me wel meer te boeien dan Boons boek. Het eerste kwart ben ik aardig doorgekomen, maar ik maak graag keuzes in de boeken waar ik mijn tijd aan wil besteden. Ik heb een samenvatting gelezen en zeker in deze tijd, waar politieke systemen en opvolging spannend zijn, kan het boek interessant zijn. Denk maar aan de opvolging van Poetin in Rusland. Maar ik laat het hierbij. Ik zie de kwaliteiten van het boek zeker, maar dit boek is het niet voor mij.

Beoordeling: 2 sterren

Inglorious Bastards (regie: Quinten Tarrantino)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van Inglorious Bastards: witte poster met een verticale rode baan. Daarin enkele foto's van bijfiguren: ervoor staan drie mannen in legerkleding.

Inglorious Bastards is zo’n film waar je veel over leest, ziet en hoort en van denkt: die moet ik ook zien. Ik heb de eerste helft gekeken, maar ik ga hem niet af kijken.

Op zich is elk hoofdstuk een interessant verhaal en de interactie tussen de acteurs (met name de rol van Christopher Waltz) is ontzettend goed. De samenhang tussen de hoofdstukken is mij echter te klein en suggestief. Dat maakt de film wat lastig te volgen en naast interessante interacties is een verhaal ook belangrijk.

Het is een goede film, maar niet voor mij.

Beoordeling: 2 sterren

The grand Budapest hotel (regie: Wes Anderson)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van The grand Budapest hotel: een groot kasteelachtig hotel in roze en wit tegen een grauwe bergachtige omgeving met in kleine letters erboven de titelinformatie van de film.

Toen ik The grand Budapest hotel ging kijken, had ik direct een aantal flashbacks. Ik vroeg me direct af of deze film van dezelfde regisseur was als The wonderful story of Henry Sugar, ik realiseerde me direct dat ik het muziekje ken van Lubachs video over beeldspraak en ik herinnerde me dat ik dat ik deze film al jaren wilde kijken en hij viel alles behalve tegen.

Het is een erg grappige film die het vooral moet hebben van de mooie beelden, bijzondere manier van filmen waarbij de vierde muur regelmatig wordt doorbroken en de supersterke cast, die wel opvallend veel mannen bevat.

Het verhaal is echter niet supersterk en ik merk ook dat ik me het een paar weken na het kijken niet meer zo goed herinner. De vorm lijkt hier sterker dan de inhoud. Het is niet de beste film ooit, maar wel een erg mooie en aan te raden vermakelijke film voor wie de filmhuisstijl kan waarderen.

Beoordeling: 4 sterren