The nightmare before christmas (regie: Henry Selick)

Filmposter van The nightmare before Christmas: een man schijnt op een zwart/paars veld met oranje pompoen. Op een gekrulde berg staat een skeletfiguur in pak tegen de maan.
Filmposter van The nightmare before Christmas: een man schijnt op een zwart/paars veld met oranje pompoen. Op een gekrulde berg staat een skeletfiguur in pak tegen de maan.

Beoordeling: 4 sterren

Niet voor niets staat The nightmare before christmas in de top-50 beste kerstfilms op IMDB. Het is een erg mooie film op meerdere fronten: een bijzonder sprookjesachtig verhaal, prachtige omgevingen, zeer mooi toegepaste stop-motiontechniek, aansprekende muziek en interessante karakters.

Toch is de film wat traagjes bij vlagen en zakt de spanning wat in. Zeker wanneer het de voorbereidingen vlak voor kerst betreft. Ook het overduidelijke Tim Burton-sausje over de film, dat we in Charlie and the chocolate factory ook zagen. Een mooie film om kerstavond mee door te brengen!

Star Trek: Generations (regie: David Carson)

Filmposter van Star Trek: Generations: binnen enkel lijnen staan deels de twee gezichten van Kirk en Picard. Tussen hen weg vliegt de Enterprise. Poster in blauwtinten en wat groenigs.
Filmposter van Star Trek: Generations: binnen enkel lijnen staan deels de twee gezichten van Kirk en Picard. Tussen hen weg vliegt de Enterprise. Poster in blauwtinten en wat groenigs.

Beoordeling:4 sterren

Ik ben altijd een groot fan geweest van de serie The Next Generation van Star Trek. Deze film vind ik dan ook een erg mooie: het gaat voor het eerst (in de vorige film was het al een beetje) om ‘echte’ mensen, de onderlinge relaties zijn dieper.

De verwevenheid tussen heden, verleden en toekomst in Star Trek: Generations is mooi gedaan. Alles klopt, zoals in de prequal uit 2012 ook al. Het verhaal zit goed in elkaar, de kwaliteit van graphics is een stuk beter dan in eerdere films, kortom een mooie film!

Alles is liefde (regie: Joram Lürsen)

Filmposter van Alles is liefde: een jonge vrouw verkleed als cadeau wordt opgetild door een man in wit overhemd. Eronder een rij foto's van de hoofdrolspelers.
Filmposter van Alles is liefde: een jonge vrouw verkleed als cadeau wordt opgetild door een man in wit overhemd. Eronder een rij foto's van de hoofdrolspelers.

Beoordeling: 4 sterren

Alles is liefde blijft de beste Nederlandse feestdagenfilm. De sfeer is superknus en gezellig, de raamvertelling bevat voor elk een herkenbaar verhaal en personages om je in in te kunnen leven.

Wat de film zo grappig maakt is de ontheiliging van dat wat in Nederland zo ongeveer het heiligste is dat bestaat (gezien de Zwarte Pietdiscussie van 2013): Sinterklaas. De sint die een hartaanval krijgt, sint die in een rivier duikt, sint die “Goedheiligman? Mijn hol!” roept, sint die een cultfiguur wordt.

Naast een aantal goede acteurs en actrices zoals Michiel Romeyn en Carice van Houten wandelt ook weer een flinke stoet ‘bekende’ Nederlanders voorbij. Dat is jammer, maar niet heel erg storend. Een erg leuke film voor een sinterklaasavond zonder pakjesavond of kleintjes.

Star Trek VI: The undiscovered country (regie: Nicholas Meyer)

Filmposter van Star Trek: The undiscovered country. Een oranje explosie in het heelal, waarin enkele gezichten zichtbaar zijn. Er vliegen diverse ruimteschepen weg van de explosie.
Filmposter van Star Trek VI: The undiscovered country. Een oranje explosie in het heelal, waarin enkele gezichten zichtbaar zijn. Er vliegen diverse ruimteschepen weg van de explosie.

Beoordeling: 4 sterren

Na een aantal mindere films zoals The voyage home sluit The Original Series af met een mooie overgang naar The Next Generation. Star Trek VI: The undiscovered country slaat een brug tussen de al eerder gestarte tv-serie en de filmreeks.

Het mooie aan deze film is dat het verhaal goed is en dat eindelijk ook in de filmreeks meer ruimte voor drama wordt gemaakt. De onderlinge relaties tussen personages worden minder stereotiep en het wordt makkelijker om je als kijker in te leven in de personages. Ook wordt het minder (zoals bij meer series uit de jaren ’60 en ’70) een soort stripverhaal.

Wat bij The final frontier gold, geldt bij The undiscovered country nog sterker: de acteurs worden echt te oud (en een beetje vadsig).

Sister Act (regie: Emile Ardolino)

Filmposter van Sister Act: een zwarte vrouw in nonnenkledij met zonnebril en rode hoge hakken staat voor een rij in wit habijt geklede vrouwen die op de rug zichtbaar zijn.
Filmposter van Sister Act: een zwarte vrouw in nonnenkledij met zonnebril en rode hoge hakken staat voor een rij in wit habijt geklede vrouwen die op de rug zichtbaar zijn.

Beoordeling: 4 sterren

In de herfstvakantie zijn Jessie en ik naar de musical in Scheveningen geweest. Naar aanleiding daarvan zijn we Sister Act en het vervolg weer eens gaan herkijken.

Sister Act is en blijft een leuke film: de muziek is goed, het verhaal is leuk en Whoopi Goldberg is een briljant actrice. Het feit dat de film na al die jaren nog zo vaak gekeken wordt en elke kerst op meerdere zenders voorbij schuift als avondvullend entertainment, zegt ook meer dan genoeg.

De film blijft vele malen krachtiger dan de musical; die laatste is niet alleen platter en slechter geacteerd, maar mist ook de nodige briljante nummers uit de film.

We’re the Millers (regie: Rawson Marshall Thurber)

Filmposter van We're The Millers: petrol achtergrond waarvoor vier personages staan: vader, moeder, zoon een dochter met elk een eigen uitgesproken mimiek en uitstraling.
Filmposter van We're The Millers: petrol achtergrond waarvoor vier personages staan: vader, moeder, zoon een dochter met elk een eigen uitgesproken mimiek en uitstraling.

Beoordeling: 4 sterren

Hoewel een film met Jennifer Aniston doorgaans geen hoogstandje oplevert, is We’re the Millers erg leuk. Het nepgezin dat drugs gaat ophalen in Mexico en uiteindelijk door iedereen misbruikt wordt: een leuk uitgangspunt om enkele totaal botsende karakters bij elkaar te zetten.

De strippende Jennifer Aniston vestigt uiteraard veel aandacht op deze film, maar de rollen van Emma Roberts en Will Poulter moeten zeker niet worden onderschat. De gelukkige afloop is voorspelbaar, maar daarvoor kijk je deze film dan ook niet.

Star Trek III: the search for Spock (regie: Leonard Nimoy)

Filmposter van Star Trek III: The search for Spock. Het hoofd van Spock in blauwtinten op de achtergrond ervoor diverse strepen in rood en blauw, twee ruimteschepen en drie belangrijke personages uit de film klein op de voorgrond.
Filmposter van Star Trek III: The search for Spock. Het hoofd van Spock in blauwtinten op de achtergrond ervoor diverse strepen in rood en blauw, twee ruimteschepen en drie belangrijke personages uit de film klein op de voorgrond.

Beoordeling: 4 sterren

Na de briljante tweede Star Trek-film, is Star Trek III: the search for Spock net wat minder. Dat komt vooral door het wat dunne verhaal. Het lijkt alsof de makers bewust een los eindje in de tweede film hebben laten zitten, maar dat tijdens het maken van film drie bleek dat dit eindje eigenlijk net te klein was voor een volledige film.

Toch is van dit dunne verhaal een kwalitatief goede film gemaakt. De effecten, spel, omgevingen en muziek zijn prima (rekening houdend met het feit dat de film bijna 30 jaar oud is).

Dead poets society (regie: Peter Weir)

Filmposter van Dead Poets Society: een groep studenten in rood uniform draagt een docent in wit overhemd op handen tegen een goudgele achtergrond.
Filmposter van Dead Poets Society: een groep studenten in rood uniform draagt een docent in wit overhemd op handen tegen een goudgele achtergrond.

Beoordeling: 2 sterren en 4 sterren

Ik heb Dead poets society nu twee keer gezien en allebei de keren ben ik in slaap gevallen tijdens het kijken. En dat terwijl ik zie dat het een goede film is. Vandaar twee beoordelingen: 2 sterren voor mijn persoonlijke ervaringen, maar 4 sterren kijkend naar de wijze waarop deze film geconstrueerd is.

De sterke punten in deze film zijn veelgeroemd, maar overduidelijk: het verhaal, de acteurs, de setting, manier van filmen. Het verhaal doet mij overigens sterk denken aan Bint van Borderwijk. Maar het grote manco in de film, daarom ook geen vijf sterren en mijn persoonlijke problemen met de film: het tempo is te traag door de uitgebreide dialogen en literaire citaten die in de film verwerkt zijn. Bovendien passen deze citaten eerder in een boek dan in een film. Je krijgt als filmkijker te weinig tijd om de taal in je op te nemen, om nog even terug te lezen en dat is jammer.

Bovendien raak ik op één of andere manier niet betrokken bij de karakters. Ik zie Dead poets society van een afstand aan, zie de constructie en zie de kwaliteit, maar het raakt me niet. Hoe dat komt? Geen idee. Maar het maakt dat ik makkelijker in slaap kan vallen bij deze goede film. Een film waarbij je in slaap valt goed vinden, het kan dus blijkbaar.

Hairspray (regie: Adam Shankman)

Filmposter van Hairspray: 9 vierkante foto's met felgekleurde achtergrond van de hoofdrolspelers. Een tiende foto valt net buiten het kader; die van de hoofdrolspeelster.
Filmposter van Hairspray: 9 vierkante foto's met felgekleurde achtergrond van de hoofdrolspelers. Een tiende foto valt net buiten het kader; die van de hoofdrolspeelster.

Beoordeling: 4 sterren

Ik ben geen musicalfan. Bewijs? Mama Mia! en Evita. Maar Hairspray vind ik leuk. Dat heeft met een aantal zaken te maken. Ten eerste het muziekgenre dat me erg aanspreekt en de zeer aanstekelijke liedjes. Daarnaast is de film zo cartoonesk, dat de liedjes het verhaal minder zwaar doorbreken. Het voelt meer als een geheel, waardoor het zingen me minder ergert. 
En last but not least de fantastische cast. John Travolta zet een van zijn beste rollen neer als moeder Turnblad, het danswerk van Nikki Blonsky is erg goed,  Queen Latifah zou vaker zó moeten zingen, Michelle Pfeiffer speelt een zeer overtuigende bitch enzovoorts enzovoorts.

Een film die je niet wekelijks moet kijken, maar op een druilerige zaterdagavond of zondagmiddag, zo eens in het jaar word je er wel heel erg vrolijk van!

Bernlef, De een zijn dood

Kaft van De een zijn dood: een silhouet van een man staat op het einde van een pier in een mistige omgeving met boven in beeld wat takken van een boom.
Kaft van De een zijn dood: een silhouet van een man staat op het einde van een pier in een mistige omgeving met boven in beeld wat takken van een boom.

Beoordeling: 4 sterren

De een zijn dood is in alles een typische Bernlef-roman. Eenzame mensen, op zichzelf teruggeworpen, leegte, mist, afstand, reizen naar het einde van de wereld in eenzame landschappen. Sober taalgebruik waarbij er op de juiste momenten toch voldoende details worden genoemd om een heel scherpe tekening neer te zetten van personen, omgevingen en situaties.

Het verhaal heeft, zeker in het eerste deel, een verloop dat aan Dode zielen van Gogol doet denken: een erfenisjager op zoek naar ergenamen om de Belastingdienst de winst te ontzeggen van een overledene zonder nabestaanden. De vier lagen die aan elkaar gehecht worden zijn erg mooi verweven en de opbouw van de delen doet in de verte denken aan Hersenschimmen, doordat een steeds verwardere figuur aan het woord komt in de eerste drie delen.

Wanneer Bernlef het vierde deel weg had gelaten, had het verhaal meer diepte gehad, doordat er meer vragen over waren gebleven voor de lezer. Nu wordt het verhaal in het laatste deel te veel rondgebreid en in de laatste twee alinea’s afgeraffeld. Jammer voor zo’n mooi boek.