Ik was op voorhand best verwachtingsvol over Oroppa. De ronkende tekst van de uitgever en alle fantastische recensieteksten die ik las, maakten me enorm nieuwsgierig. Ook de Libris-jury was laaiend enthousiast:
“De verhalen in deze roman vormen een hallucinante reis langs de culturen die het nieuwe Europa vormen. Het is een pageturner waar de urgentie van afspat.[…] Dit is Nederland, dit is Europa, dit is literatuur als het festijn van woorden en metaforen dat het hoort te zijn.”
Helaas vind ik ongeveer het tegenovergestelde. Ik krijg de pages niet geturnd en er is voor mij geen enkele urgentie. spanningsbogen donderden al in elkaar zodra ze worden opgebouwd, de verhalen hangen nergens samen en de achtergronden boeien totaal niet. De eerste 10 procent heb ik doorgewerkt, in de hoop boeiende metaforen te vinden. Of met de hoop mij Europa en Nederland op een andere manier laten zien. Niet gevonden. Ook niet verder gezocht. Laat maar.
Ik geef wel vaker één ster. Maar wanneer je veel van een boek verwacht, of er al veel over weet of hebt gehoord, zoals ik ooit bij Fuzzie ook had, valt het extra tegen.
