Wim Pelgrim » Tag » vier sterren

Tag archieven: vier sterren

Barend Last & Thijmen Sprakel, Chatten met Napoleon

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Chatten met Napoleon. Een laptop met daaruit een schematisch weergegeven Napoleonfiguur. Drie figuurtjes met devices in hun handen staan ernaast.
Kaft van Chatten met Napoleon. Een laptop met daaruit een schematisch weergegeven Napoleonfiguur. Drie figuurtjes met devices in hun handen staan ernaast.

Beoordeling: 4 sterren

Chatten met Napoleon is niet alleen een heel leesbaar boek, maar ook een leuk boek. Voor iedere docent in Nederland die zich interesseert voor of zorgen maakt over AI is dit een aanrader. Sprakel en Last leggen goed uit hoe AI werkt, ook al zal er voor sommige lezers wel erg veel terminologie in zitten. Maar een groot deel van het boek bestaat uit heel praktische en goed uitgelegde werkvormen waar je direct mee aan de slag kan. En zo heb ik de auteurs ook leren kennen: Barend Last was spreker op de studiedag van de OMO Scholengroep Helmond 2024 en in Wytze en Wim op Onderwijsreis van voor de zomer. Een boek dat een waardevolle aanvulling kan zijn op de kern van je vak als docent.

Nico Dros, Willem die Madoc maakte

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Willem die Madoc maakte: een middeleeuws schilderij van een man di een vrouw in haar nek gaat kussen en haar borst aanraakt.
Kaft van Willem die Madoc maakte: een middeleeuws schilderij van een man di een vrouw in haar nek gaat kussen en haar borst aanraakt.

Beoordeling: 4 sterren

In het verleden heb ik al regelmatig iets geschreven over Willem, zijn Madoc en het wél bekende werk van deze schrijver, Van den Vos Reynaerde of bewerkingen daarvan. Maar Nico Dros schreef een roman over Willem die Madoc maakte. Het is een roman die heel interessant en leuk is voor de liefhebber. Met briljante verwijzingen naar de literatuurgeschiedenis van de middeleeuwen. De Beatrijs, handschriftproductie, ridders en oorlogen, hoofse liefde, het komt allemaal voorbij. Naast de vele theoretische laagjes, biedt het boek ook nog een visie op literatuur. Al die theorie en gedachten van de hoofdfiguren over hun positie in die historie en literatuur maken dat het verhaal daar soms wel wat onder te lijden heeft. Een fantastisch boek dus voor de liefhebber, zoals ik, maar zeker geen roman voor iedereen.

De belofte van Pisa (regie: Norbert ter Hall)

Door | | ,
Plaats een reactie
Poster van de belofte van Pisa, waar een jong stelletje (Marokkaanse jongen, Nederlands meisje met bruin haar) gelukkig zijn geportretteerd.
Poster van de belofte van Pisa, waar een jong stelletje (Marokkaanse jongen, Nederlands meisje met bruin haar) gelukkig zijn geportretteerd.

Beoordeling: 4 sterren

De verfilming van De belofte van Pisa heeft de sfeer en kern van het boek goed gepakt. Zoals bij elke boekverfilming zijn er verschillen met het boek en bij deze film zitten er wel een paar rare in. Waarom zit er bijvoorbeeld een seksscène in met vier personen aan het einde van de film? Dat kan bijna alleen maar effectbejag zijn. Ook de mooie taal van het boek is platter geslagen in de film, maar het acteerwerk weegt tegen dat minnetje op. Een prima film, ook om in het onderwijs te gebruiken.

Bibi Dumon Tak, Rimpeling

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Rimpeling: crèmegele achtergrond met drie koffiekringen en een zwarte langpootmug. Daaronder de titel in paars.
Kaft van Rimpeling: crèmegele achtergrond met drie koffiekringen en een zwarte langpootmug. Daaronder de titel in paars.

Beoordeling: 4 sterren

Rimpeling kocht ik tijdens het Literair Café Helmond waar Theo Hakkert Bibi Dumon Tak interviewde. Ze praatte vol enthousiasme over de totstandkoming van het boek en ik kon het ook nog eens een dag vroeger kopen dan het officieel in de winkel zou komen. Het is ontstaan als verhalend gedicht, maar in overleg met de uitgeverij is het een prozaboek geworden met nog behoorlijk wat poëtische kenmerken.

Het is een toegankelijk verhaal waarin het leven van een overleden vrouw wordt ontrafeld. Via haar objecten leren we haar en haar leven kennen. En zoals in goede poëzie wordt er veel aan de interpretatie van de lezer overgelaten. Zoals altijd bij verhalen van Bibi Dumon Tak is er veel empathie met de mens en het dier.

Een mooi compact en vlug leesbaar verhaal dat rijk is in taal en gevoel.

Weird: the Al Yankovic story (regie: Erik Appel)

Door | |
Plaats een reactie
Filmposter van Weird, the Al Yankovic story: paarse achtergrond met vaag zichtbaar een stadionpubliek, in het midden een man met zwart krullend haar en een accordeon die uitzinnig zingt.
Filmposter van Weird: the Al Yankovic story: paarse achtergrond met vaag zichtbaar een stadionpubliek, in het midden een man met zwart krullend haar en een accordeon die uitzinnig zingt.

Beoordeling: 4 sterren

Uiteraard is een film over Weird Al Yankovic raar, absurdistisch en grappig. Maar als Weird: the Al Yankovic story begint en je hebt je niet al helemaal ingelezen, ga je mee in het biografische verhaal dat je wordt voorgespiegeld. Maar na verloop van tijd ga je inzien dat deze biopic eigenlijk een parodie op de biopic is. En op de musical. En op het maken van films in het algemeen. De film bevat briljante personages en leuke woordgrappen. Het is niet de beste film ooit gemaakt, maar wel zeer vermakelijk als je hem neemt voor wat hij is: een beetje raar, maar wel lekker.

Jacob Israël de Haan, Pijpelijntjes

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van het boek Pijpelijntjes met in witte letters de titel en naam van de auteur voor een geschilderd portret van twee heren in begin twintigste-eeuwse kleding (pak met stropdas)
Kaft van het boek Pijpelijntjes met in witte letters de titel en naam van de auteur voor een geschilderd portret van twee heren in begin twintigste-eeuwse kleding (pak met stropdas)

Beoordeling: 4 sterren

Pijpelijntjes is een oud boek, maar is na 120 jaar nog steeds heel erg leesbaar. Het boek geeft een mooi tijdsbeeld en bevat een mooi verhaal. Het bijzondere is natuurlijk dat het een van de eerste romans in de Nederlandse literatuurgeschiedenis is, die een homoseksuele relatie beschrijft. Dat gebeurt echter zonder die relatie excentriek te maken: het zijn twee gewone jongens die gewoon van elkaar houden. De omgeving problematiseert de situatie.

Verder valt in het taalgebruik op dat De Haan gebruik maakt van veel originele samengestelde bijvoeglijke naamwoorden, zoals in het volgende fragment:

Grijze tinteling lichtoverschaduwde m’n oogen, die ‘k sloot en zacht prikkelwarm deinde ik weg in scherpe tinkeling van praatgeluiden. Maar Anna schrok me op… koffie, een taartje.
‘Ja, zet maar neer… daar op ’t richeltje.’ Eetstil was ’t nu, allemaal tegelijk mummelsmulden ze knusjes van de taartjes met behaaglijke hapjes, huisjuffrouw lepellipte room met haar lepeltje.
Prettig kalme stemming van feestenij overdonsde in de kamer, goedwillig in de gebogen hoofden.

Een mooi en interessant en leesbaar boek, dat misschien niet voor elke lezer 100% geschikt zal zijn.

The Blues Brothers (regie: John Landis)

Door | |
Plaats een reactie
Poster van de film The Blues Brothers: twee mannen in zwart pak en zwarte gleufhoud met zonnebril voor een oude politieauto.
Poster van de film The Blues Brothers: twee mannen in zwart pak en zwarte gleufhoud met zonnebril voor een oude politieauto.

Beoordeling: 4 sterren

Ik heb The Blues Brothers voor het eerst gezien in groep 6. Onze muziekdocente leerde ons over de blues en daarna keken we enkele muziekstukken. De hele film heb ik jaren later wel eens op voorbij zien komen, maar ik heb hem nu voor het eerst in jaren weer helemaal gezien.

De film blijft in mijn ogen erg grappig, de muziek is nog steeds erg sterk. De film neemt wel veel tijd in de eerste 40 minuten om het verhaal op te zetten. Daaraan merk je dan toch ook dat de film bijna 45 jaar oud is. Maar wel nog steeds een heel sterke film van 45 jaar oud.

Slumberland (regie: Francis Lawrence)

Door | | ,
Plaats een reactie
Poster van Slumberland met een van de hoofdfiguren centraal op de poster: een man met een bodybuilderspostuur, baard, gebruinde huid, paarse lange overjas en twee hoorns op zijn hoofd.
Poster van Slumberland met een van de hoofdfiguren centraal op de poster: een man met een bodybuilderspostuur, baard, gebruinde huid, paarse lange overjas en twee hoorns op zijn hoofd.

Beoordeling: 4 sterren

In een rommelige film met veel effectbejag, flink bekritiseerd door recensenten, vond ik toch een hoop moois. Slumberland is in de basis een mooi verhaal, dat in deze film niet helemaal uit de verf komt. De sfeer en omgevingen zijn echter wel mooi en de karakters zijn ijzersterk. De topcast zet deze karakters ook goed neer. Zeker Jason Momoa in een dergelijke rol is zowel goed als hilarisch. We hebben ons als gezin goed vermaakt met deze film.

Zomervacht (regie: Joren Molter)

Door | |
Plaats een reactie
Poster van de film Zomervacht met het gezicht van Lucien en profile vaag op de voorgrond, het gezicht van Brian die naarm hem kijkt erachter.
Poster van de film Zomervacht met het gezicht van Lucien en profile vaag op de voorgrond, het gezicht van Brian die naarm hem kijkt erachter.

Beoordeling: 4 sterren

Zonder het boek Zomervacht gelezen te hebben, is de film misschien wel wat moeilijk te volgen. Het is qua verhaalstructuur en focus op impliciete lijntjes in de menselijke interacties echt een filmhuisfilm. Maar de sfeer van het boek is prachtig gevangen, zeker met de briljante locatie die men heeft gevonden voor het autokerkhof. Ook de pijn van Brian en zijn klem zitten in de situatie komt goed naar voren en je leeft bijna net zo fijn mee als in het boek. Maar zoals zo vaak, het boek is nog net wat beter.

Chris Anderson, Infectious Generosity

Door | |
Plaats een reactie
Kaft van Infectious generosity, oranje met een gebastraheerde zon in witte stippen. Daarin de titel die met een markering een lachend gezicht vormt.
Kaft van Infectious generosity, oranje met een gebastraheerde zon in witte stippen. Daarin de titel die met een markering een lachend gezicht vormt.

Beoordeling: 4 sterren

Het gratis te verkrijgen boek Infectious Generosity van Chris Anderson van TED. Ik heb veel TED Talks gehoord en gezien en ook dit boek sprak me direct aan. Het is ook behoorlijk interessant. Het heeft wel wat weg van De meeste mensen deugen. Het gaat uit van hetzelfde positieve mensbeeld, maar dit boek gaat concreter in op het versterken en verspreiden van deze positiviteit. Anderson heeft wel veel worden en voorbeelden (uit TED Talks…) nodig om zijn punt te maken. Het boek had ook een essay of een pocketboekje kunnen zijn. Maar het boek leest wel prettig en werkt best aanstekelijk.